Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwijania twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ uważam, że zajęcia w świetlicach szkolnym są powtarzalne i schematyczne. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Katolickiej Szkole Podstawowej w Sieradzu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie myślenia twórczego zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zabawy, rozmowy, dyskusji, a także opowiadania. Formy pracy z dziećmi podjęłam dwie: indywidualną oraz grupową. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła aktywność twórcza. Jednakże założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówce jaką jest świetlica szkolna.

Tematem pracy licencjackiej jest odkrywanie i wzmacnianie talentów u dzieci w wieku 10-12 lat w Centrum Aktywności i Rozwoju Dzieci i Młodzieży. Praca miała na celu pokazanie pojęcia talentu, w trochę odmiennym kontekście niż jest on zazwyczaj przedstawiany – jako coś, co każde dziecko ma w sobie i co każde dziecko może rozwijać, a dzięki temu kształcić swoją mocną stronę. Gdy dziecko ma świadomość swoich mocnych stron wzmacnia się jego poczucie własnej wartości. Świadomość mocnych stron może być wykorzystana w jego późniejszej pracy zawodowej. W założeniu moja praca skupia się na tych dzieciach, które często są pomijane we współczesnym świecie – mają trudną sytuację domową, są na marginesie społecznym i często nie wiedzą, co jest ich zaletą, co umieją dobrze robić, ponieważ nikt im tego nie pokazał. Podczas przeprowadzanych zajęć, które obejmowały swoją tematyką: pojęcie talentu, preferencje stylu uczenia się, dominację półkul mózgowych, inteligencje wielorakie, introwersję i ekstrawersją starałam się pokazać dzieciom, że nawet jeśli uważają, że w niczym nie są wybitnie utalentowane, to nie znaczy, że w ogóle nie mają talentu. Widocznie jeszcze go nie odkryły. Tematyka zajęć nie skupiała się na temacie talentu, rozumianego jako artystycznego, muzycznego, lecz na odkryciu tego, jaka czynność im sprawia radość, a także na poszerzeniu swojej wiedzy na temat różnych stylów uczenia się, inteligencji wielorakich, introwersji, ekstrawersji. Każdy temat podejmowany podczas warsztatów był powiązany z talentem, ale pokazywał jego aspekty w innym świetle. Dzieci uświadamiając sobie to, w jaki sposób uczą się najlepiej, mogą tę samowiedzę wykorzystać przy rozwijaniu swoich pasji. Gdy do pasji czy też talentu dołączymy trening i ćwiczenia, wtedy powstaje silna strona. Silna strona to może być akurat to, co dziecko kiedyś wykorzysta w swojej pracy zawodowej, wtedy będzie czerpać z niej przyjemność, spełniać się. Podobnie jest z tematem dotyczącym dominacji półkul. Podopieczni rozumiejący lepiej funkcjonowanie swojego mózgu, pojmują dlaczego w dany sposób myślą, rozumieją też jak to im może pomóc w pogłębianiu pasji. Problematyka inteligencji wielorakich uświadomiła dzieciom, że każde z nich ma w sobie inteligencje i ma zdolności. Pokazała też w czym są dobre, stała się zaczątkiem odkrywania przez dziecko, czegoś co jest w nim wyjątkowe. Natomiast zajęcia na temat postrzegania zachowania introwertyka i ekstrawertyka miały na celu pokazanie, że zarówno jedna osobowość, jak i druga ma w sobie zalety, wady, ale także cechy charakterystyczne, które mogą być przydatne w pracy i przy rozwijaniu talentów. Na podstawie przeprowadzonych zajęć wyciągnęłam następujące wnioski: cykl warsztatów na temat talentów powinna przeprowadzać osoba, która już ma doświadczenie w diagnozowaniu talentów u dzieci, ich predyspozycji, mocnych stron. Dzieci nie zawsze były chętne do poznawania siebie, traktowały zajęcia jako coś co muszą zrobić, co utrudniało pracę. Należy

Moją pracę licencjacką zatytułowałam „Aktywność edukacyjna wśród seniorów”. Poruszyłam w niej bardzo istotny oraz aktualny temat, ponieważ wiadomą jest iż Polskie społeczeństwo się starzeje i większość naszego społeczeństwa stanowią właśnie osoby starsze. Dlatego też, uważam że powinniśmy jak najwięcej dowiedzieć się na temat ludzi starszych, ich nawyków, postaw, cech charakterystycznych. Osoby starsze są określane przez nas poprzez różne pojęcia, a są to między innymi emeryt, rencista, senior, starzec, wiek staczy także określany jest na wiele sposobów, a mianowicie jesień życia, trzeci wiek, wiek emerytalny. Seniorów można podzielić na dwie grupy. Pierwsza grupa to osoby, które starają się nadążyć za współczesnością, za nowymi technologiami. Drugą grupę stanowią osoby, które nie są przystosowane do współczesności, są w tyle, bardzo często wycofujące się z życia społecznego. Sądzę, że właśnie ze względu na osoby które przejawiają postawy obronne i wrogie, priorytetem dla społeczeństwa powinno być pobudzanie oraz utrzymywanie seniorów w ciągłej aktywności, a także kontakcie ze społeczeństwem. W pierwszym rozdziale pracy zdefiniowany został proces starości, wymienione zostały płaszczyzny na których zachodzi, a mianowicie społecznej, ekonomicznej, psychicznej, biologicznej. Wyróżniłam również style życia, czyli sposoby w jakie zachowują się ludzie starsi, a także etapy starości ze względu na wiek biologiczny, psychiczny, społeczny, demograficzny, ekonomiczny i socjalny. Poruszyłam również dwie bardzo ważne kwestie odnoszące się do seniorów, pierwszą z nich są stereotypy oraz postawy otoczenia wobec osób starszych, a drugą jest wykluczenie społeczne seniorów. Drugi rozdział pracy przedstawia pojęcie oraz przejawy poczucia jakości życia seniorów, opisane zostały między innymi czynniki warunkujące poziom jakości życia. Kolejny bardzo ważny aspekt drugiego rozdziału to potrzeby edukacyjne osób starszych, po którym nasuwa się wniosek iż ludzie starsi, którzy posiadają wykształcenie wyższe wyróżniają się większym zainteresowaniem edukacją podczas emerytury. Najważniejsze kwestie zostały poruszone w rozdziale trzecim, a mianowicie rola Uniwersytetów Trzeciego Wieku w życiu osób starszych, a także inne instytucje zajmujące się wsparciem seniorów. W tym rozdziale opisałam również różnorodne formy pomocy ludziom starym, a jest to między innymi Polski Czerwony Krzyż, Kluby Seniora, grupy samopomocowe oraz terapie zajęciowe. Bardzo ważnym faktem jest to, że placówki wspierające seniorów cieszą się coraz większą popularnością. Zauważyć można również, że coraz więcej takich placówek otwieranych jest w małych miejscowościach i wsiach, a dzięki nim zapobiega się wykluczeniu oraz marginalizacji osób starszych. Rozdział trzeci przedstawia również historię powstania UTW, jego priorytetowe cele, a także funkcje. Moja praca ukazuje jak ważna jest integracja młodego pokolenia ze starszym, seniorzy nie powinni się odizolowywać, a starać podążać za współczesnością. Dzię

Celem mojej pracy jest wykorzystanie alternatywnych pomocy edukacyjnych, które dają wiele możliwości oraz pozwalają na powtórne wykorzystanie materiałów, aby wesprzeć dzieci w wieku 6-12 lat i rozwijać ich kreatywność oraz twórcze myślenie w świetlicy środowiskowej. Pozwala to ograniczyć wydatki tej instytucji, a także rozwinąć wszelkie umiejętności twórcze, przez co nauka jest o wiele łatwiejsza i przyjemniejsza dla uczestników zajęć. U dzieci rozwijane są relacje społeczne i umiejętności kreatywnego myślenia, a praca w grupie pozwala rozwinąć relacje między rówieśnikami. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w tym okresie życia. Dokonałam także analizy podstawowych pojęć, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej Caritas w Świdnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność twórczego myślenia i brak pomysłowości, oparłam się na metodach zabawowych, które umożliwiały realizację konkretnych zadań polegających na tworzeniu alternatywnych pomocy edukacyjnych. Do tego celu wykorzystałam różne techniki plastyczne. Zajęcia zrealizowałam na piciu spotkaniach, w pierwszej połowie maja 2016 roku. Problemy sprawiły zajęcia grupowe i podział dzieci w zespoły, jednakże założone cele zostały zrealizowane. Przeprowadzony przeze mnie cykl zajęć umożliwia podejmowania samodzielnych decyzji w oparciu o zdanie innych uczestników zespołu oraz kształtuje umiejętności osiągania kompromisów. Poprzez twórczą zabawę, dzieci wykazują się pomysłowości, twórczym myśleniem oraz pobudzają wyobraźnię, dlatego ważne jest, aby wprowadzać jak najbardziej kreatywne formy pracy, oraz umożliwić podopiecznym warunki i atrybuty, aby mogli kształtować umiejętności twórcze. Uważam, że wykorzystywanie alternatywnych pomocy edukacyjnych daje wychowankom świetlicy środowiskowej takie możliwości, a także pozwala na rozwój oraz osiągnięcie indywidualnych korzyści.

Seksualizacja popkultury jest zjawiskiem dosyć nowym, bo na dobre rozpoczęła się dopiero w pod koniec lat 90. ubiegłego wieku, więc wymagającym pogłębionych badań. Kryzys seksualności zarówno u mężczyzn, jak i kobiet jest tematem aktualnym, gdyż dzieje się na naszych oczach, między innymi na: portalach społecznościowych, w filmach fabularnych bądź podczas codziennych zajęć. Coraz trudniej rodzicom wytłumaczyć dzieciom które są przymioty męskie, a które kobiece, ponieważ popkultura przedstawia ogrom możliwości w tym zakresie – mieszając utarte wzorce. Możemy więc np. spotkać kobietę kulturystkę lub Fame fatale oraz mężczyznę zajmującego się domem - model, który w poprzednich latach nie był społecznie akceptowany.Tematem mojej pracy licencjackiej jest ,,Świadome kształtowanie sfery psychoseksualnej dzieci przez rodziców w dobie seksualizacji popkultury”. W pracy omówiłam takie zagadnienia jak: rozwój seksualny, seksualizację współczesnej kultury oraz rolę i czynności rodziców w procesie kształtowania sfery seksualnej dziecka. Następnie zgłębiłam problematykę związaną z edukacją rodziców w obszarze sfery seksualnej, ale przede wszystkim wymieniłam zagrożenia płynące z wymienionego zjawiska. Zagrożenia, które przestawiłam to ciągłe poszukiwanie przez ludzi młodych swojej podmiotowości objawiające się zachowaniami ekshibicjonistycznymi oraz narcystycznymi. Jednym ze skutków seksualizacji popkultury jest zamknięcie człowieka w ,,chorym ciele” – człowiek nie jest pewny siebie, nie potrafi zaakceptować swojego ciała, traktuje ciało, jako obiekt pożądania i narzędzie do realizacji przyjemności. Natomiast sama przyjemność zostaje przedstawiona jako ,,towar”, który nieustannie należy konsumować. Dzieci, które aktywnie uczestniczą w kulturze popularnej narażone są na grooming, czyli uwodzenie w Internecie. Także miłość i nawiązywanie długotrwałych relacji partnerskich stało się passe. W rozdziale trzecim opisałam czynniki różnicujące warsztat od szkolenia, cechy i kompetencje trenera oraz przedstawiłam problematykę andragogiki, która opisuje proces edukacyjny osób dorosłych w oparciu o koncepcje psychologiczne dotyczące zagadnienia motywacji. Następnie opisałam autorski warsztat pt. .,,Sfera seksualna dziecka – czy to zawsze ,,trudny temat” ? O tym jak świadomie kształtować sferę seksualną dziecka. Trening umiejętności wychowawczych”.

Tematem mojej pracy oraz tym na czym się w niej skupiam, są motywy podejmowania aktywności edukacyjnej przez młodych dorosłych. Początkowo, w pierwszym rozdziale zawarłam rozważania teoretyczne na temat motywacji oraz jej źródeł. Następnie starałam się przedstawić powiązanie między teorią związaną z motywacją a aktywnością edukacyjną. Wspomniałam między innymi o humanistycznej teorii Maslowa, teorii instynktów czy popędów. Oprócz tego przedstawiłam dwie teorie andragogiczne Mary Crowder i Kate Pupynin oraz Patrycji Cross, gdzie w obu przypadkach starałam się zwrócić uwagę na zasadniczy wpływ wcześniejszego doświadczenia człowieka, powiązanego z edukacją. W ostatnim rozdziale skupiłam się na ukazaniu specyfiki okresu wczesnej dorosłości oraz poruszyłam kwestię osobowości (wielka piątka) w powiązaniu z aktywnością edukacyjną. Pisałam również o potrzebach i celach młodych dorosłych, które mogą być zaspokojone dzięki edukacji.

Tematem pracy licencjackiej jest Film w edukacji dorosłych. Film nie zawsze kojarzony jest z edukacją. Z tego powodu w niniejszej pracy starałam się wykazać, że gdy mówimy o filmie jako elemencie kultury, można wydobyć z niego edukacyjny potencjał i wykorzystać go w praktyce. W pierwszym rozdziale pod tytułem: Kultura jako przestrzeń uczenia się dorosłych poruszam temat kultury popularnej w edukacji z filmem jako integralnym jej elementem. W drugim rozdziale przedstawiam edukacje jako proces całożyciowy, opisując typy edukacji. Następnie próbuję ukazać, że film jako element kultury posiada wiele wartości edukacyjnych, które każdy andragog może wykorzystać w pracy z osobami dorosłymi.

Tematem mojej pracy dyplomowej jest zdolność do pozytywnej adaptacji wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Kwestionariusz ankiety dr. Piotra Kwiatkowskiego umożliwił mi prowadzenie badań nad dwiema grupami nastolatków. Pierwszą grupę stanowili wychowankowie Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Drugą grupą byli uczniowie masowego gimnazjum, którzy stanowili grupę podobną pod kątem płci, wieku, miejsca zamieszkania (miasto/wieś). Każda grupa adolescentów liczyła 57. ankietowanych. Wyniki badań potwierdziły tezy. Uzyskałam również odpowiedź na problem badawczy. Analiza odpowiedzi wskazała, iż wychowankowie placówki opiekuńczo-wychowawczej przejawiają mniejszą zdolność do pozytywnej adaptacji. W mojej pracy zostało opisanych dwadzieścia zmiennych, które w istotnym stopniu wpływają na pozytywną adaptację jednostek. Trzy z nich: samoocena, stosunek do prawa, stosunek do religii wskazały na podobieństwo obu grup. Pozostałe aspekty w znacznym stopniu je różnicowały. Wyjaśnienie otrzymanych wyników zostało zinterpretowane na podstawie pięciu koncepcji. Każda z teorii, pomimo koncentracji na różnych obszarach rozwoju człowieka, szczególny nacisk kładzie na rolę środowiska pierwotnego w kształtowaniu się zdolności społecznych. Badania wykazały, iż średnia wartość adaptacyjnej zdolności systemu rodziny w grupie wychowanków placówki opiekuńczo-wychowawczej jest znacznie niższa niż wśród uczniów szkoły masowej. Pomimo niesprzyjających warunków rodzinnych, istotną rolę w życiu młodego człowieka może odgrywać np. wychowawca szkolny. Młodzież poszukuje autorytetu, który na tym etapie życia jest istotnym elementem w rozwoju psychospołecznym. Wyniki przeprowadzonych przeze mnie badań, wskazują zmienne, które kształtują zdolności do pozytywnej adaptacji. Przedstawione różnice pomiędzy grupami ankietowanych weryfikują obszary, nad którymi warto się skupić pracując z młodzieżą przebywającą w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Streszczenie pracy dyplomowej Tematem niniejszej racy jest antysocjlaność w zachowaniu młodzieży, w świetle wybranych czynników etiologicznych. Praca została podzielona na dwie części: studialną oraz badawczą. Celem owej pracy jest dokładne zdefiniowanie oraz zrozumienie zależności między poziomami antysocjalności a wybranymi czynnikami do których należą więzi społeczne, postawy wobec prawa czy religii oraz pewne cechy zachowania. W części studialnej, poprzedzającej badania, znajduje się opis oraz charakterystyka antysocjalnośći. Analizie w części teoretycznej zostały poddane czynniki etiologiczne oraz teorie z zakresu psychologii i pedagogiki, pomagające wyjaśnić przyczyny zaburzenia i motywację młodzieży ponadgimnazjalnej do zachowań antysocjalnych. W części teoretycznej zawarłam omówienie najistotniejszych, związanych z pojęciem zaburzenia antysocjalnego zagadnień, takich jak przyczyny zaburzenia, cechy predysponujące oraz wpływ środowiska. Pod koniec części pierwszej odnoszę antysocjalność do triarchicznej koncepcji psychopatii oraz wyjaśniam związek między łączącymi te dwa pojęcia cechami takimi jak: zuchwałość, bezduszność i rozhamowanie. Część druga badawcza, zawiera w sobie opis i definicje pojęć metodologicznych, a następnie analizę wyników przeprowadzonych badań własnych. Badania dotyczyły porównania poziomu antysocjalności wśród młodzieży ponadgimnazjalnej z dziewięcioma zmiennymi odnoszącymi się do cech zachowań mającymi wpływ na postawę antysocjalną. Do owych zmiennych należą: więzi z matką, więzi z ojcem, więzi z nauczycielem, motywacja do nauki, postawa wobec prawa, religijność oraz trzy cechy uwzględnione w triarchicznej koncepcji psychopatii, tj.: zuchwałość, bezduszność i rozhamowanie. Osoby badane zostały zróżnicowane pod względem płci. Do realizacji tych badań posłużyła mi metoda ilościowa. Określoną populację badałam za pomocą sondażu diagnostycznego a wyniki uzyskałam poprzez przeprowadzenie arkusza ankiety. Otrzymane wyniki badań zostały dokładnie przeanalizowane w rozdziale trzecim. Każda ze zmiennych odnosząca się do antysocjalności została zwarta w osobnej tabeli a pod nią umieściłam analizę i wnioski. Z przeprowadzonych badań wynika, iż poziom więzi społecznych oraz każda z wcześniej wymienionych cech mają wpływ na poziom antysocjalności. Pod koniec pracy znajduje się podsumowanie z dokładnym opisem wniosków i rezultatów z przeprowadzonych badań.

Celem mojej pracy jest pomoc dzieciom z Oratorium im. św. Jana Bosco we Wrocławiu, które pełni funkcje placówki opieki wsparcia dziennego, w kształtowaniu ich zachowań prospołecznych, czyli takich, które służą nie tylko jednostce, ale i innym ludziom. Moje zainteresowanie problemem wynika przede wszystkim z tego, że jako społeczeństwo żyjemy w czasach konsumpcjonizmu, który nakazuje nam stale nabywać dobra materialne, być ludźmi sukcesu (często kosztem innych) oraz budować nasze poczucie własnej wartości na podstawie osiągnięć czy zdobytego prestiżu, co w efekcie sprzyja rozwojowi postaw egoistycznych. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od 7 do 12 roku życia, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kształtowania zachowań prospołecznych, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówek wsparcia dziennego, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Oratorium im. św. Jana Bosco we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie zachowań prospołecznych, zwłaszcza takich jak te, wynikające z rozumienia emocji własnych i cudzych, chęci dzielenia się dobrem wspólnym czy umiejętności współpracy, zaplanowałam projekt działań, skupiający się na ich kształtowaniu. W swoim projekcie oparłam się przede wszystkim na systemie prewencyjnym św. Jana Bosco, a dokładniej na jego trzech filarach: na rozumie, miłości oraz religii. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja/czerwca 2016 roku w ramach planowych godzin funkcjonowania placówki w ciągu tygodnia. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u sporej liczby dzieci wzrosło zainteresowanie losami ich kolegów i koleżanek. Dzieci chętniej sobie pomagają np. w odrabianiu lekcji, konflikty rozwiązują za pomocą rozmów, a nie krzykiem; chętniej biorą udział w grach i zabawach opartych na współpracy, niż na niezdrowej rywalizacji. Problemy pojawiły się niemalże na wszystkich zajęciach, jednakże w większości wynikały one z niezdyscyplinowania dzieci, co miało wpływ na przebieg pracy. Jednakże w większości założone cele zostały zrealizowane. Polecam taki cykl zajęć do realizacji we wszystkich placówkach wsparcia dziennego, a zwłaszcza w tych, które współpracują z organizacjami kościelnymi.

Celem mojej pracy było rozwijanie twórczej aktywności plastycznej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Podjęłam się tego tematu, ponieważ praca z dziećmi i plastyka to moje główne życiowe pasje. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym, zwłaszcza pod kątem rozwoju motoryki małej. Istotnym elementem było także zagłębienie się w tematykę rozwoju rysunku. Podjęłam się analizy pojęć z zakresu twórczości, aktywności oraz twórczej aktywności. Przedstawiłam różne aspekty związane z barierami i możliwościami wspierania twórczej aktywności plastycznej dziecka. W mojej pracy opisałam, w jaki sposób funkcjonuje świetlica szkolna, skupiając się głównie na świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 12 im. Marii Skłodowskiej – Curie we Wrocławiu. Projekt pt. „Jestem małym artystą”, zaprojektowałam z myślą o dzieciach uzdolnionych, bądź lubiących zajęcia plastyczne, aby mogły twórczo i aktywnie spędzić czas w świetlicy szkolnej, poznając nowe techniki plastyczne. W celu rozwijania twórczej aktywności plastycznej, opierałam się głównie na metodzie, jaką jest uprzystępnianie sztuki. Zajęcia realizowałam w każdy czwartek na przełomie marca – kwietnia 2016 roku, w ramach zajęć pozalekcyjnych. Podsumowując cały cykl zajęć stwierdzam, że podopieczni chętniej próbują eksperymentować z różnymi tworzywami i materiałami plastycznymi, angażując się w proces twórczy. Szczególnie kreatywne i wyzwalające ekspresję twórczą były zajęcia, podczas których uczestnicy wykonywali monotypie. Zajęcia, podczas których dzieci malowały figurki z masy solnej okazały się najtrudniejszymi. Po przeprowadzeniu wszystkich zajęć mogę stwierdzić, że cele, które sobie założyłam zostały zrealizowane. Projekt pt. „Jestem małym artystą” mogę polecić do realizacji w świetlicach szkolnych, świetlicach środowiskowych, a także placówkach wsparcia dziennego w grupie 10 – 15 osobowej.

Projekt porusza problematykę wielokulturowości będącą niezmiernie ważną kwestią we współczesnym życiu każdego człowieka. Praca oparta jest o zagadnienie edukacji wielokulturowej, której celem jest nauczenie o występowaniu różnorodności kultur i kształtowanie odpowiednich podstaw względem tych odmienności. Zawiera elementy arteterapii, dzięki której tą wiedzę można przekazać dzieciom i młodzieży w ciekawy i przyjemny sposób.

Problematyka pracy dotyka najważniejszych kwestii, które są ściśle związane z patriotyzmem. W ciągle zmieniającym się świecie bardzo często ludzie nie mają czasu na zastanawianie się nad wieloma ważnymi kwestiami, na przykład wartościami, którymi powinien kierować się człowiek. Patriotyzm jest jedną z najważniejszych wartości i każdy powinien o nim pamiętać w czasie swojej egzystencji, w przeciwnym bowiem razie bardzo szybko można zgubić ducha narodowego, zapomnieć o swojej własnej tożsamości. W niniejszej pracy starałam się ukazać potrzebę wychowania patriotycznego młodego pokolenia. W XXI wieku formy patriotyzmu rozwijają się z ogromnym dynamizmem. Współczesność otwiera przed ludźmi coraz więcej możliwości, również na polu wychowania ściśle patriotycznego. Celem owej pracy jest przekazanie w sposób możliwie jak najbardziej przystępny i ciekawy wiedzy teoretycznej dotyczącej patriotyzmu, ale również uwrażliwienie na wartość, jaką jest patriotyzm, wpojenie zachowań patriotycznych, kształtowanie postawy patriotycznej, uwrażliwienie na potrzebę ciągłego budowania i dbania o dobro narodowe, a także uświadamianie młodzieży o potrzebie ciągłej pracy nad samym sobą, ponieważ owa praca również jest przejawem patriotyzmu. W swojej pracy przedstawiłam problem wychowania patriotycznego na etapie gimnazjum. Młodzież gimnazjalna przeżywa wiek dojrzewania. Uważam, że sprzyja on wychowaniu patriotycznemu, ponieważ młodzi ludzie mają większą niż dzieci na etapie szkoły podstawowej świadomość swoich działań na rzecz społeczeństwa. Jednocześnie mogą poddawać swoje zachowania i zasłyszane treści refleksjom, analizować je i wyciągać wnioski.

Moja praca licencjacka , której tematem jest „Uczenie zdrowego stylu życia wśród uczniów klasy V Szkoły Podstawowej w Szkaradowie” składa się z pięciu rozdziałów oraz zakończenia. W rozdziale pierwszym omówiłam rozwój dzieci jedenastoletnich. Najpierw scharakteryzowałam krótko rozwój psychiczny, następnie sferę poznawczą, rozwój społeczny oraz rozwój fizyczny i moralny. Rozdział II to rozważania na temat zdrowego stylu życia. Tu w centrum moich zainteresowań znalazła się żywność jako naturalne lekarstwo. Następnie omówiłam krótko wpływ zdrowego stylu życia na sprawność fizyczną dziecka. Dokonałam też analizy stresu z uwzględnieniem plusów i minusów jego występowania. W rozdziale III opisałam krótko szkołę, w której zrealizowałam przygotowane przeze mnie zajęcia potrzebne do napisania mojej pracy. W rozdziale IV zaś znalazły się metody i techniki pracy z dziećmi, które zaczerpnęłam głównie z "Wprowadzenia do dydaktyki ogólnej " W. Okonia, "Kształcenia szkolnego" B. Niemierko oraz "Teorii wychowania w zarysie" M. Łobockiego. W rozdziale tym znalazły się również konspekty zajęć przeprowadzanych przeze mnie w Zespole Szkół w Szkaradowie. Kolejny V rozdział mojej pracy to refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam tu moje spostrzeżenia i uwagi dotyczące uczestnictwa i aktywności dzieci w czasie przeprowadzania zajęć. Pracę zamyka zakończenie, w którym umieściłam krótkie podsumowanie całej mojej pracy. Przy pisaniu swojej pracy korzystałam z wielu pozycji książkowych, których tytuły oraz autorów zamieściłam w bibliografii, a załączniki zamieściłam w aneksie.

Tematem pracy licencjackiej są formy aktywizacji w późnej dorosłości. Jest to niezwykle istotne zagadnienie, które staje się coraz częstszym tematem w społeczeństwie. W pracy poruszana jest problematyka wykluczenia seniorów przez społeczeństwo. Opisana została również specyfika procesu starzenia się i jego różne ujęcia, tzn. aspekt biologiczny, psychiczny oraz społeczny. W kolejnej części pracy scharakteryzowane zostało pojęcie aktywizacji oraz wyróżniono inicjatywy, których zadaniem jest wspieranie aktywności seniorów. Wskazane zostały także różne formy aktywizacji osób starszych, m.in.: aktywność fizyczna, wolontariat, klub seniora, hobby. W końcowej części pracy opisana została aktywność seniorów, którą mogą podejmować w Uniwersytetach Trzeciego Wieku. Poruszone zostały kwestie takie jak: sylwetka słuchacza UTW, podejmowane formy aktywności w UTW czy rys historyczny, w jaki sposób powstawały Uniwersytety Trzeciego Wieku. Cała praca ma charakter teoretyczny.

Praca dyplomowa o tytule „Rozwijanie kreatywności i umiejętności pracy w grupie poprzez teatr, wśród dzieci z klasy VI” jest projektem pedagogicznym zakładającym rozwój dziecka w tym zakresie. Podzielona na sześć rozdziałów, sprawdza założone teorie i cele pedagogiczne wobec konkretnej grupy rówieśniczej – szóstoklasistów, w placówce szkolnej. Początek pracy analizuje aspekty rozwojowe, w których znajduje się dziecko w tym wieku – fizyczne, społeczne, moralne, tożsamościowe i twórcze. Następnie, mamy do czynienia z charakterystyką teorii pedagogicznych, które stają się podstawą do tworzenia konkretnych ćwiczeń rozwijających kreatywność dziecka. Są tą między innymi terminologie pedagogiki twórczości, opis dziecka twórczego oraz deskrypcja kreatywnego myślenia. Kolejny zakres zainteresowań dotyczy umiejętności pracy w grupie rówieśniczej, używając prostych metod teatralnych, opisanych w konspektach, szóstoklasiści mają za zadanie ze sobą współpracować, komunikować się i wchodzić w konkretne role społeczne, przez co rozwijają swoje umiejętności interpersonalne. Ponadto, używane jest również pojęcie edukacji teatralnej i opis form teatralnych, na których pracują odbiorcy tego projektu – cztery klasy szóste w Szkole Podstawowej Nr 17 we Wrocławiu. Metodyczna część pracy charakteryzuje jakie metody i techniki zostały użyte do pracy nad rozwijaniem twórczości. Są to przede wszystkim metody praktyczne, ekspresyjne, dyskusja, drama, burza mózgów. Opisane zostały również techniki pracy z dziećmi, a mianowicie technika gier dramatycznych, kontaktów międzyludzkich, rekreacji twórczej, a nawet technika swobodnej ekspresji plastycznej. Scenariusze do zajęć wychowawczych są podzielone na cztery części - „ Kreatywność – co to takiego?”, w którym to szóstoklasiści poznają pojęcie kreatywności i pracują wspólnie, aby myśleć twórczo w praktycznych sytuacjach oraz rozwiązywać sytuacje problemowe. Drugi scenariusz zakłada rozwój dziecka w zakresie technik teatralnych, ogrywania scenek, również w bardziej licznej grupie klasowej. Konspekt „Zagrajmy coś razem” pozwala wykształcić w dziecku umiejętności potrzebne do kreatywnego myślenia, uczy używania skojarzeń do odgrywania inscenizacji oraz emocji do pracy dramą. Ostatni scenariusz, ma za zadanie rozwinąć umiejętności dyskutowania z rówieśnikami, używać pantomimy, aby nauczyć się nieschematycznego myślenia, zarówno indywidualnie, jak i z partnerem. Refleksja pedagogiczna odpowiada na nurtujące pytanie, czy udało się dane cele zrealizować. Czy szóstoklasiści ze Szkoły Podstawowej Nr 17 we Wrocławiu rozwinęli w sobie umiejętności kreatywnego myślenia i współpracowania z grupą rówieśniczą ? Trudności z jakimi trzeba było się zmierzyć dotyczyły głównie organizacji tychże zajęć. Natomiast główny cel został w dużej mierze zrealizowany, ale bardzo wiele zależało od konkretnej, indywidualnej grupy rówieśniczej. Niełatwe zadanie, jakie mieli przed sobą uczniowie klas szóstych – przede wszystkim związane z użyciem for

Praca na temat "Kształtowanie asertywności w okresie wczesnej adolescencji" zakłada naukę dzieci uczęszczających do klasy szóstej szkoły podstawowej zachowań asertywnych. Praca składa się z opisu okresu rozwojowego, jakim jest dojrzewanie oraz charakterystyki postawy asertywnej. Zawiera opis rozwoju emocjonalnego, społecznego oraz osobowościowego. Zawarte w pracy konspekty są realizowane podczas cyklu czterech zajęć trwających 45 minut lekcyjnych. Mają na celu uświadomienie dzieciom co to jest asertywność, jak należy zachować się w sposób asertywny oraz w jakich sytuacjach należy wykorzystać te umiejętność. Konspekty zakładają naukę dzieci wypowiadania własnego zdania, samodzielnego podejmowania decyzji oraz naukę odmawiania. Kładą również nacisk na umiejętność rozpoznawania własnych emocji oraz nazywanie ich. Metody zastosowane w pracy aktywizują dzieci do czynnego udziału w zajęciach. Użyte w konspektach ćwiczenie służą podniesieniu samooceny u dzieci, a także wiary w siebie i swoje możliwości.

Kształtowanie wartości społecznych poprzez bajkę u dzieci w klasach I-III

Praca dotyczy związku stylów wychowania stosowanych przez rodziców z ich wpływem na zachowania problemowe przejawiane przez młodzież. Przeprowadzone w tym celu badania miały charakter ilościowy, należało ustalić czy wymiary wychowania takie jak: powierzchowność komunikacji, budowanie relacji oraz dyrektywność rodziców ma wpływ na wystąpienie u młodzieży zachowań problemowych. Do zebrania niezbędnych danych posłużyła ankieta, którą wypełnili uczniowie gimnazjum, 100 osób wypełniło treść odnoszącą się do osoby matki oraz 97 spośród nich uzupełniło część dotyczącą ojca. Uzyskane dane pozwoliły na stwierdzenie, iż na postępowanie dziecka większy wpływ ma matka niż ojciec. Prawidłowość ta ujawniła się w przypadku: palenia papierosów, palenia marihuany oraz używania innych narkotyków przez młodzież. Na ukazanie się tych zachowań ma wpływ styl wychowania jaki reprezentuje matka. W przypadku osoby ojca nie wykryto żadnych prawidłowości, co oznacza że nie można potwierdzić wpływu postawy rodzicielskiej ojca na zachowania problemowe dziecka.

Zagadnienie recydywy należy do najtrudniejszych wątków jeżeli chodzi o nauki penitencjarne. Jest to w dalszym ciągu aktualny oraz dyskusyjny temat, który mnie bardzo zainteresował. Recydywa to powrót do przestępstwa, czyli popełnienie ponownego bądź wielokrotnego przestępstwa przez jednostkę uprzednio karaną. Istnieją trzy rodzaje recydywy: kryminologiczna, penitencjarna, jurydyczna. Do głównymi przyczyn ponownych przestępstw są problemy finansowe, uzależnienie od alkoholu czy środków odurzających bądź brak pracy. Resocjalizacja w więzieniu nazywa się resocjalizacją penitencjarną, która polega przede wszystkim na eliminacji tych niekorzystnych, antyspołecznych czy aspołecznych postaw skazanego. Jest ona bardzo trudnym procesem, ponieważ obejmuje jednostki, które są bardzo zdemoralizowane, a także wrogo nastawione na świat. Resocjalizacja odbywa się w warunkach izolacji, która negatywnie wpływa na readaptację społeczną skazanego, pogłębia zjawisko prizonizacji. Skazany powinien być świadomy, że głównie od niego zależy czy resocjalizacja będzie skuteczna oraz w jakim stopniu Więzienie uczestniczy w przeciwdziałaniu recydywie. Kary wieloletnie nie wpływają skuteczniej na przeciwdziałanie recydywy niż kary krótsze. Aby zapobiec recydywie stosowane są funkcja odstraszająca, odwetowa, eliminacyjna, poprawcza. Czynnikiem przeciwdziałającym recydywie jest nasilenie represji wobec jednostek stale dokonujących przestępstw. Czynnikami, które mogą zwiększyć efektywność oddziaływań jest przede wszystkim możliwość podjęcia pracy oraz nauki, utrzymywanie kontaktów z rodziną. Efektywne oddziaływania wobec recydywistów powinny eliminować niekorzystne czynniki, które uniemożliwiają prawidłową readaptację społeczną. Niestety readaptacja społeczna jest jednym z słabszych elementów systemu resocjalizacyjnego. Ogromny wpływ na zerwanie z karierą recydywistyczną bądź pogłębianie jej ma środowisko zewnętrzne jak i wewnętrzne.

Tematem niniejszej pracy jest pomoc w przezwyciężaniu problemów szkolnych dzieci z rodzin wielokulturowych. Celem pracy było przedstawienie sytuacji rodziny wielokulturowej oraz przeanalizowanie problemów szkolnych, z którymi zmagają się dzieci z tych rodzin. Praca składa się z trzech rozdziałów oraz aneksu, w którym znajduje się konspekt autorskiego warsztatu. Pierwszy z rozdziałów poświęcony został zagadnieniu rodziny oraz jej sytuacji w kontekście wielokulturowości. W oparciu o literaturę przedmiotu w drugim rozdziale zarysowałam problemy szkolne dzieci z rodzin wielokulturowych, ich sytuację szkolną oraz strategie pomocy w przezwyciężaniu tych problemów.Trzeci rozdział natomiast poświeciłam omówieniu szkoleń jako jednej z metod przekazywania wiedzy, oraz omówiłam i przedstawiłam swój autorski warsztat.

W moich badaniach poszukiwałam odpowiedzi na pytanie o związki między autorytetem rodzica i nauczyciela a przystosowaniem społecznym uczniów. Jako negatywne wskaźniki przystosowania wykorzystałam cechy ciemnej triady osobowości (psychopatia, makiawelizm i narcyzm). Oczekiwałam, że nasilenie cech ciemnej triady będzie wyższe u uczniów z deficytami autorytetu. Analizy wariancji pozwoliły sprawdzić powyższe oczekiwanie. Badania wykazały, że oczekiwane związki między zmiennymi przeważnie są istotne statystycznie a ich charakter – z nielicznymi wyjątkami – zgodny z treścią hipotez. W populacji męskiej zależności okazały się silniejsze niż u kobiet (może to wynikać z silniejszego oddziaływania czynnika poszukiwania aprobaty społecznej u kobiet). Powiązanie deficytu autorytetu z ciemną triadą można interpretować w kategoriach przyczynowo-skutkowych. Z jednej strony, deficyt autorytetu może wynikać z nasilenia cech ciemnej triady, z drugiej strony – ciemna triada może kształtować się w wyniku zachowań rodziców utrudniających budowanie relacji z dzieckiem. Nie można poza tym wykluczyć, że zarówno ciemna triada jak i autorytety osobowe kształtują się równolegle pod wpływem innych czynników (tzw. korelacja pozorna).

Celem mojej pracy dyplomowej było wskazanie zależności między doświadczeniem alkoholowym młodzieży w liceach ogólnokształcących a ich planami edukacyjno – zawodowymi. Pierwszy i drugi rozdział mojej pracy poświęciłam na wszelkie zagadnienia teoretyczne dotyczące tematu oraz niezbędne do analizy badań. Trzeci rozdział mojej pracy poświęcony był założeniom metodologicznym. Wyodrębniłam problemy oraz hipotezy badawcze. Omówiłam wybraną przez siebie metodę badawczą. Kolejny rozdział poświęciłam analizie badań, szukając potwierdzeń moich hipotez. W wielu wypadkach moje założenia nie zostały odzwierciedlone w rzeczywistości. Dotyczy to m.in. znaczenia zgodności pracy z osobowością badanego, akceptowaniem pracy przez rodziców ucznia. Moje założenia potwierdziły się w kwestii zależności między doświadczeniem alkoholowym a istotnością pracy związanej z kierowaniem innymi oraz w kwestii zatrudnienia polegającego na pracy z ludźmi. W zakończeniu skupiłam się na podsumowaniu każdej hipotezy oraz znaczeniu przeprowadzonych badań.

Przemoc jest jednym z najbardziej niepożądanych i negatywnych zjawisk występujących w rodzinie, szczególnie jeśli ofiarą jest dziecko. W mojej pracy skupiam się na nakreśleniu jak dużym problemem jest stosowanie przemocy w rodzinie wobec dziecka oraz jakie skutki psychospołeczne u ofiary w życiu dorosłym są konsekwencjami tego działania. W pracy weryfikowano związki między doświadczeniem przemocy, a rozwojem psychospołecznym. W niniejszej pracy badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego. Narzędziem badawczym, przy pomocy, którego zadane zostały pytania badawcze jest własnego autorstwa ankieta. Pośród 100 uczestników ankiety, którymi bylo 50 osób niedoświadczających przemocy w domu w dzieciństwie, oraz 50 osób krzywdzonych w ten sposób w okresie dzieciństwa. Wykonano 100 udanych prób. Porównanie wyników dwóch grup badawczych pozwoliło poprawnie zweryfikować większość hipotez postawionych w pracy, m.in. to, że osoby doświadczające przemocy w okresie dzieciństwa ze strony rodziców są skłonniejsze w dorosłym życiu przejawiać cechy pesymistyczne swojej osobowości, nie są zadowolone ze swojego życia osobistego, częściej niż osoby wychowujące się w domach niepatologicznych są samotne oraz podczas dyskusji przyjmują pozycję biernego słuchacza nie włączając się w rozmowę. Doświadczenie przemocy wpływa negatywnie na wiele obszarów funkcjonowania w życiu społecznym ofiary. Zjawisko to jednak z biegiem czasu nie pomniejsza swych rozmiarów.

Problem alkoholizmu to niezwykle trudny, ale również dotkliwy temat, który poruszony zostaje w mojej pracy licencjackiej. Tematem pracy jest - ,,Funkcjonowanie dziecka w rodzinie z problemem alkoholowym - konsekwencje i pomoc na przykładzie autorskiego projektu szkolenia: Dzieci z rodzin alkoholiczych - skuteczna pomoc psychopedagogiczna”. Niełatwy, nie tylko ze względu na jego wielowymiarowość, ale również z uwagi na spectrum działania jakie swym zasięgiem obejmuje uzależnienie. Mianowicie, odnosi się to, do wszystkich uczestników, biorących udział w walce z nałogiem. Wygrana walka, jak się okazuje zobowiązuje do zaangażowania także współuzależnionych. Rozwiązanie problemu głównego w dużej mierze zależy do samego uzależnionego, jednak przemierzanie drogi ku wyleczeniu, powinno odbywać się przy udziale całej rodziny. Rodziny, która stanowi fundamentalną część życia ludzkiego. Niniejsza praca, porusza problem alkoholowy w ujęciu osób, które zmagały się ze współuzależnieniem. Zainteresowanie losem dzieci, pochodzących z rodzin alkoholiczych, spowodował napisanie pracy licencjackiej, której celem jest dogłębne poznanie istoty syndromu ludzi dorosłych, którzy wychowali się w takim środowisku. Przyjrzenie się historii samej jednostki, wymaga zaznajomienia się z istotą, mechanizmami, uwarunkowaniami nałogu alkoholowego, co poruszone zostało w pierwszym rozdziale pracy. Tutaj rozpoczyna się analiza zjawiska uzależnienia, uwzględniająca czynniki oraz wszelkie zmiennie na przestrzeni lat. Kolejnym ważnym elementem jest zwrócenie uwagi ku spożywaniu alkoholu w okresie dorastania. To niezwykle istotna część pracy, ponieważ młoda osoba, to jednostka, u której dopiero rozpoczyna się proces względnej integracji ze środowiskiem zewnętrznym. W tej sytuacji dojrzewająca jednostka jest niebywale podatna na wszelkie negatywne bodźce. Tym bardziej, jeżeli dochodzi do kontaktu z alkoholem, który spowodować może zaburzenie wszelkich istotnych procesów, zarówno psychicznych jak i fizycznych. Następnie, w drugim rozdziale poruszony jest problem uzależnienia alkoholowego w kontekście rodziny. Tutaj rozpoczyna się opis rozwoju uzależnienia w odniesieniu do poszczególnych członków rodziny. Ze szczególnym uwzględnieniem dorastającego dziecka, w którym kształtuje się cała osobowość, temperament pod wpływem działania czynnika patogennego. Czynnik ten tkwi w środowisku rodzinnym jednostki, gdzie funkcjonuje ona w pewnym systemie, który regulowany jest przez uzależnienie, któregoś z jej członka. System, o którym tutaj mowa, powoduje przymus stworzenia sobie strategii przetrwania w strukturze życia rodzinnego. Człowiek tutaj, by egzystować, przyjmuje określone rolę, które związane są z funkcjonowaniem w pozycji współuzależnionego. Następny rozdział to niezwykle ważna dla mnie część pracy, ponieważ tutaj zawarta jest wiedza dotycząca uzależnienia alkoholowego z perspektywy funkcjonowania adolescenta, wychowanego w rodzinie alkoholiczej. Człowiek, ukształtowany w środowisku chorob

Celem pracy licencjackiej było sprawdzenie czy istnieje związek narcyzmu i samooceny z zachowaniami problemowymi. Metodą badawczą był sondaż z wykorzystaniem testów i ankiety jako techniki badawczej. Weryfikacja hipotez została przeprowadzona na podstawie analizy tabel dwudzielnych z wykorzystaniem testu chi-kwadrat. Respondentami byli studenci. Liczebność próby wynosiła 219. Hipoteza nie uzyskała potwierdzenia, ponieważ zaobserwowane różnice między porównywanymi grupami są nieistotne statystycznie.

Występowanie uzależnień od substancji psychoaktywnych jest ważnym problemem. Im wcześniej jednostka rozpoczyna używanie narkotyków, tym prawdopodobniejsze jest wejście w nałóg. Wśród możliwych uwarunkowań sięgania młodzieży po środki psychoaktywne, wyróżnia się problemy między dziećmi i rodzicami. Mając to na względzie chciałam sprawdzić jaka występuje zależność między doświadczanymi postawami rodzicielskimi a eksperymentowaniem przez młodzież z substancjami psychoaktywnymi. Badania przeprowadziłam na zbiorze stu uczniów szkoły zawodowej oraz liceum ogólnokształcącego. Badania wykazały, iż ryzyko używania narkotyków przez młodzież, jest powiązane z doświadczanymi postawami rodzicielskimi. Najistotniejszymi postawami przejawianymi przez ojców wobec swoich dzieci, okazała się postawa wysoce niekonsekwentna, wysoce wymagająca, nieakceptująca oraz nieochraniająca. Wpływają one znacząco na ryzyko sięgania młodzieży po narkotyki. Niższe prawdopodobieństwo używania substancji psychoaktywnych przez młodzież, zanotowałam w przypadku przejawiania przez ich ojców, postaw związanych z brakiem respektowania autonomii. W przypadku matek, istotnymi okazały się postawy wysoce niekonsekwentne, nieochraniające oraz nieakceptujące. Mniejszym znaczeniem odznaczało się natomiast w przypadku kobiet, przejawianie postawy wymagającej. Zaś postawa respektująca autonomię, okazała się statystycznie nieistotna. Nie ma ona zatem związku z eksperymentowaniem z narkotykami przez młodzież. Wyniki tych badań pokazują, że młodzież jest skłonna sięgać po narkotyki, kiedy ma ojców stosujących na zmianę skrajne style wychowawcze, w zależności od nastroju. Również istotne jest stawianie zbyt wysokich wymagań, surowe traktowanie oraz wtłaczanie we własne ramy. Wagę ma też odrzucenie dziecka, nieokazywanie mu zainteresowania i niepochwalanie jego zdania. Niepożądane efekty przynosi ponadto traktowanie potomków jako dojrzalszych niż są w rzeczywistości, pozwalanie na radzenie sobie samemu ze wszystkimi sprawami. Mniejsze zaś znaczenie ma pogwałcanie praw jednostki, ograniczanie samodzielności oraz nieelastyczność w działaniach. Postawy matek w mniejszym wymiarze warunkują używanie narkotyków wśród ich dzieci. Głównymi zachowaniami, które mogą podwyższać ryzyko, jest tak, jak u ojców, niekonsekwencja. Równie istotne jest pozwalanie dziecku na decydowanie o sobie, nieingerowanie w jego życie. Ponadto prawdopodobieństwo zwiększa przejawianie braku akceptacji, zainteresowania. Mniej zagrażającymi zachowaniem, jest stawianie wymagań, okazywanie niezadowolenia z osiągnieć dziecka oraz tworzenie atmosfery surowości. Co zaskakujące, młodzież nie oczekuje od matki postawy respektującej ich autonomii, ani żeby nie stawiały ograniczeń. Kształtuje to obraz, w którym ojcowie mogą znacznie bardziej swoim zachowaniem ukształtować zachowania niepożądane, jak branie narkotyków.

Praca dotyczy trzech wymiarów dorosłości, jakimi są przyspieszenie, opóźnienie oraz zawieszenie. Dokonano analizy każdego z nich. Podjęty temat ukazuje, iż dorosłość to nie tylko wiek. To przede wszystkim pełnienie określonych ról życiowych, realizowanie zadań czy po prostu odpowiedzialność za siebie i innych. W pracy zostały ukazane sytuacje, w których jednostka doświadcza w pewnym sensie ‘innej’ dorosłości. W kontekście przyspieszenia dorosłości analizie zostały poddane nastoletnie matki. Ukazane zostały przyczyny i konsekwencje przedwczesnego macierzyństwa. Zjawisko to zostało także rozpatrzone w kontakcie szans oraz zagrożeń dla tożsamości jednostki. Opóźnienie dorosłości opisane jest tu na przykładzie „gniazdownikow”, czyli dorosłych osób odwlekających rozpoczęcie życia na własny rachunek. Dla przedstawienia zawieszenia dorosłości - skupiono się na osobach z niepełnosprawnościami, które nabyły je w skutek losowego wydarzenia. W tym wątku poruszone zostały także kwestie (auto)marginalizacji oraz wykluczenia społecznego. W pracy ukazana została niepewność czasów, w których żyjemy. Podkreślono także istotę i rolę idei lifelong learning oraz biograficznego uczenia się jednostek.

Celem mojej pracy było sprawdzenie zależności ideologii wychowawczych: emancypacyjnej, adaptacyjnej i demokratyczno-wspólnotowej od poziomu makiawelizmu oraz sprawdzenie związku tych ideologii z cechami socjodemograficznymi (wiek, liczba posiadanych dzieci, miejsce zamieszkania osób badanych, wykształcenie rodziców). W części teoretycznej przedstawiłam definicję makiawelizmu oraz powiązania osobowości makiawelicznej z płcią. Makiawelizm opisałam wg Christie. Przytoczyłam również klasyfikacje ideologii wychowania wg Kohlberga, Śliwerskiego jak również Daviesa. Badania zaplanowałam jako sondaż. Wzięło w nim udział 110 osób. Hipotezy były weryfikowane przy użyciu analizy wariacji. Badania pozwoliły stwierdzić, że makiawelicy prezentują mniej demokratyczne przekonania na temat wychowania niż osoby o niskim poziomie makiawelizmu. Ideologie emancypacyjna i adaptacyjna nie wykazały natomiast istotnego związku z makiawelizmem. Cechy socjodemograficzne ujawniły istotne związki przede wszystkim z ideologią demokratyczną.

W niniejszej pracy starałam się ukazać pojęcia jakimi są substancje psychoaktywne. Opisałam jak różne rodzaje używek stosowanych przez młodych ludzi na nich wpływa, a także dlaczego rozpoczynają swoją przygodę ze środkami które są bardzo uzależniające. Grupą do której sie odniosłam to studenci wrocławskich uczelni, różniący się między sobą kierunkiem uczelni na której studiują. Wszystkie osoby badane były zróżnicowane pod względem wieku, płci, kierunku uczelni na który uczęszcza, a także wielu innych zmiennych, które pomogą w mojej pracy wyodrębnić zależne między sobą. Badania ukazały odpowiedzi na postawione wcześniej pytania. W poniższej pracy dokonałam dogłębnego opisu pojęć takich jak: używka, uzależnienie, alkohol, narkotyki itp. Postarałam się też po części opisać dość nowe zjawisko jakie występuje u młodych ludzi, jakimi są dopalacze. Czym są , jak szkodzą i do jakich odbiorców najczęściej trafiają. A także czy niektóre charaktery mogą mieć wpływ na częstsze sięganie po dopalacze. Ostatnim ważnym aspektem mojej pracy było zapoznanie się z tematem jakim jest nikotyna i wszechobecne papierosy. Starałam się przedstawić najważniejsze terminy związane z tym zagadnieniem, a także opisać na czym polega uzależnienie i jaki ma wpływ na środowisko w którym żyjemy.