Temat pracy brzmi: Relacje między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo. Badania biograficzne. Celem pracy jest poznanie relacji, które były i występują obecnie między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo – przynajmniej o 9 lat. Problemem głównym jest pytanie: Jak kształtowały się relacje między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo na przestrzeni lat? Dopełnia go 8 pytań szczegółowych, w tym niektóre z podpunktami. Przeprowadzono badania jakościowe. Zastosowano metodę biograficzną, z wykorzystaniem wywiadu biograficznego, jako techniki badawczej, a narzędziami badawczymi były: arkusz z dyspozycjami do wywiadu, dyktafon, arkusz papieru oraz długopis. Badania zrealizowano od grudnia 2020 do marca 2021 roku. Odbyły się stacjonarnie w miejscowościach na Dolnym Śląsku oraz zdalnie. Wywiady przeprowadzono z 12 osobami: 9 siostrami i 3 braćmi. Niektórzy respondenci mówili szczegółowo, a inni dość krótko. Ogólnie relacje między siostrami i braćmi są dobre. Początkowo relacje ze strony starszego rodzeństwa miały charakter opiekuńczy, a obecnie przybrały postać bardziej partnerskich. Młodsze rodzeństwo traktowało starszą siostrę, brata jako drugiego rodzica, wzorowało się na nich. Teraz jest to dla nich bardziej przyjaciel, który po części dalej jest dla nich autorytetem. Rozdział teoretyczny powstał w oparciu o wiele pozycji, szczególnie książkowych. Poruszono w nim zagadnienia dotyczące rodziny, rodzeństwa, typów i funkcji rodziny, relacji interpersonalnych oraz rodzinnych i definicje wychowania.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej było doświadczenie szkolnej przemocy rówieśniczej w retrospektywnych relacjach młodych dorosłych osób. Celem pracy było poznanie perspektywy młodych dorosłych osób na takie aspekty doświadczonej przemocy rówieśniczej jak: charakter, czas wystąpienia, przyczyny, okoliczności, ustanie przemocy, radzenie sobie z sytuacją oraz odczuwanie skutków przemocy. W części teoretycznej przedstawiony został problem bullyingu jako specyficznego rodzaju agresji rówieśniczej. Opisana została tutaj dynamika bullyingu, przyczyny i role pełnione w przemocy rówieśniczej oraz skutki, jakie wg badaczy wiążą się z pełnieniem poszczególnych ról. Jeden z rozdziałów został poświęcony skutecznemu zapobieganiu przemocy oraz właściwej interwencji. Część praktyczna obejmowała badania, w których wzięło udział 15 osób w przedziale wiekowym 22-26 lat. Wszystkie z badanych osób w przeszłości były ofiarami bullyingu. Głównym problemem badawczym było zbadanie tego, czy przeszłe doświadczenia badanych osób z przemocą rówieśniczą wywarły negatywne skutki na ich obecne życie. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego, a techniką wykorzystaną w nich był jawny wywiad częściowo ustrukturyzowany. Na podstawie przeprowadzonych badań wykazano, że większość badanych odczuwa obecnie negatywne skutki związane z przeszłym doświadczeniem przemocy rówieśniczej, są to: zaburzone postrzeganie własnej wartości, poczucie bycia gorszym od innych, fobia społeczna, depresja, problemy z zaufaniem, zaburzenia odżywiania, agresja, niechęć do ludzi. Badania pokazały również, że w ocenie badanych, szkoły nie radziły sobie z podejmowaniem skutecznej interwencji, bądź w ogóle jej nie podejmowały. W celu zapobiegania powyższym długoterminowym skutkom przemocy rówieśniczej, szkoły, rodzice oraz nauczyciele powinni zwiększyć swoją wiedzę w zakresie działań zapobiegających i zwalczających przemoc. Perspektywa uczniów na czynniki, które warunkują skuteczną oraz nieskuteczną profilaktykę oraz interwencję, może być kierunkiem kolejnych badań.

Celem niniejszej pracy magisterskiej jest poznanie opinii na temat doświadczeń oraz oczekiwań dotyczących relacji rodziców i nauczycieli w klasach I-III szkoły podstawowej a także próba charakterystyki oraz oceny ich aktualnego stanu z perspektywy rodziców. Punkt docelowy to również stworzenie listy praktycznych wskazówek dla pracy nauczycieli, dotyczących ich relacji z rodzicami. Przeprowadzone badania z wykorzystaniem wywiadu częściowo skategoryzowanego umożliwiły diagnozę aktualnego stanu kontaktów tych dwóch podmiotów szkolnych interakcji zarówno pod względem aspektów satysfakcjonujących jak i utrudniających, oczekiwań rodziców, aktualnego charakteru tych relacji oraz jego przyczyn. Praca składa się z sześciu rozdziałów, z których cztery to rozdziały teoretyczne wyjaśniające terminologię oraz podstawowe zagadnienia związane z prezentowanym tematem. Znajdują się w nich m.in. cele współdziałania rodziców i nauczycieli, formy ich komunikacji oraz poglądy współczesnych badaczy dotyczące prezentowanego zjawiska. Przedstawiona została także charakterystyka nauczania początkowego z uwzględnieniem roli i zdań nauczyciela oraz specyfika edukacji w czasie pandemii Covid-19. Piąty rozdział, będący metodologią badań własnych zawiera w sobie cel, problemy badawcze, metody i techniki użyte w trakcie przeprowadzania badań oraz ich organizację. Szósty rozdział to przedstawienie wyników badań, ich analiza oraz wnioski.

Niniejsza praca badawcza dotyczy znaczenia komunikacji alternatywnej i wspomagającej w nabywaniu kompetencji społeczno-komunikacyjnej u chłopca z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym. Przedstawiona została w nim niepełnosprawność intelektualna w świetle literatury przedmiotu, opisana została zależność między nabywaniem języka a zachowaniami społecznymi oraz wyjaśnione zostały metody komunikacji alternatywnej i wspomagającej w kontekście terapii osób z niepełnosprawnością intelektualną. Praca miała na celu zbadanie znaczenia AAC w nabywaniu umiejętności porozumiewania się oraz wygaszania zachowań niepożądanych u dziecka z diagnozą niepełnosprawności intelektualnej w stopniu znacznym. Badania wykazały zmniejszenie się liczby zachowań trudnych, a także rozwój umiejętności w sferach takich jak: przekaz informacji, budowanie wypowiedzi, funkcjonalne współgranie z rozmówcą, motywacja do komunikacji. W pracy zostało zaproponowane również dalsze postępowanie terapeutyczne mające ugruntowanie w literaturze przedmiotu.

Tytułem niniejszej pracy jest „Edukacja szkolna i rozwój sportowy – wyzwania, korzyści i oczekiwania. Perspektywa uczniów ze Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem i Buczkowicach.” Jej celem było wskazanie między innymi czy trudnością jest łączenie kariery sportowej z edukacją szkolną, jakie są korzyści z uczęszczania do szkoły mistrzostwa sportowego, jakie były względem niej oczekiwania uczniów oraz jakie są ich plany na przyszłość. Odpowiedzi na problemy badawcze wskazane w pracy zostały zebrane za pomocą kwestionariusza ankiety oraz wywiadów. Kwestionariusz ankiety wypełniło 20 uczniów ze wspomnianych szkół, w tym 19 mężczyzn. Do wywiadów uzupełniających pracę zgłosiło się dwóch respondentów – kobieta i mężczyzna, z którymi zostały przeprowadzone rozmowy w formie zdalnej. Na podstawie zebranych wyników można wnioskować, że niezależnie od wieku, łączenie nauki w szkole oraz kariery sportowej jest dla zawodników wyzwaniem, a za najbardziej znaczącą trudność respondenci wskazywali zmęczenie fizyczne. Za korzyści wynikające z uczęszczania do szkoły mistrzostwa sportowego większość uczniów uznała możliwość codziennych treningów sportowych, dostosowany do nich plan lekcji oraz dostęp do obiektów sportowych. Ponadto większość respondentów uznała, że może liczyć na wsparcie kadry, która dodatkowo tworzy odpowiednią atmosferę do łączenia nauki z treningami. Na podstawie wyników badań można stwierdzić, że większość oczekiwań zawodników została spełniona, a w przyszłości planują bardziej skupić się na karierze sportowej, nie rezygnując jednak z kontynuacji nauki na uczelni wyższej. Wyniki przeprowadzonych badań mogą być podstawą do dalszego pogłębiania tematu oraz poszukiwania rozwiązania, które mogłyby pomóc zoptymalizować zarówno treningi uczniów, jaki i ich naukę.

Praca magisterska o charakterze empirycznym składa się z pięciu rozdziałów oraz dyskusji i wniosków z badań, Pierwsza część pracy podejmuje m.in. problematykę związaną z definiowaniem „sztuki”, rolą jaką pełni w życiu człowieka i jakie spełnia funkcje. Następnie wyjaśnione zostało pojęcie „wychowania” z uwzględnieniem na poszczególne kategorie, a także opisano wychowawczą funkcję sztuki. Przybliżony również został temat dotyczący wychowania estetycznego, podając różnice między wychowaniem artystycznym oraz wychowaniem przez sztukę i wychowaniem estetycznym. Przedstawione także zostały typy szkół artystycznych występujących w Polsce wraz z zasadami ich funkcjonowania. Druga część niniejszej pracy opisuje instytucje, która występuje w tytule pracy, czyli ogólnokształcącą szkołę baletową. Najpierw omówiona została historia baletu, skąd pochodzi i w jaki sposób dotarł do Polski, a także przedstawiciele, którzy mieli wpływ na jego rozwój. Kolejna część dotyczy specyfiki, selekcji oraz predyspozycji wymaganych od uczniów, którzy próbują dostać się do ogólnokształcących szkół baletowych, a także wychowanków uczących się już w szkole. Ostatnia część rozdziału drugiego przedstawia efekty i program kształcenia skupiając się tylko na przedmiotach zawodowych. Trzecia część pracy koncentruje się głównie na obciążeniach i czynnikach wzmacniających uczniów w procesie edukacji począwszy od stresu, jego definicji i ewolucji. Uwzględnione również kwestię stresu szkolnego, jego objawów i przyczyn a także sposobów radzenia sobie i możliwościach uzyskania pomocy. Ostatnia część to omówienie przeprowadzonych badań jakościowych na potrzeby niniejszej pracy oraz wnioski z nich wynikające. Badania zostały przeprowadzone za pomocą kwestionariusza wywiadu oraz kwestionariusza ankiety online na platformie Office 365. Wzięło w nich udział 29 uczniów ogólnokształcących szkół baletowych w Polsce. Celem badań podjętych w pracy była diagnoza obciążeń, z jakimi mają do czynienia uczniowie OSB, a także zidentyfikowanie czynników wzmacniających. Na podstawie przeprowadzonych badań otrzymano wachlarz różnorodnych opinii, pogłębiających wiedzę o perspektywie młodych ludzi na rzeczywistość współczesnej ogólnokształcącej szkoły baletowej.

Praca magisterska jest zatytułowana: „Pozaszkolne wspieranie w uczeniu się – potrzeby i satysfakcje uczestników Akademii Przyszłości”. Pierwsza część pracy podejmuje m.in. problematykę niepowodzeń szkolnych dzieci oraz kwestię instytucjonalnego wsparcia (np. stowarzyszeń, które zajmują się pomocą). W pracy opisana została również rola wolontariatu oraz wolontariuszy. Poruszona została kwestia wsparcia oraz jego wartości w dzisiejszym świecie oraz potrzeba wyrównywania szans edukacyjnych dzieci i młodzieży. Druga część niniejszej pracy opisuje instytucję, która pojawia się w tytule niniejszej pracy, czyli Akademię Przyszłości. Omówione zostają jej założenia, główny cel oraz misja tejże instytucji. Przedstawiony zostaje jej założyciel, czyli ks. Jacek Stryczek, szerzej zostaje poruszona kwestia głównej idei AP, czyli idea „mądrej pomocy”. Przytoczeni zostają również prekursorzy tejże idei, czyli m.in. Janusz Korczak. Kolejna ostatnia już część jest to omówienie przeprowadzonych badań jakościowych na potrzeby niniejszej pracy. Omówione, zanalizowane oraz zinterpretowane zostają wyniki oraz wnioski. Badania zostały przeprowadzone za pomocą wcześniej przygotowanego kwestionariusza wywiadu, z udziałem 18. Osobowej grupy badawczej, którą stanowili wolontariusze oraz dzieci biorące udział w programie Akademia Przyszłości. Celem badań podjętych w pracy jest zbadanie potrzeb oraz satysfakcji tychże uczestników programu Akademia Przyszłości. Według wyników, które udało się otrzymać na podstawie przeprowadzonych badań nie można jednoznacznie ustalić poziomu satysfakcji oraz potrzeb osób decydujących się dołączyć do programu AP. Poziom satysfakcji jest zależny od wielu indywidualnych czynników, dlatego też jest to kwestia bardzo indywidualna. Na podstawie przeprowadzonych badań otrzymano szeroki wachlarz różnorodnych odpowiedzi, które kreują szeroki obraz współczesnego wolontariatu, również w czasie pandemii koronawirusa.

Tematem pracy jest wpływ osób z niepełnosprawnością na postawy życiowe reprezentowane przez ich dorosłe rodzeństwo. Głównym celem było sprecyzowanie tego wpływu rodzeństwa z niepełnosprawnością na postawy życiowe ich dorosłego brata/siostry. Niniejsza praca została podzielona na cztery części. Pierwszy rozdział dotyczy niepełnosprawności. Zaprezentowano w nim różne ujęcia definicyjne tego terminu. Scharakteryzowano cztery stopnie niepełnosprawności intelektualnej, ponadto opisany został sposób przedstawiania osób z niepełnosprawnością w mediach oraz w kinie. W kolejnym punkcie rozdziału pierwszego skupiono się na relacjach panujących w rodzinie z dzieckiem z niepełnosprawnością. Podano definicje rodzeństwa i ich zadania, a także typy relacji występujących między nimi. Opisano także sytuacje w jakiej znajduje się osoba posiadająca brata/siostrę z niepełnosprawnością. Przedstawiono trudności i problemy wynikające z takiej sytuacji, ale również pozytywy, które przynosi ona w dalszym rozwoju. Drugi rozdział został poświęcony postawom reprezentowanym wobec niepełnosprawności. Przedstawiono definicje postaw i ich funkcje. Skupiono się na postawach przejawianych przez osoby z niepełnosprawnością wobec własnej niepełnosprawności. Wspomniano także o stosunku społeczeństwa wobec niepełnosprawności i jak się on zmieniał na przestrzeni lat. Ważne jest też nastawienie rodziców jakie przejawiają oni wobec niepełnosprawności dziecka. Zaprezentowano zatem etapy kształtowania się postaw rodzicielskich wobec dziecka z niepełnosprawnością oraz ich typy. Trzeci rozdział to metodologia badań własnych. Przedstawiono w nim przedmiot i cele badawcze. Postawiono sześć problemów badawczych i adekwatne do nich hipotezy weryfikowane w tej pracy. Wyszczególniono zmienne i wskaźniki, które wpływają na kierunek badań. Zaprezentowano również metody, techniki i narzędzia badawcze, którymi posłużono się do przeprowadzenia badań. Ostatni rozdział zawiera przedstawienie wyników badań i ich analizę, które zrealizowano w kwietniu 2021 roku. Przeprowadzono, samodzielnie sporządzoną, ankietę wśród 70 dorosłego rodzeństwa osób z niepełnosprawnością. Miała ona postać ankiety on-line i została udostępniona na forach internetowych oraz została rozesłana przez Stowarzyszenie Rodzin i Opiekunów Osób z Zespołem Downa ,,Bardziej Kochani” do ich odbiorców za pomocą newslettera. Przekazali także link do kwestionariusza na swojej stronie na portalu Facebook. Jej celem było wytypowanie postaw przejawianych przez rodzeństwo osób z niepełnosprawnością spośród czterech przyjętych w pracy oraz określenie czynników wpływających na wybieraną postawę. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że jeśli dorosłe rodzeństwo osób z niepełnosprawnością ma dobre relacje z rodzicami, akceptuje brata/siostrę z niepełnosprawnością oraz ma przyjazne do niego nastawienie to pozytywnie wpływa to na wybierane przez nich postawy życiowe.

Tematem niniejszej pracy jest szeroko pojęta aktywność sportowa uczniów szkół średnich powiatu zgorzeleckiego. Celem głównym podjętego problemu, było określenie aktywności sportowej wśród młodzieży i motywów jej podejmowania. Jako cel poboczny przyjęto skonstruowanie propozycji wytycznych, mających za zadanie poprawić poziom aktywności wśród młodzieży. Dane potrzebne do wyjaśnienia problemów przyjętych w powyższej pracy, zebrane zostały za pomocą ankiety w formie online. W ramach przeprowadzonych badań, zebrano 332 odpowiedzi, z czego około 80% respondentów zadeklarowało istotność aktywności sportowej w ich życiu. Analiza opracowanych wyników, sugeruje wysoką aktywność sportową młodzieży. Głównymi czynnikami wpływającymi na taki stan rzeczy, są czynniki kulturowe, a w szczególności struktura rodziny. Przeprowadzone analizy pozwoliły również zaproponować pewne wytyczne, mogące służyć poprawie aktywności sportowej młodzieży w regionie zgorzeleckim. Powyższa praca, może stanowić wyjście do dalszych badań na podany temat na przyjętym obszarze, jak i poza nim.

Celem tejże pracy było przedstawienie zmieniających się ideałów kobiet na przestrzeni wieków. Badania przeprowadzone zostały na grupie 111 osób, a ankieta została udostępniona poprzez różnego rodzaju fora oraz strony internetowe, co pozwoliło na uzyskanie zadowalających wyników. Zostały one poddane dogłębnej analizie, dzięki której wysnute zostały odpowiednie wnioski. Dzięki badaniom można zauważyć jak zmieniła się rola kobiet w społeczeństwie oraz stosunek do nich w ujęciu pokoleniowym.

Celem niniejszej pracy jest określenie jak wygląda styl życia rodziców-nauczycieli z perspektywy dziecka dorosłego. Praca skupia się przede wszystkim w jaki sposób rodzice-nauczyciele wychowywali swoje dzieci, jakich metod używali, ku któremu ze stylów wychowania się skłaniali. Czy dorosłe dziecko jest w stanie z perspektywy czasu zauważyć, że jego rodzic zmagał się z wykonywaniem ról społecznych, jakie były mu przeznaczone. Czy dziecko zmagało się w szkole z innym lub uprzywilejowanym traktowaniem z powodu zawodu jaki rodzic wykonywał. A także w jaki sposób postrzega styl życia swojego rodzica z perspektywy czasu. Praca została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich zawiera dwa rozdziały teoretyczne. Pierwszy rozdział skupia się przedstawieniu definicji wychowania, modeli wychowania oraz modeli postaw prezentowanych przez rodzica względem dziecka. Oprócz tego odniesiono się w nim do metod wychowawczych, które są stosowane w procesie wychowawczym, stylów wychowawczych a także czynników które wspomagają lub blokują ten skomplikowany proces. W drugim rozdziale zostają poruszone kwestie dotyczące przede wszystkim ról społecznych. Mianowicie jakie rola jest przypisana rodzicowi a jaka nauczycielowi, jaka jest istota konfliktu wykonywania tych dwóch „czynności” a także jakie niosą skutki dla wychowania i socjalizacji dziecka. Drugą część pracy stanowią metodologiczne podstawy badań własnych. Przedstawiono w tej części cele oraz problemy badawcze jakie będą poruszane w niniejszej pracy. Określono również metodę badawczą, narzędzie badawcze a także technikę, którą autorka pracy się posługiwała. W tej części przedstawiono również charakterystykę osób badanych oraz przebieg badania. Ostatnia cześć pracy to analiza wyników badań otrzymanych w drodze badania. Pokazała ona w jaki sposób nauczyciele żyją, jak wychowują swoje dzieci oraz czy ich dzieci dostrzegają w sobie podobne zachowania do swoich rodziców, a także że bycie pedagogiem nie zawsze oznacza, że ta wiedza przenosi się na wychowanie własnego potomstwa. Oprócz tego wielu badanych zwróciło uwagę na towarzyszący nauczycielom konflikt ról społecznych (matka-nauczyciel).

Tytuł pracy to "Postrzeganie antypedagogiki przez opiekunów osób niepełnoletnich". Postpedagogika opiera się na cennych wartościach, takich jak: wolność, szacunek oraz prawa człowieka. Jednocześnie jest też kontrowersyjna, ze względu na rozterki moralne. Rewolucyjny charakter antypedagogiki skłania do refleksji, jak jest ona postrzegana współcześnie. Celem pracy jest próba zbadania opinii opiekunów osób niepełnoletnich o postpedagogice, natomiast przedmiotem pracy obraz antypedagogiki opiekunów osób niepełnoletnich. Główna teza pracy zakłada, że opinia jest negatywna. W pracy wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, narzędziem badawczym był kwestionariusz ankiety, który skierowany był do opiekunów dzieci niepełnoletnich. Badania były anonimowe oraz zostały przeprowadzone w Internecie przy pomocy grup zrzeszających mieszkańców Wrocławia. Dzięki analizie wyników badań, stwierdzono jaka jest wiedza na temat antypedagogiki, jakie zagrożenia oraz korzyści związane z postpedagogiką dostrzegają badani oraz wyróżniono czynniki wpływające na ich opinię. Wnioskiem pracy jest, że antypedagogika postrzegana jest raczej pozytywnie, z wyjątkiem kwestii moralnych, które zostały ocenione zdecydowanie negatywnie, wiedza o postpedagogice jest mała oraz dostrzega się więcej zagrożeń niż korzyści z nią związanych. Określono również, że większość założonych czynników nie wpływa na postrzeganie antypedagogiki.

Celem tejże pracy było wskazanie wpływu postaw rodziców wychowujących dziecko z niepełnosprawnością na ich samodzielność. Badania własne przeprowadziłam w formie wywiadu z pięciorgiem rodziców dzieci z niepełnosprawnością. Zostały one poddane dogłębnej analizie i interpretacji, poprzez które wysunięte zostały odpowiednie wnioski. Dzięki badaniom można zauważyć jaki wpływ mają przyjmowane postawy rodzica na samodzielność dziecka z niepełnosprawnością.

Praca ma na celu zbadać zjawisko podejmowania dalszej edukacji wśród osób dorosłych, a co za tym idzie odpowiedzieć na pytanie: Jakie są motywacje, kierujące dorosłymi ludźmi do podjęcia dalszej edukacji? Przy okazji badań przeprowadzonych w celu odpowiedzi na to pytanie starałam się ustalić czym dla dorosłych jest edukacja, jakie były powody podejmowania przez nich dalszej edukacji oraz jakie czynniki uznają za wzmacniające, a jakie za osłabiające motywację do edukacji. Praca ta składa się z dwóch części: teoretycznej i badawczej. Część teoretyczna zawiera w sobie trzy rozdziały. Pierwszy z nich ma na celu przybliżenie oraz wytłumaczenie zjawiska dorosłości w naukowym ujęciu. Drugi rozdział natomiast skupia się na edukacji, trzeci na motywacji czyli definicjach, podstawowych pojęciach oraz typach. Część druga tej pracy składa się z celów badań, technik, metod, terenu oraz organizacji badań. Główną część stanowi opis badań własnych, w którym znajduje się analiza badań własnych czyli wywiadów z osobami dorosłymi w wieku od 25 do 35 lat.

Tematem niniejszej pracy jest obraz dzieciństwa mieszkańców Domaniowa na Dolnym Śląsku przesiedlonych po II wojnie światowej z Uszni na Kresach Wschodnich. Teoretyczna część pracy porusza tematykę historii Kresów i szkolnictwa na ich terenach, edukacji na Dolnym śląsku po II wojnie światowej, dzieciństwa jako okresu rozwojowego w życiu człowieka, oraz pamięci i jej zaburzeń. Część badawcza zawiera opisy dzieciństwa, przesiedlenia i życia w nowym miejscu, oparte na wywiadach przeprowadzonych z trzema kobietami, których rodziny zostały przesiedlone do Domaniowa na Dolnym Śląsku z Kresów Wschodnich.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii ich samodzielności. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ pracuję z zuchami, gdzie dużą rolę przywiązuje się do samodzielności i rozwija się ją poprzez zdobywanie przez dzieci sprawności. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu samodzielności, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Zawoni. Ponieważ wychowankowie wykazali deficyty w zakresie samodzielności, zaplanowałam projekt ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na działaniu osobistym przykładem, instrukcji, metodzie zadaniowej i sprawnościach zuchowych – zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku, podczas praktyk w świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci zauważalny jest postęp w zakresie samodzielnego pakowania się, przygotowywania się do szkoły oraz orientacji w terenie. Problemy sprawiły niektórym dzieciom: nauka wiązania butów czy niektóre elementy udzielania pierwszej pomocy. Jednakże założone cele zostały w większości zrealizowane. Warto zwrócić uwagę na dalszą pracę nad samodzielnością dzieci przez pracowników świetlicy w Zawoni. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w placówkach socjalizacyjnych i środowiskowych w celu wzmocnienia samodzielności dzieci.

Celem pracy było sprawdzenie, czy cechy psychopatyczne mają związek z postawami rodzicielskimi młodych osób dorosłych. W części teoretycznej przedstawiłam postawy rodzicielskie wedlług Kannera, Fritz-Simonsa, Roe, Schaefera, Plopy Ziemskiej. Psychopatię opisałam według koncepcji Kępińskiego, Pospiszyla, Cleckley'a, MacCordów oraz Hare'a oraz według triarchicznej koncepcji psychopatii. Badania sondażowe z wykorzystanie testów psychologicznych przeprowadzono wśród 93 studentów politechniki wrocławskiej. Weryfikacja hipotez wymagała użycia analizy wariancji. Badania pozwoliły zaobserwować znaczące powiązania postaw rodzicielskich z niektórymi cechami psychopatii – rozhamowaniem, makiawelizmem i bezdusznością. Okazało się, że rozhamowaniu towarzyszy dawanie większej swobody oraz niska koncentracja na dziecku, makiawelizmowi dystans wobec dziecka. A bezduszności towarzysz niska koncentracja na dziecku.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest zjawisko przemocy emocjonalnej w rodzinie oraz jej konsekwencji w rozwoju dziecka. Celem głównym, jaki sobie postawiłam, było zwrócenie uwagi na problem krzywdzenia emocjonalnego oraz ukazania skali zjawiska. Istotnym było dla mnie zawarcie konsekwencji wynikających z doświadczania przemocy emocjonalnej przez dzieci. Na podstawie badań Krystyny Kmiecik-Baran można stwierdzić, że mniej niż co drugie dziecko w Polsce jest ofiarą krzywdzenia emocjonalnego ze strony co najmniej jednego z rodziców. Najczęstszymi zachowaniami rodziców, świadczącymi o występowaniu przemocy są: krzyk, groźby, straszenie oraz używanie niecenzuralnych słów w stosunku do dziecka. Zjawisko występowania przemocy emocjonalnej jest jednak trudno zauważalne dla otoczenia - nie pozostawia po sobie fizycznych śladów na ciele ofiary, świadczących o doświadczaniu przemocy, a sprawcy często sprawiają wrażenie czarujących i nierzadko krytykują w towarzystwie użycie przemocy jako rozwiązania problemu. Ponadto, ujęcie wyznaczników, decydujących o występowaniu krzywdzenia emocjonalnego stanowi dla badaczy nie lada wyzwanie. Mogą nimi być, bowiem wszystkie zachowania, które ofiara odbiera jako przykre, a które nieustannie się powtarzają i wywierają negatywny wpływ na samopoczucie jednostki oraz jej stan psychiczny. Głównym skutkiem doświadczania przemocy emocjonalnej okazał się stres, którego długotrwałe działanie skutecznie upośledza funkcjonowanie w społeczeństwie, negatywnie wpływa na relacje ofiary z otoczeniem, przyczynia się do obniżenia samooceny, nadmiernego skupienia się na porażkach. Działanie stresorów sprawia, że ofiara może odczuwać lęk egzystencjalny, przygnębienie, poczucie braku miłości rodzicielskiej i niesprawiedliwości. Konsekwencją długotrwałego działania stresu może być także wystąpienie syndromu stresu pourazowego, a więc traumy. Istnieje jednak możliwość wzmocnienia dziecięcej odporności psychicznej, a więc zminimalizowania skutków doświadczania przemocy emocjonalnej, czy też niepowodzeń wszelkiego rodzaju, na każdym polu życia dziecka. Opisane przeze mnie metody wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej odnoszą się do relacji rodziców z dzieckiem oraz nauczyciela i dziecka. Głównym zadaniem wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej jest odbudowanie poczucia bezpieczeństwa, które dziecko zatraciło w wyniku krzywdzenia emocjonalnego. Aby lepiej zrealizować temat swojej pracy licencjackiej, stworzyłam projekt warsztatu „Jak pracować z dzieckiem dotkniętym przemocą psychiczną?”, którego celem jest przekazanie nauczycielom i wychowawcom klas nauczania zintegrowanego w szkołach podstawowych wiedzy na temat zachęcenia uczniów do relaksacji oraz pomagania za pomocą metody odrywania ról w tworzeniu strategii radzenia sobie w sytuacjach trudnych przez dziecko. Zadaniem relaksacji jest rozładowanie napięcia fizycznego oraz psychicznego dzieci doświadczonych stresem związanym z doświadczaniem przemocy. Metoda odgrywania ról

Praca przedstawia zagadnienia dotyczące Płodowego Zespołu Alkoholowego. Składa się z trzech rozdziałów: teoretyczny, założenia metodologiczne, analiza badań własnych. W pierwszym rozdziale autor skupia się na teoretycznych aspektach FAS, diagnostycznych kryteriach medycznych, specyfice problemów dzieci z syndromem FAS oraz metodach pomocy tym dzieciom. W dalszej części pracy autor skupia się na części metodologicznej, uzasadnia swoje stanowisko badawcze, opisuje metody, problemy oraz osoby badane. W trzecim rozdziale przeprowadzona została analiza badań własnych. Badania zostały przeprowadzone na grupie studentów V roku pedagogiki ogólne na kierunku pedagogika opiekuńcza z terapią oraz wychowania przedszkolnego i edukacji wczesnoszkolnej, studiujących stacjonarnie oraz niestacjonarnie. Autor szczegółowo podaje wyniki przeprowadzonych badań wraz dokładną analizą pozyskanych danych. Na zakończenie pracy podano wnioski wynikające z przeprowadzonych badań oraz propozycje dalszego poznawania zagadnienia.

W swojej pracy licencjackiej zajęłam się tematem szybkiego i efektywnego uczenia się,. Wykorzystałam przy jej tworzeniu autorski warsztat. Praca powstawała z ogromnym zaciekawieniem. Forma pracy jest taka, aby przekazać najbardziej wartościową wiedzę na temat metod szybkiego uczenia się. W pracy zawarte są informacje dotyczące funkcjonowania mózgu w aspekcie zapamiętywania, ponieważ jest to fundamentalna wiedza dotycząca kwestii metod szybkiego uczenia się. W dalszej części przedstawiłam najbardziej kreatywne metody, które pozwalają w sposób świadomy używać własnego rozumu. Rozdział pierwszy przedstawia podstawową wiedzę na temat uczenia się i zapamiętywania, są w nim także ujęte neurologiczne aspekty dotyczące uczenia, informacje o stylach uczenia się oraz roli zmysły w procesie uczenia się. Na końcu rozdziału znajdują się najważniejsze zasady służące polepszaniu swojej pamięci oraz koncentrujące uwagę. W rozdziale drugim przedstawione są techniki zapamiętywania, czyli mnemotechniki. Tu zawarta jest wiedza teoretyczna oraz konkretne przykłady metod, systemów pamięci, map myśli oraz myślenia promienistego. Przedstawiłam także jak wprowadzić w życie swój własny system uczenia się oraz jak pracować nad motywacją i nagradzaniem samego siebie. Kolejną istotną do poruszenia kwestią było zagadnienie stresu, które także ujęłam w swojej pracy. Rozdział trzeci w całości jest poświęcony teoretycznemu ujęciu projektowania warsztatu, rodzaju szkoleń oraz etapów jakie dobry cykl powinien zawierać. Dalsza część zawiera opis wykorzystanych w moim warsztacie technik, które sprawiły, że jest atrakcyjny. Ostatni rozdział to przełożenie teorii na praktykę, czyli mój autorski warsztat, który pozwala wdrożyć w życie ideę szybkiego uczenia się.

Praca licencjacka, zatytułowana ,,Wartość i rola filmu w edukacji i wychowaniu", porusza zagadnienia związane z wykorzystaniem dzieła filmowego w celach edukacyjnych i wychowawczych, oddziaływania filmu na dzieci i młodzież oraz projektowania spotkania filmowego. W pracy tej podkreślone zostają pozytywne aspekty oddziaływania filmu na niedorosłych widzów. W rozdziale pierwszym omówione zostają powody wykorzystania filmu w pracy z dzieckiem oraz miejsce filmu w procesie edukacyjnym i wychowawczym. Drugi rozdział składa się z opisu praktyki edukacji filmowej i doboru odpowiednich filmów. Omówione tu zostają też pokrótce cykle edukacyjne w celu podkreślenia sukcesów, jakie odnosi edukacja filmowa. Rozdział trzeci, metodyczno-warsztatowy, stanowi zbiór praktycznych wskazówek dotyczących kompetencji edukatora filmowego, wykorzystania filmu w czasie zajęć oraz projektowania spotkań filmowych. Rozdział ten zakończony jest omówieniem warsztatu pt.: ,, Wykorzystanie dzieła filmowego w edukacji i profilaktyce", opracowanego na rzecz tej pracy licencjackiej.

Pierwszy rozdział zawiera informację dotyczące małżeństwa w świetle literatury przedmiotu. Znaleźć w nim można definicje małżeństwa, ewolucję związku małżeńskiego, typologię małżeństwa, rodzaje relacji jakie w nim występują oraz czynniki wpływające na trwałość lub rozpad związku małżeńskiego. Drugi rozdział poświęcony został problematyce zdrady w kontekście relacji małżeńskiej. Przeczytać w nim można o sposobach definiowania zdrady małżeńskiej, jej rodzajach, przyczynach, skutkach oraz formach pomocy, jakie można świadczyć małżeństwom borykającym się z problemem zdrady. Trzecia część odnosi się do teoretycznych podstaw tworzenia warsztatów, w którym znajdują się definicje warsztatów, specyfika szkoleń, sposoby ich projektowania, informacje dotyczące cyklu Kolba oraz opis autorskiego warsztatu dotyczącego komunikacji w związku, jako środka zapobiegającego zdradzie.

Niniejsza praca ma na celu przybliżenie procesu rozwoju mowy oraz czynników, które na ten proces wpływają. Nacisk został położony głównie na wpływ środowiska rodzinnego. Pierwszą część pracy stanowią teoretyczne podstawy mowy. Na początku znajduje się przegląd definicji najważniejszych pojęć wynikających z tematu pracy: mowy, środowiska wychowawczego, zaburzeń mowy i całościowego rozwoju dziecka. Następnie dokonano analizy najważniejszych teorii rozwoju mowy, stworzonych przez różnych autorów. Dalej przedstawione są determinanty rozwoju mowy, do których można zaliczyć: ośrodkowy układ nerwowy, narządy mowy, narząd słuchu oraz pomocniczy narząd wzroku. W drugiej części pracy znajduje się przegląd powstałych klasyfikacji zaburzeń mowy. Następnie scharakteryzowane są objawy i przyczyny poszczególnych, najczęściej występujących zaburzeń mowy z podziałem na endogenne i egzogenne. Można wymienić wśród nich: dyslalię, afazję, dysartrię, środowiskowe ograniczenie lub zniekształcenie rozwoju mowy, mutyzm, jąkanie oraz opóźnienie rozwoju mowy. Trzecia część pracy stanowi analizę wpływu konkretnych czynników wynikających ze środowiska wychowawczego dziecka na rozwój mowy. Uwzględniony jest tutaj podział na czynniki stymulujące, jak: mówienie do dziecka, pozytywny klimat emocjonalny, sposób karmienia, czytanie czy proste ćwiczenia logopedyczne oraz na czynniki hamujące rozwój. Do tych drugich zaliczyć można: stosowanie mowy dziecięcej, nadmierny rygoryzm, brak odpowiednich wzorców wymowy, teratogeny oddziałujące na matkę i płód w czasie ciąży, ograniczanie kontaktów, zbyt długi okres zezwalania dziecku na ssanie smoczka lub kciuka, a także wpływ telewizji i komputera. W odniesieniu do analizy powyższych zjawisk w trzeciej części znajduje się również opis istoty profilaktyki logopedycznej. Kolejna część mojej pracy jest teoretyczną podstawą warsztatu zaprojektowanego dla rodziców. Opisane są w niej definicje i rodzaje szkoleń oraz przeanalizowana została koncepcja uczenia się przez doświadczenie autorstwa Davida Kolba. Dalej znajduje się charakterystyka poszczególnych metod pracy zastosowanych w projekcie, takich jak: wykład, dyskusja, burza mózgów, analiza przypadku, ćwiczenia integracyjne, odgrywanie ról, ćwiczenia egzystencjalne i energetyzujące. Ostatnią część pracy stanowi projekt warsztatu, który można przeprowadzić z rodzicami zainteresowanymi tematyką mowy dzieci i możliwościami oddziaływania na nią. Przedstawiony jest w nim prawidłowy przebieg rozwoju mowy, objawy i przyczyny najczęstszych zaburzeń oraz znaczenie profilaktyki logopedycznej. Użyte ćwiczenia pomogą rodzicom nabyć odpowiednią wiedzę, umiejętności oraz postawę wobec rozwoju i zaburzeń mowy dzieci. Warsztat wspiera również refleksyjne postrzeganie swoich oddziaływań wychowawczych oraz przedstawia propozycje ćwiczeń, które mogą być przeprowadzane z dziećmi w celu stymulowania rozwoju mowy.

Niniejsza praca porusza tematykę rozwoju aktywności twórczej i wykorzystywania potencjału intelektualnego dzieci w wieku młodszym szkolnym. Opisane zostały powody, dla których istnieje konieczność stymulowania tego rozwoju, a także różne stanowiska pedagogiczne dotyczące tej tematyki. W treści wymienione są również korzyści płynące z treningu twórczości, a także czynniki wspierające go jak i będące dla niego zagrożeniem. Praca zawiera propozycję zestawu zajęć rozwijających aktywność twórczą i potencjał intelektualny dzieci, a także opis podstaw metodologicznych dla tego zestawu. Zajęcia przeznaczone są do wykorzystania podczas godzin wychowawczych w szkole podstawowej.

Napisana przeze mnie praca składa się z trzech rozdziałów oraz projektu warsztatów adresowanych dla doradców. Rozdział pierwszy pt.: Wpływ społeczny w relacjach międzyludzkich prezentuje przede wszystkim mechanizmy wpływu społecznego oraz zawierające się w nich techniki. Rozdział ten rozpoczynam scharakteryzowaniem pojęcia wpływu oraz zamiennie używanego pojęcia perswazji. Następnie przedstawiam mechanizmy wpływu społecznego wyróżnione przez Roberta Cialdiniego, takie jak: reguła wzajemności, zaangażowanie i konsekwencja, społeczny dowód słuszności, lubienie i sympatia, autorytet i niedostępność. Następnie opisuję techniki wywierania wpływu według Kevina Hogana. W drugim rozdziale pt.: Możliwości wykorzystania strategii wywierania wpływu w procesie doradczym skupiam się na scharakteryzowaniu poradnictwa oraz relacji doradczej. Skupiam się również na rodzajach i koncepcjach poradnictwa oraz towarzyszących im typach doradców. Kolejno odwołuję się do podziałów rozmowy doradczej oraz cech, jakie powinny charakteryzować dobrego doradcę, Ponadto podejmuję próby dopasowania strategii wywierania wpływu do poszczególnych koncepcji poradnictwa. W ostatnim rozdziale pt.: Strategie wywierania wpływu na ludzi i ich możliwości stosowania w poradnictwie- projekt warsztatów przedstawiam podstawy metodyki projektowania szkoleń oraz autorski projekt warsztatów. Na początku definiuję czym są szkolenie, trening oraz warsztat. Następnie wymieniam rodzaje szkoleń oraz wskazuję jakie role może pełnić trener. W dalszej części mojej pracy odwołuję się do procesu uczenia się według cyklu Kolba oraz klasyfikacji metod uczenia się i nauczania. Na końcu tej części opisuję metody prowadzenia szkoleń. Droga część rozdziału trzeciego traktuje o stworzonym przeze mnie projekcie warsztatów dla doradców. Przedstawiam tu ogólne cele i założenia projektu oraz prezentuję poszczególne sesje warsztatowe.

Celem niniejszej pracy było poznanie nasilenia postaw rodzicielskich matek w rodzinach prawidłowych oraz w rodzinach objętych nadzorem kuratora sądowego. Skupiłam się na postawie matki, która jest najważniejszą osobą w życiu dziecka. Badania wykazały, że w rodzinach prawidłowych dzieci w większym stopniu doświadczają postaw pozytywnie oddziałujących na ich osobowość, czyli postawy akceptacji i autonomii, a w rodzinach objętych nadzorem dzieci w większym stopniu doświadczają postaw negatywnych, czyli postawy niekonsekwencji, nadmiernego chronienia oraz nadmiernego wymagania. Tego rodzaju postawy stanowią czynniki utrudniające proces rozwoju i wychowania. W związku z powyższym, konieczna jest naprawa lub kompensacja wyżej wymienionych dysfunkcji.

Celem mojej pracy było rozwijanie umiejętności opiekuńczych wobec zwierząt domowych u dzieci w świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wiem, że edukacja prozwierzęca w szkole jest niewystarczająca. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych zagadnień z zakresu pojęcia opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Przeanalizowałam również działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 5 im. Mieszka I w Ostrowie Wielkopolskim, czyli placówki, w której realizowałam projekt. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki umiejętności w zakresie opieki nad zwierzętami, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Cykl pięciu zajęć zrealizowałam w terminie 10-19.05.2016r. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła znajomość specyfiki poszczególnych gatunków zwierząt domowych i umiejętności opiekuńczych wobec nich. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące bezpieczeństwa w kontakcie ze zwierzętami. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Projekt mogę polecić dla realizacji w świetlicach szkolnych szkół podstawowych.

Praca składa się z siedmiu rozdziałów. W pierwszych czterech zawarte są rozważania teoretyczne i terminologia. Piąty opisuje podstawy metodologiczne. Ostatnie rozdziały przedstawiają rezultaty i wnioski. Przeprowadziłem badania ankietowe w liceach ogólnokształcących oraz technikach. Łącznie grupa badawcza liczyła 395 osób, z których 49 osób wykazywało dużą lub średnią gotowość do sięgania po dopalacze. Skupiłem się na badaniu zależności pomiędzy gotowością do używania dopalaczy a środowiskiem rodzinnym. Opisywanymi zmiennymi były więź z matką, więź z ojcem, więź z obojgiem rodziców, kontrola rodzicielska, resiliencja rodziny, jakość wychowania w rodzinie, relacje z nauczycielami, oraz podatność na wpływ. Wyniki badań potwierdziły wszystkie postawione przeze mnie hipotezy. Brak więzi z rodzicami, zła atmosfera w rodzinie, brak poczucia wsparcia z jej strony oraz negatywna subiektywna ocena jej funkcjonowania wpływa na zwiększenie gotowości do używania dopalaczy przez badaną młodzież. Osoby o niskim poziomie gotowości odczuwają dużą więź ze swoimi rodzicami. Ich wzajemne relacje, jak i umiejętność rodziny do wspólnego radzenia sobie z problemami jej członków są wysokie. Wyniki pokazały również, że osoby odczuwające kontrolę rodziców są mniej skłonne do używania nowych środków odurzających. Dobre relacje z nauczycielami podobnie jak z rodzicami występują w grupie nie używającej dopalaczy. Podatność na wpływ jest za to bardziej widoczna u osób mających kontakt z dopalaczami.