Na doświadczenia rodziców wychowujących małe dziecko z zespołem Downa wpływa wiele czynników. Doświadczenia te są bardzo indywidualne unikalne. Mimo intymnych, niepowtarzalnych emocji, sytuacji, można stwierdzić, iż każda z rodzin zmaga się z podobnymi trudnościami i przeżyciami. Każda osoba na swój własny sposób radzi sobie z wiadomością o niepełnosprawności dziecka. Jedni mają w sobie wewnętrzny potencjał, który ułatwia im pogodzenie się, inne osoby potrzebują czasu, by móc zrozumieć to, co się wydarzyło. W pierwszych dniach, miesiącach życia rodzice uczą się zachowań dziecka, poznają jego potrzeby, ale także stają się odpowiedzialni za jego rozwój. Rodzice małego dziecka z zespołem Downa, potrzebują wielorakiej pomocy, wsparcia od strony swoich bliskich oraz instytucji pomocowych. Dzięki temu nie pozostają sami w trudnej i nowej dla siebie sytuacji. Podczas procesu adaptacji do roli bycia rodzicem dziecka z niepełnosprawnością oswajają się z wymaganiami opieki nad dzieckiem oraz dzięki korzystaniu z wczesnej pomocy specjalistów, umożliwiają swojemu dziecku dobry rozwój. W swojej pracy udało mi się zrealizować wyznaczone cele oraz problemy badawcze. Uważam, że warto nadal kontynuować badania na temat doświadczeń rodziców wychowujących dzieci z różnorodnymi niepełnosprawnościami, gdyż postępujący rozwój medycyny i terapii może wpływać na uzyskiwanie nowej wiedzy dopasowanej do potrzeb dziecka oraz rodziców. W badaniach warto także podkreślać zmieniający się obraz rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym, który zmienia się z modelu rodziny wyizolowanej na model rodziny w pełni uczestniczącej w życiu społecznym.

Niniejsza praca ma charakter teoretyczno- badawczy. Dotyczy deklarowanych postaw nauczycieli oraz studentów edukacji wczesnoszkolnej wobec dziecka z dysleksją. W części teoretycznej opisane zostały zagadnienia dotyczące dysleksji oraz postawy. Część badawcza przedstawia analizę oraz interpretację zebranych danych za pomocą ankiety. Wynika z niej, że ogólne postawy wobec dziecka z dysleksją w obu grupach są głównie pozytywne. Natomiast różnią się między sobą w poszczególnych komponentach. W komponencie emocjonalnym pozytywniejszym stosunkiem wykazali się studenci edukacji wczesnoszkolnej- w przeciwieństwie do zakładanych nauczycieli w hipotezie. W komponencie poznawczym lepszą znajomością pojęć związanych z dysleksją wykazali się nauczyciele edukacji wczesnoszkolnej. Podobny wynik uzyskali w komponencie behawioralnym, który mogli egzekwować na podstawie osobistego doświadczenia pracy z uczniami z tą trudnością.

Niniejsza praca ma na celu zaprezentowanie procesu adaptacji dzieci obcego pochodzenia do polskiej szkoły podstawowej. Do jej napisania wykorzystałam materiały zebrane z badań, literaturę, akty prawne oraz rozporządzenia. Z wyników, które udało mi się pozyskać, wynika, że proces ten jest uzależniony od indywidualnego charakteru dziecka, kontaktów rówieśniczych, znajomości języka polskiego oraz od przygotowania placówek edukacyjnych na przyjęcie cudzoziemców. Praca została podzielona na cztery rozdziały. Pierwszy prezentuje procedurę prawną przyjmowania cudzoziemców do szkół oraz możliwości, jakimi ona dysponuje. Drugi przedstawia pojęcie ,,adaptacji’’, a także je charakteryzuje. Rozdział metodologiczny poświęcony został założeniom badawczym, celom, a także metodzie i technikom, które wybrałam do przeprowadzenia badań. Ostatni przedstawia wyniki, które pozyskałam.

Celem pracy jest zachęcenie nauczycieli do przeciwstawienia się agresji oraz zobrazowanie tego zjawiska u dzieci w wieku młodszym szkolnym. Badania mają za zadanie pobudzić wszelkie osoby zaangażowane w rozwój i wychowanie dzieci do przeciwdziałania agresji w tak młodym wieku. W części teoretycznej przedstawiono zjawisko agresji oraz scharakteryzowano wiek wczesnoszkolny. W części empirycznej natomiast opisano badania własne od strony metodologicznej oraz zaprezentowano wyniki tychże badań w ostatnim rozdziale pracy. Rozdział pierwszy obrazuje wszelakie aspekty zjawiska agresji u dzieci: od definicji po profilaktykę. W rozdziale tym ukazano źródła agresji oraz stadia jej rozwoju u dziecka. Przedstawiono także klasyfikację zachowań agresywnych z podziałem na agresję fizyczną i słowną. Kolejny rozdział ukazuje prawidłowy rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, czyli w trzech pierwszych latach szkoły podstawowej. W rozdziale tym opisano każdy aspekt rozwoju dziecka: fizyczny, poznawczy, psychoemocjonalny i społeczny. Część teoretyczną kończy przedstawienie dziecka w roli ucznia. Rozdział trzeci stanowią badania własne, opisane pod względem metodologicznym: przygotowania oraz ich przebieg. Wyniki opisane w rozdziale czwartym, przedstawiono na wykresach, aby można było wyciągnąć jednoznaczne wnioski.

Temat mojej pracy magisterskiej brzmi: Zastosowanie bajkoterapii w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym. Bajkoterapia z biegiem lat staje się coraz bardziej popularna, dużo mówi się o jej dobroczynnym wpływie na dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi. Jest to metoda terapeutyczna stosowana w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Terapia bajką jest jedną z wielu metod dydaktycznych, która pomaga dziecku zrozumieć rzeczywistość, wspomaga rozwój, a także pomaga w codziennych trudnościach. Postanowiłam dowiedzieć się, co na jej temat sądzą nauczyciele wychowania przedszkolnego. Badania empiryczne postanowiłam przeprowadzić z nauczycielami przedszkoli, aby dowiedzieć się, jaka jest ich wiedza na temat terapii bajką, czy prowadzą zajęcia z bajkoterapii, jaki jest ich stosunek do tej metody terapeutycznej, jakie problemy psychoemocjonalne dostrzegają wśród swoich uczniów, a także, na jakiego typu problemy wieku przedszkolnego pomaga bajka terapeutyczna. Pierwszy rozdział mojej pracy został poświęcony zagadnieniu bajkoterapii, biblioterapii, z której to terapia bajką się wywodzi, roli bajki w życiu dziecka, pisałam również o trzech rodzajach bajek terapeutycznych, a także o wykorzystaniu jej w pracy z dziećmi. W drugim rozdziale szczegółowo omówiłam rozwój dziecka w wieku przedszkolnym. Pisałam o rozwoju fizycznym, poznawczym, psycho-emocjonalnym, społecznym, o zmianach, jakie zachodzą na poszczególnych etapach rozwoju, a także o zaburzeniach rozwoju typowych w tym wieku. Bajkoterapia wspomaga dzieci w zwalczaniu zaburzeń emocjonalnych, problemów, które przysparzają im wielu trosk, dlatego musiałam opisać zaburzenia w rozwoju zarówno fizycznym, poznawczym, psycho-emocjonalnym, a także społecznym. Trzeci rozdział został poświęcony założeniom metodologicznym badań własnych. Określiłam przedmiot i cel moich badań, problemy badawcze, strategie badawcze, metodę i technikę badań, uwzględniłam również zasady etyczne. Czwarty, a zarazem ostatni rozdział to analiza i interpretacja zebranego przeze mnie materiału. Analizowałam każdy wywiad, pisałam o podobieństwach i różnicach w wypowiedziach moich respondentek. Na przestrzeni ostatnich lat pojawiło się kilka prac dyplomowych poświęconych bajkoterapii, natomiast nie badano opinii nauczycieli przedszkoli na temat tej metody terapeutycznej. Postanowiłam przeprowadzić wywiady z nauczycielami, ponieważ to oni codziennie pomagają dzieciom poradzić sobie z trudnościami, szukają sposobów pomocy, wspierają rozwój swoich uczniów, znają metody pracy z dziećmi z problemami emocjonalnymi. Ze względu na ich wiedzę i doświadczenie mogłam się wiele dowiedzieć, uzyskać rzetelnych odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.

Celem mojej pracy było zbadanie opinii studentów na temat wpływu form rodzinnego wypoczynku na kształtowanie postaw proekologicznej rekreacji. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na stale zwiększającą się degradację środowiska naturalnego. Człowiek stanowiąc nieodłączny element natury powinien żyć z nią w zgodzie oraz działać na jej korzyść. Dotyczy to także aktywności wolnoczasowych w przyrodzie oraz ściśle z nimi związanej rekreacji. Zadaniem rodziny oraz całego społeczeństwa jest kształtowanie świadomości ekologicznej dziecka, które dzięki właściwym wzorom, poznanym wartościom oraz przekazanej wiedzy wie w dorosłym życiu jak funkcjonować i wypoczywać w zgodzie z naturą. Moją pracę podzieliłam na cztery rozdziały. Pierwszy odnosi się do terminu wypoczynku, rekreacji, ich form oraz znaczenia rodziny w procesie przygotowywania dzieci do racjonalnego wyboru aktywności wolnoczasowych. Drugi rozdział dotyczy kształtowania postaw proekologicznego wypoczynku i obejmuje takie kwestie jak zdefiniowanie pojęcia ekologii, , jej znaczenia w życiu człowieka oraz wychowania ku ekologii i roli rodziny w tym zakresie. W kolejnym rozdziale przechodzę do metodologii badań własnych. W jej ramach opisuję przedmiot i cel badań, problemy i hipotezy badawcze oraz wyznaczone przeze mnie zmienne teoretyczne i ich wskaźniki. Dodatkowo odnoszę się do strategii badawczej a także metod, technik i narzędzi badawczych. W ostatnim rozdziale odnoszę się bezpośrednio do wyników uzyskanych w ramach moich badań. Tutaj analizuję i interpretuję pozyskane w toku badań dane oraz formułuje na ich podstawie określone wnioski.

Przedmiotem badań w niniejszej pracy było zjawisko agresji ucznia względem nauczyciela wśród uczniów szkół podstawowych. Jako główny cel przyjęto zbadanie zjawiska agresji uczniów z perspektywy nauczyciela. Przeprowadzone badania dostarczyły informacji na temat skali tego problemu w polskich szkołach. Szczególna uwaga skupiona została tutaj na czynnikach determinujących to zjawisko. Opisane zostały także najczęściej występujące przejawy tego typu agresji, a także sposoby radzenia sobie z nią przez nauczycieli. Dodatkowo studia literatury oraz analiza wyników badań pozwoliły na sformułowanie zaleceń dla nauczycieli, wychowawców i dyrektorów w postępowaniu prewencyjnym, profilaktycznym oraz interwencyjnym wobec zachowań agresywnych uczniów szkół podstawowych.

Celem mojej pracy magisterskiej jest zbadanie opinii rodziców na temat znaczenia zwierząt domowych w procesie wychowywania dziecka. Moje zainteresowanie tym tematem wynikło z jednej strony z mojego zainteresowania światem zwierząt, a z drugiej chęcią ukazania, jak ważną rolę zwierzęta pełnią w życiu człowieka, w szczególności dziecka. W związku z tym podzieliłam swoją pracę na 4 rozdziały. W rozdziale pierwszym dokładnie przeanalizowałam historyczny rys wspólnej drogi człowieka i zwierzęcia, narodziny ich przyjaźni, a także w jaki sposób obecność zwierzęcia może wpływać na rozwój dziecka. W rozdziale drugim dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wychowania, uwzględniając jego teorie, cele, metody i formy, a także wskazałam na ogromną wartość podejmowania właściwych działań wychowawczych przez rodziców oraz osoby znaczące, z najbliższego otoczenia dziecka. W rozdziale trzecim przedstawiłam metodologię przeprowadzonych badań, której opis stworzyłam w oparciu o literaturę przedmiotu z zakresu metodologii badań społecznych i pedagogicznych. Zgodnie z poznanymi etapami planowania oraz przeprowadzenia badań, określony został temat, przedmiot oraz cele badawcze, a na ich podstawie wyłoniłam problemy badawcze oraz hipotezy, których weryfikacji podjęłam się w dalszej części pracy. Przyjęte zostały również założenia badawcze, strategia, metody i techniki oraz zmienne i ich wskaźniki, które określiły kierunek badań oraz sposób, w jaki zostaną zrealizowane określone wcześniej cele. Rozdział czwarty, będący ostatnim w mojej pracy, odnosi się bezpośrednio do przeprowadzonych przeze mnie badań, których głównym celem było poznanie opinii rodziców na temat znaczenia zwierząt domowych w procesie wychowywania dziecka. Opisane w tej części wyniki badań, poddałam starannej analizie, która wykazała, że założone prze mnie cele zostały zrealizowane a hipotezy potwierdziły się, co odzwierciedla się odpowiedziach respondentów.

W niniejszej pracy dyplomowej poświęconej roli autorytetu rodzicielskiego ukazano jego doniosłe znaczenie w procesie kształtowania tożsamości dziecka z perspektywy dorosłego człowieka. W pierwszym rozdziale przedstawiono teoretyczne ujęcie autorytetu, jego definicję i typologię, rolę jaką pełni w wychowaniu, a także odmienność autorytetu matki i ojca. Rozdział drugi obejmuje interdyscyplinarne ujęcie tożsamości oraz etapy i uwarunkowania jej rozwoju ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia jakości relacji rodzinnych. Rozdział trzeci dotyczy metodologii badań własnych, w którym przedstawiono wyznaczony cel, przedmiot i problem badawczy oraz rozwinięto takie zagadnienia jak strategia i organizacja badań oraz etyka badawcza. W ostatnim rozdziale zaprezentowano analizę i interpretację przeprowadzonych badań w oparciu o zebrany podczas wywiadów narracyjnych materiał badawczy.

Niniejsza praca magisterska poświęcona została problematyce związanej zaburzeniom ze spektrum autyzmu u dzieci oraz zagadnieniom dotyczącym nowej metodzie wspomagającej, jaką jest dogoterapia. Przeprowadzone badania miały na celu poznanie opinii rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu na temat wpływu dogoterapii na ich funkcjonowanie. Interesowało mnie poznanie ich odczuć związanych z tą formą terapii, oraz motywów dla których się na nią zdecydowali. Ważnym punktem było także określenie obszarów funkcjonowania dziecka w których rodzice zauważyli poprawę oraz czynników, które ich zdaniem mogą korzystnie wpłynąć na jej efekty. Po zapoznaniu się z opiniami zamieszczonymi w Internecie, nie miałam wątpliwości by postawić hipotezę mówiącą o pozytywnej opinii rodziców na funkcjonowanie ich dzieci. W celu zabrania materiału potrzebnego do przeprowadzenia niniejszych badań zdecydowałam się na przeprowadzenie kwestionariusza ankiety w wersji internetowej. Docierałam do rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mających doświadczenia związane z dogoterapią za pośrednictwem grup na portalach społecznościowych oraz forach internetowych. Zostałam pozytywnie zaskoczona faktem jak wiele w sieci istnieje grup, gdzie rodzice dzieci z autyzmem mogą się wzajemnie wpierać, dzielić wiedzą i doświadczeniami. Jak się jednak okazało, są to dość hermetyczne grupy, do których nie zawsze łatwo było się „dostać”. Dane zaprezentowane w pracy stanowią analizę odpowiedzi uzyskanych od sześćdziesięciu osób. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym z nich omówione zostały zagadnienia dotyczące dogoterapii. Definiuje w nim pojęcie „dogoterapia”, przedstawiam różne jej formy i cele terapeutyczne zaproponowane m.in. przez Beatę Pawlik- Popielarską. W rozdziale drugim zostały poruszone kwestie związane ze spektrum zaburzeń autystycznych. Opisuje m.in. w jaki sposób na przestrzeni lat zmieniała się jego diagnostyka, oraz jak obecnie zaburzenie to jest opisywane wg najnowszej wersji DSM-V. Przedstawiam różne teorie dotyczące przyczyn autyzmu oraz opisuje jego charakterystykę. W rozdziale trzecim zostały ujęte metodologiczne podstawy pracy. Został w nim ujęty cel badań, problematyka, pytania badawcze oraz metody i techniki wykorzystane do badań. Ostatni czwarty rozdział przedstawia szczegółowe wyniki przeprowadzonych badań własnych oraz próba ich analizy i interpretacji.

Niniejsza praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy z nich zatytułowany „Rozwój mowy dziecka” ma na celu zapoznanie czytelnika z kształtowaniem się mowy od samego początku życia ludzkiego, a więc już w łonie matki. Ukazuje on także zależność pomiędzy pewnymi czynnikami, a opóźnieniami w rozwoju mowy człowieka oraz możliwości jego wsparcia w kształtowaniu tej mowy. Drugi rozdział, skupia się na zagadnieniu wad wymowy i wszystkim co z nimi związane, co stanowiło podstawową wiedzę w prowadzeniu badań. Przedstawiłam tu treści dotyczące budowy aparatu mowy. Dokonałam również klasyfikacji wad wymowy, ich przyczyn oraz przedstawiłam metody ich diagnozowania i terapii. Celem trzeciego rozdziału teoretycznego zatytułowanego „Funkcjonowanie dzieci z trudnościami artykulacyjnymi w edukacji wczesnoszkolnej” było ukazanie wielu płaszczyzn rozwoju jednostki oraz wskazanie na jej różne trudności artykulacyjne w obszarach: emocjonalnym, poznawczym i społecznym. Przedostatni rozdział przedstawia treści naukowe oraz informacje dotyczące planowanych badań, wskazania przedmiotu, celu, doboru metod i technik, problemów badawczych oraz kwestię etyczną, która jest bardzo ważna w momencie zamiaru zbierania danych jak i w czasie przebiegu tej czynności. Ostatnia część niniejszej pracy przedstawia zbiór faktów z przeprowadzonego badania, ich analizę, interpretację, podsumowania i konkluzje. Jest to rozdział będący zwieńczeniem mojej pracy związanej z pozyskiwaniem dzieci do badania, prowadzeniem wielu wywiadów, obserwacji uczniów, analizowaniem dokumentacji oraz wysnuwaniem odpowiednich spostrzeżeń, które pozostawiają czytelnikowi wiele do myślenia.

Przedmiotem badań w niniejszej pracy są aspiracje życiowe młodzieży z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. W poniższej pracy przedstawiłam definicje aspiracji i ich uwarunkowania, a także jakie znaczenie ma motywacja. Następnie ukazałam historię definicji autyzmu i skonfrontowałam współczesne teorie. Badania własne przeprowadziłam metodą wywiadu jakościowego pogłębionego. W praktycznej części pracy zanalizowałam wywiady, które przeprowadziłam z pięcioma młodymi osobami z ASD. Głównym celem mojej pracy jest: rozpoznanie i zaprezentowanie aspiracji życiowych młodzieży ze spektrum autyzmu i ich uwarunkowań. Natomiast problem badawczy zawiera się w pytaniu: Jakie aspiracje życiowe ma badana młodzież z zaburzeniami ze spektrum autyzmu?

W rozdziale pierwszym (niniejszej pracy) zaprezentowany został przegląd literatury przedmiotu, ze szczególnym uwzględnieniem klasyfikacji rodzajów przemocy, opisano czynniki predysponujące do wystąpienia zachowań przemocowych, oraz – co najbardziej istotne z punktu podejmowanej problematyki – zakres skutków będących wynikiem doświadczonej przemocy. Rozdział drugi zawiera informacje o metodach wsparcia, o tym jak można (należy) sobie radzić z doświadczeniem przemocy, jakie jest znaczenie diagnozy dla podejmowania czynności terapeutycznych oraz wskazania ofiary przemocy. W dalszej części pracy, w rozdziale trzecim, przedstawiono metodologię: wybraną strategię badawczą, a także wykorzystaną metodę i technikę jako sposób gromadzenia informacji. Nakreślono także problemy badawcze wraz z hipotezami (sugerowanymi odpowiedziami). W ostatnim rozdziale empirycznym zawarta została szczegółowa opinia ofiar na temat wpływu doświadczonej przemocy na życie w dorosłości.

Dziecko z wadą słuchu jest w oczach rodzica odbierane zupełnie inaczej niż przez nauczycieli, uczniów czy społeczeństwo. Poziom edukacji dzieci z tą dysfunkcją w dużym stopniu zależy od rodzaju szkoły, do której uczęszcza taki uczeń. Ta decyzja jest podejmowana przez rodziców, gdyż to oni w dużej mierze odpowiadają za rozwój swoich dzieci. Mają oni do wyboru szkoły specjalne, szkoły integracyjne, szkoły ogólnodostępne lub edukację włączającą. To do rodzica należy decyzją, w jaki sposób ukierunkuje swoje dziecko. Wybiera on z takich możliwości jak rozwój języka, wykorzystanie programów dedykowanych dzieciom z wadą słuchu czy integracja ze społeczeństwem. Każdy z tych kierunków daje później inne możliwości, jednak do pełnej integracji w środowisku, jest potrzebna integracja ze społeczeństwem, z rówieśnikami, innymi osobami słyszącymi. W pracy została ukazana opinia rodziców na temat edukacji ich dzieci z niepełnosprawnością słuchową. Respondenci oceniali poziom edukacji swojego dziecka, określali kryteria wyboru szkoły dla niego, a także wskazywali, jakie wsparcie ze strony wybranej szkoły może uzyskać ich dziecko i oni sami. Poddali ocenie przygotowanie kadry nauczycielskiej do pracy z dzieckiem z dysfunkcją słuchową, kompetencje edukatorów oraz zakres współpracy szkoły z rodziną. Respondenci wskazywali sposób komunikacji ich dziecka w szkole i w domu. Podjęto również kwestię funkcjonowania dziecka z wadą słuchu w społeczeństwie oraz w środowisku rówieśniczym. W pierwszym rozdziale opisane zostały zagadnienia teoretyczne dotyczące niepełnosprawności słuchowej w ujęciu literatury przedmiotu. W kolejnym rozdziale przestawiona została definicja edukacji oraz zarys edukacji dzieci niesłyszących i słabosłyszących w Polsce. Trzeci rozdział opisuje metodologię przeprowadzonych badań. W ostatnim rozdziale przedstawiona została analiza i interpretacja wyników badań.

Celem niniejszej pracy było określenie znaczenia podjęcia terapii emisji głosu, przypisywanego przez badane osoby z zaburzeniami mowy w ich codziennym funkcjonowaniu w społeczeństwie. Badania zostały przeprowadzone w oparciu o nagrania audio, obserwacje oraz notatki. Materiał badawczy był zbierany w kilku szkołach śpiewu i emisji głosu we Wrocławiu. Praca ta składa się z: - części teoretycznej (rozdział pierwszy i drugi), wprowadzającej czytelnika w tematykę; - części metodologicznej (rozdział trzeci); - części badawczej (rozdział czwarty). W pracy opisane zostałe problemy narratorów oraz obiektywne sugestie dotyczące wpływy terapii emisji głosu na zdolności komunikacyjne, autoprezentacyjne oraz artykulacyjno-fonacyjne badanych.

Współcześnie można zaobserwować wzrost występowania u dzieci zaburzeń ze spektrum autyzmu. Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwojowym przejawiającym się opóźnieniem rozwoju bądź wystąpieniem pewnym nieprawidłowości w funkcjonowaniu dziecka. „Spektrum zaburzeń” oznacza, że może ujawniać się w postaci rożnych, niejednoznacznych symptomów. Wiele rodzin, zauważając u małego dziecka niepokojące objawy, nie wie jak postępować w jego dalszym wychowaniu, jakie kroki poczynić w kierunku poprawy jego funkcjonowania. Praca ta ma na celu zapoznać z programem wczesnego wspomagania rozwoju oraz uświadomić rodziców, że intensywna terapia z dzieckiem może przynieść pozytywne efekty. Program ten zawiera wielospecjalistyczną terapię: logopedyczną, psychologiczną, pedagogiczną, integracji sensorycznej, która ma za zadanie poprawiać ogólne funkcjonowanie dziecka oraz wspierać jego rodzinę w zmaganiu się z codziennymi trudnościami spowodowanymi jego zaburzeniem. Temat zaburzeń ze spektrum autyzmu i wczesnego wspomagania rozwoju dziecka jest coraz bardziej znany. Prowadzone są badania nad odkrywaniem nowej wiedzy o tych pojęciach, metodach pracy i diagnozy dzieci.

Tematem tej pracy uczyniono „Funkcjonowanie dziecka z rodziny wielodzietnej w wiejskiej szkole podstawowej”. Rozdział I stanowi teoretyczne wyjaśnienie, czym jest rodzina. Przytoczono w nim zarys historyczny, przybliżający proces zmian tego środowiska. Następnie zajęto się analizą pojęć definicyjnych rodziny, umożliwiając czytelnikowi poznanie jej z ramienia kilku dziedzin naukowych. Pokazano też jej współczesne modyfikacje. Tym, co istotne jest dla rozwoju dziecka, są funkcje i typy rodzin i to im poświęcono dalszą uwagę. Na końcu rozdziału opisano sytuację rodzin wielodzietnych w Polsce. Rozdział II to opis szkoły jako środowiska rozwoju dziecka. Dzieli się na trzy części: dotyczącą socjalizacji, szkolnictwa i dziecka, przyjmującego w szkole różne role. Ten rozdział ma bezpośrednie odzwierciedlenie w badaniach, gdyż to w tym środowisku sprawdzano zachowanie dziecka. Przyjrzano się głównie roli ucznia, kolegi i wychowanka. Rozdział III i IV dotyczy metodologii badań własnych – najpierw części teoretycznej, następnie praktycznej. Powołano się na kilka ujęć i wybrano najbardziej pasujący do charakteru owej pracy. Po zapoznaniu z teorią dokonano badań empirycznych, które zinterpretowano w rozdziale IV. Wyciągnięto też wnioski z badań, które przyczyniły się do sformułowania zaleceń dla praktyki edukacyjnej i rodziców

Celem pracy „Postawy prospołeczne uczniów szkół tradycyjnych i alternatywnych – badania porównawcze” jest zwrócenie uwagi na podobieństwa oraz różnice w postawach i zachowaniach prospołecznych uczniów z obu systemów edukacyjnych. Hipotezą jaką w niej przyjęłam jest to, że w systemie szkoły tradycyjnej uczniowie mają mniejszą świadomość prospołeczności, jednak więcej działają na rzecz społeczności natomiast uczniowie szkół alternatywnych rzadziej włączają się w działania prospołeczne, ale świadomość takich postaw jest większa. W pracy przedstawiłam teorię dotyczącą postaw prospołecznych, rolę edukacji w ich kształtowaniu, a także edukację w systemie tradycyjnym i alternatywnym. Wybrana przeze mnie metoda badawcza to sondaż diagnostyczny. Ankieta jest techniką, którą zastosowałam w moich badaniach. Badania przeprowadzałam bezpośrednio wśród uczniów wrocławskich szkół tradycyjnych i alternatywnych. Analiza wyników badań pokazuje, że postawiona przeze mnie hipoteza się nie sprawdziła. Wiedza na temat postaw jest porównywalny w obu typach szkół. Zdecydowanie częściej uczniowie szkoły tradycyjnej angażują się w działania prospołeczne. Szkoła tworzy przestrzeń dla takich działań oraz je wspiera. W szkole alternatywnej jest mniej działań prospołecznych, wartości postrzegane są za mniej ważne. Pracownicy mocniej pilnują wartości w tym typie szkoły, ale nie przekłada się to na działania ani większą wiedzę i świadomość uczniów. Emocje towarzyszące działaniom prospołecznym oraz motywacja do nich są na podobnym poziomie w obu typach szkół. Na zakończenie pracy przedstawiłam praktyczne wskazówki dotyczące zwrócenia uwagi na postawy i zachowania prospołeczne uczniów obu typów szkół, a przede wszystkim wyjścia z takimi aktywnościami poza środowisko rodzinne i szkolne. Problemem jaki wystąpił podczas pisania pracy było nawiązanie współpracy i przeprowadzenie ankiet wśród uczniów ze szkół alternatywnych, ponieważ w szkołach demokratycznym uczniowie mają oni wybór, czy chcą wziąć udział w badaniach, czy nie. I nie jest takie proste zachęcenie ich do wypełniania ankiety kiedy mają np. przyjemniejszą alternatywę spędzenia czasu.

Celem mojej pracy magisterskiej było zbadanie kompetencji nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej w zakresie diagnostyki zdolności i uzdolnień, udzielania wsparcia uczniom zdolnym i uzdolnionym oraz projektowania przyszłych kierunków ich rozwoju. Tytułowe zagadnienie postanowiłam przedstawić w dwóch rozdziałach teoretycznych. W rozdziale pierwszym postanowiłam zaprezentować ujęcie kompetencji obecne w literaturze przedmiotu, dlatego też znalazły się tam wyjaśnienia terminologiczne, wymienione zostały typy oraz obszary kompetencji, a także wyszczególniłam w nim ogólne kompetencje, które powinien posiadać nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej i te potrzebne mu i pełniące kluczową rolę w aspekcie pracy z uczniem zdolnym lub uzdolnionym. Rozdział drugi koncentrował się na uczniu zdolnym lub uzdolnionym postrzeganym jako podmiot oddziaływań pedagogicznych. Postanowiłam przedstawić w nim definicyjne ujęcie terminów takich jak: zdolności, uzdolnienia, talent, omówić uwarunkowania oraz podłoża zdolności, zaprezentować charakterystykę ucznia zdolnego skupiając się na kryteriach wyróżniających go spośród innych uczniów, opisać modele pracy z uzdolnionym wychowankiem oraz możliwe przyczyny jego niechęci wobec szkoły i nauczycieli. Rozdział trzeci w całości skupiał się na metodologii badań własnych. Określone w nim zostały założenia badawcze, przedmiot badań oraz cele badawcze, problem badawczy oraz sformułowane zostały wstępne hipotezy badawcze. Ponadto wyszczególniłam w nim zmienne i wskaźniki występujące w podjętym problemie badawczym, wyznaczyłam strategię badań, metody, techniki oraz narzędzia badawcze jakimi będę się posługiwać. Opisałam organizację badań oraz podjęłam temat etyki badawczej. Rozdział czwarty poświęcony został opracowaniu wyników badań kompetencji nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej w zakresie diagnostyki udzielania wsparcia oraz projektowania przyszłych kierunków rozwoju dla uczniów zdolnych i uzdolnionych oraz sformułowaniu wniosków końcowych.

Niniejsza praca zawiera cztery rozdziały. Pierwszy podrozdział określa genezę oraz pojęcie niedostosowania społecznego. Następny podpunkt ukazuje typy oraz klasyfikację niedostosowania społecznego oraz ich symptomy. W kolejnym fragmencie rozdziału skupiłem się na określeniu przyczyn niedostosowania społecznego, po czym opisałem jego przejawy obserwowane u dzieci i młodzieży. Ostatni podrozdział dotyczy wsparcia udzielanego młodym osobom z niedostosowaniem społecznym. Drugi rozdział dotyczy okresu adolescencji. W pierwszym podpunkcie określam charakterystykę tego okresu. W drugim podrozdziale prezentuję zagadnienie rozwoju psychicznego, emocjonalnego, a także społecznego młodzieży w okresie adolescencji. W kolejnym etapie rozdziału określam zagrożenia, jakie niesie za sobą ten okres. Ostatni podrozdział podnosi kwestie rodziny i szkoły w odniesieniu do trudności doświadczanych przez adolescentów. Trzeci rozdział dotyczy metodologii badań własnych. Pojawia się określenie przedmiotu i celu badań, a także hipotez i problemów badawczych. W kolejnym podpunkcie określone zostały zmienne oraz ich wskaźniki. Opracowane zostały także nurty oraz strategie badań. Po nich pojawia się opis metod, technik oraz narzędzi badawczych. Następnie przedstawiłem organizację badań, teren oraz badaną populację, po czym opisałem etykę badań. Czwarty rozdział dotyczy analizy oraz interpretacji wyników przeprowadzonych badań nad sytuacją szkolną uczniów klas 7 i 8 zagrożonych niedostosowaniem społecznym. Pierwszy podpunkt opisuje charakterystykę badanej populacji. Drugi podrozdział opiera się na analizie problemów wychowawczych sprawianych przez uczniów zagrożonych niedostosowaniem społecznym w szkole. W trzecim punkcie ukazuję czynniki warunkujące opinie nauczycieli o uczniu zagrożonym niedostosowaniem społecznym. Czwarty podpunkt przedstawia wyniki ukazujące wpływ ucznia zagrożonego niedostosowaniem społecznym na funkcjonowanie klasy szkolnej. Następny podpunkt obrazuje znaczenie środowiska rodzinnego w kontekście rozwoju przejawów niedostosowania społecznego u dziecka. Na samym końcu rozdziału pojawią się wnioski z przeprowadzonych badań.

Dokonując wyboru tematu kierowałam się zainteresowaniem zjawiskiem zaburzeń zachowania u dzieci, szczególnie tych wychowujących się w rodzinach niepełnych, ważne było również jego postrzeganie przez nauczycieli w przedszkolach publicznych i niepublicznych. Motywatorem wyboru tematu był fakt, że jestem pracownikiem przedszkola niepublicznego i chciałam zapoznać się z różnicami pomiędzy placówkami publicznymi i niepublicznymi w odniesieniu do problematyki niniejszej pracy. Dzięki nabytemu w pracy zawodowej doświadczeniu, znacznie łatwiej jestem w stanie zrozumieć zachowanie dzieci, ich samopoczucie oraz odczucia dotyczące wychowywania się w niepełnej rodzinie. Celem niniejszej pracy jest zapoznanie się ze zjawiskiem zaburzeń w zachowaniu dzieci pochodzących z rodzin niepełnych w wieku przedszkolnym, a także poznanie opinii nauczycieli w tym zakresie z uwzględnieniem ich miejsca zatrudnienia, czyli przedszkola publicznego lub niepublicznego. Ze względu na fakt, że wychowywanie się w rodzinie niepełnej wydaje się być zjawiskiem coraz bardziej powszechnym, zdobyta wiedza wykorzystana może być w celu poradnictwa dla rodziców, co pozwoli na wczesne podejmowanie działań w zakresie przeciwdziałania zaburzeniom w zachowaniu dzieci. Zebrany w niniejszej pracy materiał opiera się na dwóch głównych źródłach. Pierwszym źródłem jest literatura przedmiotu, z którą zapoznanie pozwoliło na opracowanie teoretyczne problematyki niniejszej pracy. Drugim źródłem są przeprowadzone badania własne. Pracę podzielić można na część teoretyczna, metodologiczną oraz empiryczną. W pierwszej części skupiono się na zagadnieniach w zakresie zaburzeń zachowań u dzieci w rodzinach i ich uwarunkowaniach. Trzeci rozdział przedstawia metodologię badań własnych. A ostatni rozdział dotyczy analizy zebranego materiału badawczego w oparciu o autorską ankietę. Całość pracy zakończona została podsumowaniem wynikającym bezpośrednio z treści pracy, a także odnoszącym się do zebranego materiału badawczego, jak również spisem wykorzystanej w pracy literatury, tabel i rysunków oraz aneksem (ankieta).

Moja praca magisterska dotyczy rozważań na temat znaczenia terapii pedagogicznej w funkcjonowaniu szkolnym dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Składa się z czterech rozdziałów: 1. Ujęcie trudności w uczeniu się dziecka w wieku wczesnoszkolnym w literaturze przedmiotu, 2. Terapia pedagogiczna jako forma pomocy dziecku w przezwyciężaniu specyficznych trudności w uczeniu się, 3. Metodologia badań własnych, 4. Znaczenie terapii pedagogicznej w funkcjonowaniu szkolnym dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się- na podstawie analizy wywiadów pogłębionych z nauczycielami oraz terapeutami. Rozważania rozpoczęłam od dokonania genezy trudności w uczeniu się. Dokonałam przeglądu klasyfikacji wielu autorów odnośnie specyficznych trudności w uczeniu się. Następnie skupiłam swoją uwagę na przyczynach powstawania i pierwszych objawach dysleksji rozwojowej. W części drugiej dokonałam analizy literatury przedmiotu z zakresu terapii pedagogicznej jako formy pomocy psychologiczno- pedagogicznej. Przyjrzałam się również procesowi diagnozowania specyficznych trudności w uczeniu się. Na podstawie literatury wymieniłam kilka metod terapii pedagogicznej stosowanych w procesie wsparcia dzieci z dysleksją rozwojową. Najważniejszym etapem swoich rozważań uważam część trzecią, w której przedstawiłam teoretyczne podstawy przeprowadzania badań naukowych, a także na podstawie literatury przedmiotu zaplanowałam swoje własne badanie. Przedmiotem moich badań jest znaczenie terapii pedagogicznej w funkcjonowaniu szkolnym dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Głównym celem badań uznałam określenie owego znaczenia terapii pedagogicznej w opinii nauczycieli i terapeutów prowadzących terapię pedagogiczną. Z racji specyfiki poruszanego problemu i chęci poznania subiektywnej opinii osób badanych, zdecydowałam się na badania jakościowe w paradygmacie interpretatywnym, wykorzystując wywiady pogłębione jako metodę pozyskiwania danych empirycznych. Badania przeprowadziłam z pięcioma osobami- trzema nauczycielkami szkół podstawowych oraz dwoma terapeutami poradni psychologiczno- pedagogicznej. Ostatnia część mojej pracy dotyczy wnikliwej analizy informacji. Wyodrębniając cztery główne kategorie przyporządkowywałam dane fakty i nadawałam im znaczenia. Swoje rozważania zakończyłam podsumowaniem, w którym odpowiedziałam na problemy badawcze, z uwzględnieniem wskazówek dla osób zamierzających prowadzić terapię pedagogiczną dla dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

Dziecko w okresie przedszkolnym rozwija się bardzo dynamicznie, a jego rozwój cechuje się elastycznością. Obie te cechy ułatwiają poszerzanie i przyswajanie wiedzy oraz zdobywanie doświadczenia. Postawy osobowościowe dzieci kształtują się już w pierwszych latach życia i mają ogromny wpływ na postawy w stosunku do ludzi i świata w przyszłości. Podejmując temat „Wychowanie bezstresowe dzieci w wieku przedszkolnym w opinii rodziców” chciałabym w szczególności zwrócić uwagę na znaczenie pojęcia bezstresowego wychowania, czynników wpływających na stosowanie owego wychowania jak również relacje rodziców z dziećmi.. Niniejsza praca ma charakter badawczy i składa się z 4 rozdziałów. Pierwszą część pracy zatytułowana „Ujęcie bezstresowego wychowania w literaturze przedmiotu” rozpoczęłam od przeglądu podstawowych pojęć, które stanowią podbudowę dla dalszej części pracy. W tym rozdziale wiele uwagi poświęciłam definicjom wychowania oraz cechom, które charakteryzują wychowanie. Następnie skupiłam się na przedstawieniu najważniejszych teorii wychowania i stylów wychowania. Nie mogłam pominąć oczywiście wychowania bezstresowego- definicji, cech charakterystycznych tego wychowania i wiele zagadnień związanych z tym pojęciem. Rozdział drugi o tytule „Rozwój dziecko w wieku przedszkolnym” zawiera charakterystykę sfer rozwojowych dziecka w wieku przedszkolnym. W tym rozdziale uwagę poświęciłam rozwojowi fizycznemu, psychoemocjonalnemu, poznawczemu oraz społeczno-moralnemu. Zajęłam się również rolą rodziny i przedszkola w wychowywaniu dziecko i jego rozwoju. Trzeci rozdział pod tytułem „Metodologia badań własnych” zawiera problematykę badawczą, w której umieszczone zostały: cele pracy, przedmiot badań, problemy badawcze, hipotezy badawcze oraz zmienne i ich wskaźniki. Dokonałam także opisu metod, technik i narzędzi badawczych, które wykorzystałam do przeprowadzenia badań. Skupiłam się również na przedstawieniu charakterystyki terenu badań oraz ich organizacji i przebiegu. Czwarty rozdział mojej pracy noszący tytuł „Bezstresowe wychowanie dzieci w wieku przedszkolnym w opinii rodziców- analiza i interpretacja badań” zawiera analizę ilościową i jakościową zebranego materiału badawczego. Umieściłam w tym rozdziale wyniki z osobiście przeprowadzonych badań. Ich wyniki zilustrowałam tabelami i wykresami. Dokonałam również podsumowania zebranego materiału opisanego w podrozdziale „Wnioski przeprowadzonych badań.” Zawarty jest w nim opis potwierdzonych hipotez, które postawiłam jeszcze przez rozpoczęciem badań.

Tematem niniejszej pracy jest Zjawisko wypalenia zawodowego wśród opiekunek pracujących w żłobkach publicznych i niepublicznych. Czasy współczesnego świata pozwalają ludziom na doskonalenie swojej osobowości, ambicji oraz rozwijania ścieżki edukacyjnej, jak również zawodowej. Odnosząc się do tematyki pracy, ważnym aspektem jest wybranie takiego zawodu, który pozwoli człowiekowi w należyty sposób wykonywać go. Życie w dzisiejszych czasach jest obciążone wszelkimi obowiązkami, przede wszystkim zawodowymi. Natłok obowiązków oraz nieradzenie sobie z nimi powoduje stres u człowieka, który niesie ze sobą niekorzystne skutki dla organizmu i relacji międzyludzkich. Konsekwencją tego, jest poczucie wypalenia zawodowego, które w niniejszej pracy przedstawiłam na przykładzie opiekunek pracujących w żłobkach publicznych i niepublicznych. Moim zdaniem, temat badań jest bardzo ciekawy, zwłaszcza dla osoby, która pracuje w żłobku. Wybrałam taki temat badań, ponieważ sama jestem opiekunką w żłobku niepublicznym z dwuletnim stażem zawodowym. Na podstawie literatury przedmiotu mogłam wyszczególnić w pracy opisy charakteryzujące wypalenie zawodowe. Wiedza zaczerpnięta ze źródeł badaczy zajmujących się tym zjawiskiem pozwoliła mi na dogłębne zapoznanie się z powodami i skutkami problemu, który badałam wśród opiekunek. Dzięki zebranym informacjom mogłam dokonać badań, które ukazały zakres wiedzy na ten temat, czynników obciążających versus czynników przeciwdziałającym temu zjawisku.

Metoda Tomatisa wywodzi się z Francji, gdzie została opracowana przez francuskiego lekarza Alfreda Tomatisa. Swoje działanie opiera na stymulacji neurosensorycznej mózgu, co wpływa na całościową poprawę funkcjonowania odbiorcy terapii. W pracy została zbadana opinia rodziców oraz terapeutów pracujących tą metodą na temat jej skuteczności. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy dotyczy metody Tomatisa. Poruszony został tam aspekt historyczny i rozwój metody na przestrzeni lat, oraz jej sposób funkcjonowania w obecnych czasach. Opisano istotę metody oraz sposobu w jaki oddziałuje ona na mózg odbiorcy. Zwrócono uwagę na działanie terapii z uwzględnieniem różnic między słyszeniem a słuchaniem i wpływu metody na te obszary. Wskazano adresatów terapii metodą Tomatisa, efekty jakie może ona wywoływać oraz obszary, w których ma ona zastosowanie, Ostatnia część tego rozdziału dotyczy opisu faz przeprowadzania metody Tomatisa. W kolejnym rozdziale została omówiona terapia pedagogiczna. Opisano specyfikę procesu terapeutycznego, później omówione zostały koncepcje terapii pedagogicznej. Kolejny punkt dotyczy organizacji terapii pedagogicznej z uwzględnieniem zasad jej przeprowadzania. Omówiony został także aspekt specjalnych potrzeb edukacyjnych. Na końcu analizie poddano znaczenie oraz rolę terapeuty i rodziców w procesie terapeutycznym dziecka. Trzeci rozdział dotyczy metodologii badań własnych. W tej części pracy podano przedmiot i cele badania. Opisano problemy i hipotezy badawcze. Następnie zostały omówione oraz wskazane zmienne i wskaźniki badania. Poruszono także problematykę strategii badawczej. Kolejny podpunkt dotyczy metod, narzędzi i technik badawczych. Następnie omówiona została organizacja badań, teren i populacja badacza. Na koniec poruszono problematykę etyki badań. Ostatni rozdział to analiza i interpretacja zebranego materiału badawczego. Dokonano charakterystyki badanej populacji. Przytoczono opinie badanych na temat skuteczności metody Tomatisa w odniesieniu do całościowego rozwoju i funkcjonowania odbiorców terapii, oceniono skuteczność terapii w kontekście rodzajów zaburzeń występujących u uczestników zajęć, a także opisano opinię badanych na temat skuteczności metody Tomatisa z uwzględnieniem korzyści zauważanych w poszczególnych sferach funkcjonowania. Na zakończenie porównano opinie rodziców i terapeutów związane z czynnikami decydującymi o skuteczności metody oraz sformułowano wnioski z badań. Badania pokazały, że Trening stymulacji słuchowej Tomatisa skutecznie wpływa na poprawę rozwoju i funkcjonowania odbiorców terapii. Zgodnie z opinią respondentów terapia metodą Tomatisa znajduje swoje zastosowanie głównie w całościowych zaburzeniach rozwojowych oraz w przypadku trudności językowych. Kolejnym wnioskiem wyciągniętym z analizy tych badań było stwierdzenie, iż metoda Tomatisa ma pozytywny wpływ na ogólny rozwój dziecka, rozwój jego możliwości intelektualnych, komunikację, większy zasób słownictwa, płynność w

W pracy magisterskiej została przedstawiona terapia ręki, która jest formą wspomagania osób z dysgrafią, stanowiącą przejaw dysleksji rozwojowej. Problematyka ta jest bardzo ważna w dzisiejszym świecie, ponieważ coraz więcej osób ma zdiagnozowaną przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną dysgrafię i nie radzi sobie z tą trudnością w szkole. Terapia ręki skupia się na całościowym funkcjonowaniu osób. Praca dyplomowa składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych, części metodologicznej oraz analizy i interpretacji wyników badań własnych. W pierwszym rozdziale przybliżone zostały pojęcia związane z dysleksją, takie jak: „czytanie”, „pisanie”, „rysowanie” jako elementy sprawiające problem uczniom z dysgrafią. Ukazany został podział trudności w czytaniu i pisaniu oraz koncepcje ujmowania dysleksji ze względu na jej przyczyny, w szczególności patomechanizm dysgrafii i jej charakterystyka. W kolejnym rozdziale przedstawiono zagadnienia dotyczące terapii wspomagającej rozwój motoryki małej. Opisano rozwój motoryki małej, a także możliwości jego diagnozy. Przedstawiona została piramida wielospecjalistycznej oceny dziecka mająca pomóc w obserwacji dziecka. W rozdziale trzecim - metodologicznym - scharakteryzowane zostały pojęcia (między innymi: „przedmiot badań”, „cel badań”, „problemy badawcze”, „metody i techniki badawcze”), które związane są z podjętymi w pracy badaniami. Ostatni rozdział przedstawia opis i analizę badań własnych oraz wnioski, które z nich wynikają.

Tematem niniejszej pracy jest: ,,Sytuacja szkolna dzieci wychowujących się w rodzinach dysfunkcyjnych w opinii nauczycieli.’’ W rozdziale pierwszym dokonano analizy rodziny jako środowiska wychowawczego. Ukazano w nim pojęcie i definicje rodziny. Następnie przedstawiono funkcje i strukturę rodziny. Kolejne treści rozdziału dotyczą stylów wychowania w rodzinie oraz istoty dysfunkcyjności środowiska rodzinnego. Czytelnik zapozna się tutaj z informacjami na temat czynników sprzyjających powstawaniu rodziny dysfunkcyjnej, zapozna się z rodzajami takiej rodziny oraz ze skutkami dla wychowania dzieci z rodziny dysfunkcyjnej. W drugim rozdziale skupiono się na uczniu szkoły podstawowej. Przedstawiono tu funkcjonowanie dziecka w roli ucznia, jego podstawowe prawa i obowiązki szkolne. Następnie dokonano charakterystyki środowiska szkolnego dziecka ze szkoły podstawowej, wskazano na trudności, z jakimi może zmagać się dziecko na tym etapie edukacji. W rozdziale trzecim przedstawiono podstawy metodologii badań własnych. Ukazano tu przedmiot i cele podjętych badań, sformułowano problemy i hipotezy badawcze. Następny okres to zmienne i ich wskaźniki. W kolejnym podrozdziale wyszczególniono metodę, technikę i narzędzie własnych badań. Rozdział zawiera również opis organizacji badań, ich strategii oraz kwestie etyki badawczej. W rozdziale czwartym przedstawiono wyniki badań własnych, w którym zamieszczono: charakterystykę socjodemograficzną respondentów i wnioski wynikające z badań połączone z weryfikacją hipotez. Wyniki badań prezentowano w formie wykresów z podziałem procentowym odpowiedzi. Celem niniejszej pracy było poznanie i opisanie sytuacji szkolnej dzieci z rodzin dysfunkcyjnych na podstawie opinii nauczycieli. Otrzymane wyniki badań ilościowych pozwoliły na osiągnięcie celów badawczych i odpowiedzi na problemy badawcze.

W niniejszej pracy została podjęta problematyka dotycząca rodzin wychowujących dziecko z zespołem Aspergera. Przedstawiono tu ich strategie adaptacyjne do nowej i trudnej sytuacji. Jej treść odpowiada na pytania: jakie emocje towarzyszą rodzicom w wychowywaniu dziecka z zespołem Aspergera? Jak rodziny radziły sobie z nietypowym zachowaniem dziecka? Jakie aspekty życia codziennego są najtrudniejsze dla rodzin wychowujących dziecko z ZA? Jak rodziny doświadczały procesu adaptacji, poszczególnych jego etapów? Na jakim etapie adaptacyjnym są obecnie badane rodziny? Oraz jakie są uwarunkowania procesu adaptacji w badanych rodzinach? Potwierdza wnioski innych badaczy dotyczące rozpoznania emocji, których doświadczają rodzice dziecka z niepełnosprawnością, a są nimi uczucie zagubienia i niezrozumienia sytuacji, osamotnienia, strach przed konfrontacją z innymi dziećmi i ich rodzicami, poczucie żalu, wstydu, niesprawiedliwości, ale także duma z ponadprzeciętnej inteligencji lub umiejętności dziecka. Opisuje sposoby radzenia sobie rodziców z nietypowym zachowaniem ich niepełnosprawnego potomstwa. Są nimi własne pomysły rodziców, takie jak: częste pochwały za wykonane zadanie, przedstawianie związków przyczynowo-skutkowych konkretnych czynności, wskazywanie na wielką wagę wykonywanych obowiązków, odpowiednia organizacji domu, codzienności, przestrzeni, trzymanie się rutyny oraz powtarzalnych rytuałów. Najtrudniejszymi aspektami życia codziennego, z którymi borykają się badane rodziny są spontaniczności, niska świadomość społeczna, problemy w uzyskaniu odpowiedniej diagnozy oraz egzekwowaniu prawa do zapewnienia dziecku odpowiedniej edukacji odpowiadającej jego specjalnym potrzebom. Opisuje etapy procesu adaptacji, przez które przechodziły badane przeze mnie rodziny oraz określić na jakim etapie przystosowania się do sytuacji aktualnie się znajdują, a w każdym z opisywanych przypadków jest to etap konstruktywnego przystosowania się do sytuacji. W procesie adaptacji rodziny do wychowania dziecka z zespołem Aspergera ważnymi czynnikami jest uzyskanie odpowiedniej diagnozy i pogodzenie się z nią. Ponieważ proces ten nie jest łatwy, wielkie znaczenie ma wówczas wsparcie najbliższych (współmałżonka, najbliższej rodziny lub znajomych). Kiedy już rodzice pogodzą się z trudną sytuacją, muszą stawić czoła wielu formalnościom, których trzeba dopełnić, aby ich dziecko otrzymało odpowiednią opiekę oraz należne mu ulgi czy przywileje. Nierzadko rodzice napotykają wtedy wiele trudności ze strony placówek edukacyjnych lub nawet diagnostycznych. Ostatnim z etapów pełnego przystosowania się jest podjęcie kroków do tego, aby dostosować życie i funkcjonowanie swojej rodziny do szczególnych potrzeb dziecka z ZA. Sposobem na to aby wspierać rodzinę w tym trudnym okresie jest okazanie zrozumienia dla niecodziennego zachowania ich dziecka, próba odciążenia rodziców od codziennych obowiązków oraz zwiększenia świadomości ich otoczenia na temat zespołu Aspergera.

Poczucie godności rodziców dziecka z niepełnosprawnością W niniejszej pracy głównym celem było sprawdzenie tego, jak kształtuje się poczucie godności rodziców dziecka z niepełnosprawnością. Temat ten jest ważny, ponieważ badając go skupiamy się na funkcjonowaniu rodziny, a nie tylko jednostki z niepełnosprawnością. Określa z jakimi problemami mierzą się współczesne rodziny takiego dziecka i jak to na nie wpływa. Praca została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich ma charakter teoretyczny. Jej zadanie to zdefiniowanie pojęć związanych z tematem i celem pracy. Wyjaśnione w niej zostają, w ujęciu literatury, takie zagadnienia jak: niepełnosprawność, rodzina oraz godność, a także wynikające z tych pojęć problemy istotne dla pracy, takie jak sytuacja rodziny dziecka z niepełnosprawnością czy godność osób z niepełnosprawnością i ich rodzin. Druga część opisuje metodologię badań własnych. Zawiera cel badań, problemy badawcze oraz metody i techniki badań. Praca ma charakter jakościowy, osadzony w paradygmacie interpretatywnym. Wykorzystaną metodą jest wywiad pogłębiony. W tej części znajdują się informacje dotyczące sposobu, miejsca przeprowadzanych badań oraz opis osób wybranych do wywiadu. Ostatnia część pracy poświęcona jest interpretacji badań własnych. Zawarte są w niej opisy tego, jak kształtuje się poczucie godności rodziców w różnych sytuacjach związanych z posiadaniem dziecka z niepełnosprawnością. W tym miejscu zawarte są wnioski z wywiadów oraz osadzenie ich w badaniach innych autorów.

Tematem mojej pracy jest terapia pedagogiczna jako forma wspierania rozwoju motoryki malej dziecka w wieku przedszkolnym. Temat ten wybrałam z uwagi na fakt, iż w codziennej pracy mam kontakt z dziećmi u których jest prowadzona terapia z zakresie motoryki małej. W niniejszej pracy chciałabym przedstawić dzieci, u których te zaburzenia są najbardziej nasilone. Aby przedstawić całościowy obraz problemu została wykonana diagnoza dzieci w dwóch różnych ostępach czasowych, która pozwoliła na opracowanie planu terapeutycznego dla dzieci z owym zaburzeniem oraz wyciągnięcia wniosków po przebytej terapii. Podejmując temat pracy chciałam również pogłębić wiedze w tym zakresie, wskazać przyczyny zaburzeń u dzieci mających trudności w zakresie motoryki małej oraz pokazać jak ważna jest terapia dla dzieci posiadających niniejszą trudność. Starałam się ukazać w jaki sposób wspierać rozwój motoryki małej u dziecka w wieku przedszkolnym. Zawarte w owej pracy informacje mogą być przydatne dla osób, które prowadza zajęcia w zakresie stymulacji ręki w celu prawidłowego wspierania dziecko w rozwijaniu motoryki małej, ale również mogą służyć jako cenne wskazówki dla nauczycieli oraz terapeutów.