Niniejsza praca stanowi próbę teoretycznego ujęcia zagadnienia edukacyjnych aspektów zarządzania czasem. Jej celem jest przedstawienie w sposób skondensowany, ale jednocześnie wyczerpujący, teoretycznych aspektów zarządzania czasem, podstawowych założeń edukacji dorosłych oraz zagadnienia szkoleń dla dorosłych. W pierwszym rozdziale, operując się na gruncie teorii andragogicznych oraz teorii zarządzania, opisuje teorie organizacji i zarządzania, proces zarządzania, na który składają się cztery elementy: planowanie i podejmowanie decyzji, organizowanie, przewodzenie, kontrolowanie oraz podstawy zarządzania czasem. Drugi rozdział koncentruje się wokół podstawowych założeń edukacji dorosłych, rozróżniając bliskie, ale niejednoznaczne koncepcje edukacji i uczenia się, zarysowując istotę edukacji dorosłych, w oparciu o wybrane koncepcje andragogicze. Ostatni rozdział opisuje zagadnienie szkoleń dla dorosłych – rozrysowując ich specyfikę. Następnym elementem pracy w tym rozdziale jest aplikacja wybranej teorii andragogicznej do uczenia się "zarządzania sobą w czasie". Zwieńczeniem rozprawy jest analiza szans i zagrożeń zarządzania czasem w kontekście edukacyjnym.

Konflikty w społeczeństwie a co za tym idzie również w organizacjach stanowią nieodłączną część interakcji międzyludzkich. Przez wiele stuleci problem ten traktowany był jako czynnik dysfunkcyjny, zagrażający sprawnemu prosperowaniu firmy. Obecnie coraz częściej mówi się o pozytywnych aspektach, jakie może przynieść sprawne zarządzanie konfliktem w organizacji. Posługując się analizą literatury, chciałbym w niniejszej pracy pokazać, jakie edukacyjne korzyści mogą wynieść dorośli zaangażowani w rozwiązanie danego konfliktu na przestrzeni organizacyjnej, przy wykorzystaniu teorii andragogicznych oraz znajomości teorii z zakresu konfliktu i interakcji w zespołach.

W pracy został poruszony temat edukacyjnych portali internetowych. Ich odbiorcami są dzieci w wieku przedszkolnym, które dzięki nim mają możliwość rozwijania swoich zainteresowań, uczenia się i utrwalania wiadomości, poszerzania różnych kompetencji, a także takiego spędzania wolnego czasu, w którym ucząc się, jednocześnie dobrze się bawią. Przedszkolaki korzystają z tych portali przy pomocy i pod opieką kogoś dorosłego lub samodzielnie. Zwłaszcza w drugim przypadku rodzi się niepokój, czy dostępne tam treści i sposób ich przekazu nie mają na nie negatywnego wpływu. Celem pracy jest przybliżenie tematyki dotyczącej edukacyjnych portali internetowych oraz zwrócenie uwagi na ich pozytywne aspekty, dotyczące możliwości wspierania dzięki nim rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Istotne jest wskazanie ich rodzicom, jak z korzystać z portali, aby przyniosły zamierzone rezultaty. W pracy została zawarta charakterystyka rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym oraz wpływ internetu na ten rozwój. Zależności te ukazane zostały za pomocą analizy pięciu stron internetowych przeznaczonych dla chłopców i dziewczynek w okresie średniego dzieciństwa. W pracy został przedstawiony również konspekt warsztatu edukacyjnego, który przeznaczony jest dla rodziców, których dzieci uczęszczają do przedszkola, a celem tego warsztatu jest uświadomienie im o niebezpieczeństwach płynących z nieumiejętnego wykorzystywania czasu spędzanego przed komputerem przez ich córki/synów, ale również wskazanie jakie pozytywne skutki, mogą mieć edukacyjne portale internetowe, jeśli ich potencjał zostanie prawidłowo wykorzystany.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej są edukacyjne programy komputerowe w procesie uczenia się dzieci dyslektycznych. Celem badań było ustalenie przez autorkę zakresu korzyści stosowania edukacji informatycznej w procesie zdobywania wiedzy przez uczniów. Pracę tworzyły cztery rozdziały poprzedzone wstępem. Rozdział pierwszy odnosił się do potencjału edukacyjnego dzieci dyslektycznych. Natomiast drugi rozdział był związany z edukacyjnymi programami komputerowymi przeznaczonymi do wsparcia dzieci dyslektycznych w ich nauce. W kolejnym, trzeci rozdziale pracy określono metodologiczne podstawy badań własnych, w którym opisano przedmiot, problem badawczy, cele badań, zmienne badawcze i wskaźniki, a także metody oraz techniki badawcze. W ostatniej, czwartej część pracy opisano przeprowadzone badania dotyczące specyfiki osiągnięć szkolnych badanych uczniów dyslektycznych, sfery wykorzystania programów komputerowych w procesie uczenia się respondentów oraz efektywność programów komputerowych wykorzystywanych w edukacji uczniów dyslektycznych. Podmiotem badań byli uczniowie dyslektyczni dwóch szkół podstawowych we Wrocławiu w wieku od 8 do 13 roku życia. Badania przeprowadzone zostały za pomocą kwestionariusza ankiety. Zawierała łącznie 17 pytań, w tym dwa pytania stanowiła metryczka związana z płcią i wiekiem respondenta. W podsumowaniu opisane zostały również wskazówki skierowane do nauczycieli, dotyczące podnoszenia jakości procesu uczenia się dzieci dyslektycznych. W pracy zawarte zostały akty prawne dotyczące Rozporządzeń Ministra Edukacji Narodowej. Podsumowanie badań ujęte zostało w formie wniosków skonstruowanych na podstawie literatury pedagogicznej i psychologicznej. Graficzną stronę pracy stanowiły tabele i wykresy. Nieznacznym utrudnieniem dla autorki było zamknięcie szkół z powodu pandemii Koronawirusa, w związku z tym część ankiet została zrealizowana za pomocą internetu.

Muzyka hip-hop, a także cała subkultura hip-hopu w ostatnich latach stanowi dość częsty obiekt badań. Wyjątkowość polskiego hip-hopu polega przede wszystkim na prawdzie, wielu przekazach edukacyjnych, kryjących się w tekstach utworów danego gatunku muzycznego. Praca pod tytułem; Edukacyjne przekazy tekstów muzyki hip-hopowej, składa się ze wstępu, pięciu głównych rozdziałów, refleksji i wniosków końcowych oraz bibliografii. Pierwszy rozdział poświęcony został kulturze popularnej i edukacji muzycznej, na którą składa się muzyka hip-hop, a także opisuje wartości i znaczenie wychowawczo-edukacyjne muzyki. Drugi rozdział poświęcony jest tematyce muzyki hip-hop w oparciu o literaturę naukową, zawiera opis subkultury hip-hopu, genezę, oraz opisy wybranych zespołów/wykonawców hip-hopowych. Kolejny rozdział opisuje tekst hip-hopowy, jego kształt, strukturę, kompozycję, rym, społeczno-polityczną przestrzeń, które tworzą wyjątkowość w polskim utworze hip-hopowym. Rozdział IV skupia się wyłącznie na opisie metodologicznym. W tym rozdziale został wybrany i opisany paradygmat badań, cel i przedmiot badań, metody, techniki i narzędzie badawcze, które są niezbędne do przeprowadzenia badań. Ostatni rozdział przedstawia wyniki badań własnych, ukazane aspekty historyczne, patriotyczne, wskazówki dotyczące życia codziennego, wartości duchowe/teologiczne i inne obszary edukacyjne.Podsumowanie wyników badań znajduje się w refleksjach i wnioskach końcowych.

Celem niniejszej pracy jest zbadanie, jak młodzież wykorzystuje cyberprzestrzeń w celach edukacyjnych. Ważnym aspektem pracy jest również wskazanie, pozytywnych stron cyberprzestrzeni i ukazanie jej możliwości, ale również zagrożeń. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy z nich przedstawia aspekty teoretyczne związane z cyberprzestrzenią, takich jak definicje oraz funkcje. Oprócz tego zaprezentowano kwestie częstotliwości używania cyberprzestrzeni przez młodzież oraz obszary jej użytkowania. Ważnym aspektem w kontekście edukacyjnego wykorzystania cyberprzestrzeni przez młodzież jest definicyjne przedstawienie pojęcia edukacji, co ujęte zostało w drugim rozdziale. W dalszej części uwidocznione zostały zależności miedzy rzeczywistością wirtualna a edukacją. Innym poruszanym aspektem jest wykorzystanie cyberprzestrzeni w celach edukacyjnych przez młodzież oraz przybliżono czym jest edukacja zdalna i e-learning. W kolejnym rozdziale ukazano pojęcie adolescencji. Poza tym został opisany ten okres- czym się charakteryzuje i co dzieje się w tym ważnym dla człowieka okresie życia. Czwarty rozdział zawiera informacje dotyczące metodologii badań własnych. Opisany został cel i przedmiot badań, problemy badawcze, ilościowe i jakościowe podejście do badań oraz metody, techniki i narzędzia badawcze. Natomiast ostatni rozdział zawiera analizę i interpretację przeprowadzonych badań. W celu ich przeprowadzania posłużyłam się wywiadami częściowo kierowanymi, które posłużyły do opracowania studium przypadków.

Celem mojej pracy jest po pierwsze spojrzenie na biografię oczami dorosłych, po drugie podkreślenie edukacyjnego wymiaru tego zagadnienia. Zwrócę uwagę na oddziaływanie biografii na człowieka na różnych płaszczyznach. W pierwszej części pracy opiszę takie zagadnienia jak biografia i uczenie się. Kolejno uściślę różnice pomiędzy biografią i autobiografią, będę się starała wykazać również jak dużą wartość pełni biografia w naszym życiu. Wspomnę też o edukacyjnych aspektach biografii i wymienię podstawowe założenia dydaktyki biograficznej. Opiszę zarówno interesujące projekty badawcze w dziedzinie pedagogiki, jak i scharakteryzuję teorie uczenia się. Na koniec skoncentruję się na życiu i twórczości Marilyn Monroe, którą postaram się przedstawić w perspektywie dydaktyki biograficznej. Dodatkowo rozważę, jakie korzyści możemy czerpać ucząc się z biografii własnej i innych.

Celem niniejszej pracy jest określenie roli blogów w życiu dorosłych oraz poznanie ich edukacyjnego potencjału. Problematyka pracy dotyczy przede wszystkim trzech głównych zagadnień: dorosłości, nieformalnego uczenia się oraz blogów. Praca składa się z trzech części. Pierwsza z nich to rozważania teoretyczne dotyczące dorosłości, edukacji nieformalnej, całożyciowego uczenia się oraz blogów. Druga część pracy to opis metodologii badań, w której został zaprezentowany przedmiot oraz cel badań, główny problem badawczy i problemy szczegółowe. Część metodologiczna to również opis paradygmatu, typu badań, zastosowanych metod, technik oraz narzędzi. Ostatnia część to analiza przeprowadzonych badań, w której można odnaleźć odpowiedzi na postawione wcześniej problemy badawcze.

Praca dyplomowa przedstawia wyniki badań, uzyskanych metodą wywiadów narracyjnych, ukazujących potencjał edukacyjny gier fabularnych w ujęciu andragogicznym. Pierwsza, teoretyczna część pracy skupia się na zdefiniowaniu dorosłości w kontekście andragogiki, opisuje zjawisko gier oraz przybliża temat gier fabularnych, a także ukazuje ich potencjalne korzyści, zagrożenia oraz wykorzystania na gruncie pedagogiki. Druga, metodologiczna część pracy, określa cel i problematykę badań, umiejscawia je na tle paradygmatów, strategii oraz metod zbierania danych w badaniach pedagogicznych, charakteryzuje wybraną metodę badawczą, jaką jest wywiad narracyjny. W trzeciej części przedstawiona zostaje grupa badawcza wraz z wynikami przeprowadzonych badań, które zostały poddane analizie. Zakończenie jest podsumowaniem otrzymanych wyników badań i wniosków.

Celem mojej pracy jest udowodnienie, iż teledyski jako wytwory kultury popularnej posiadają potencjał edukacyjny w zakresie kształtowania tożsamości płciowej i wizerunku kobiecości u młodych dorosłych. Postaram się tego dokonać poprzez opisanie poszczególnych zagadnień teoretycznych, istotnych dla zrozumienia tego tematu oraz dzięki analizie wybranych przeze mnie teledysków przedstawiających różnorodny obraz kobiecości. I rozdział dotyczy rozumienia podstawowych pojęć używanych w pedagogice, zrozumienia założeń teoretycznych edukacji kulturalnej oraz refleksji andragogicznej, którą podejmują odbiorcy tekstów kultury, a szczególnie teledysków. II rozdział wyjaśnia podstawowe definicje związane w płcią, tożsamością i dorosłością, a następnie postaram się wyłonić rolę mediów w kształtowaniu tożsamości młodych dorosłych na podstawie przykładów wizerunku kobiecości przedstawionego w tekstach popkultury. III rozdział zawiera interpretację oraz analizę treści wybranych przeze mnie teledysków. Opiszę również wykonawców tych dzieł korzystając ze źródeł internetowych. Postaram się zakreślić jak najlepiej obraz kobiecości prezentowany w tych tekstach kultury oraz wytłumaczyć jak mogą wpłynąć na życie młodych dorosłych.

Tematem niniejszej pracy jest edukacyjny potencjał muzyki Metallici. W przyjętym rozumieniu twórczość zespołu postrzegana jest jako obszar nieformalnego uczenia się dorosłych. Praca składa się z 3 rozdziałów, wstępu, zakończenia oraz bibliografii. Całość ma charakter teoretyczno-analityczny. Pierwszy rozdział został poświęcony wytłumaczeniu takich pojęć jak edukacja, uczenie się, a także zestawieniu trzech rodzajów edukacji (formalnej, pozaformalnej, nieformalnej). Drugi rozdział ukazuje czym jest kultura, zwłaszcza kultura popularna. W tej części pracy został dowartościowany aspekt związany z wartością kultury popularnej w życiu człowieka. Mając na uwadze tematykę niniejszej pracy rozdział ten obejmuje także zagadnienia związane z muzyką popularną (jej rozumieniem, edukacyjnym potencjałem). Rozdział trzeci, przygotowany w oparciu o analizę wybranych utworów muzycznych, wypowiedzi fanów na forach internetowych oraz literaturę przedmiotu odnosi się do rozumienia twórczości zespołu Metallica jako źródła wiedzy oraz dookreśla znaczenie muzyki zespołu w procesie nieformalnego uczenia się fanów zespołu. Całość pracy stanowi głos w dyskusji dotyczącej tego, jakie jest/może być miejsce i rola muzyki popularnej w procesie uczenia się i edukacji człowieka dorosłego. Wszystkie omówione treści prezentowane są w perspektywie refleksji andragogicznej.

Tematem pracy jest edukacyjny potencjał podróżowania z perspektywy procesu uczenia się dorosłego. Podróże to nieodłączny oraz jeden z najprzyjemniejszych elementów życia każdego człowieka, dlatego celem jest ukazanie edukacyjnych wartości wynikających z bycia w podróży. Praca składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych oraz jednego rozdziału empirycznego. Rozdział pierwszy dotyczy zagadnień związanych z uczeniem się w dorosłości. Zostały omówione pojęcia takie jak dorosłość - uczenie się i edukacja. Dokonano charakterystyki trzech rodzajów uczenia się, przybliżono formę dorosłego, jako podmiotu uczącego się. Drugi rozdział dotyczy zakresu podróżowania. Rozróżniono pojęcia podróży od turystyki. W kolejnych częściach przedstawiono rodzaje podróży. W ostatniej części drugiego podrozdziału zostały omówione edukacyjne wymiary podróży w świetle literatury. Rozdział trzeci niniejszej pracy dotyczy analizy wybranych blogów podróżniczych. Interesującymi tutaj zagadnieniami będą relacje 1)podróżowanie - rozwój osobisty, samorealizacja; 2) podróżowanie - autokreacja i rozpoznawanie świata; 3) podróżowanie - dzielenie się własnymi doświadczeniami podróżniczymi, motyw stworzenia bloga, jako przestrzeni użytecznej dla innych. Szukając odpowiedzi na pytania oraz problemy badawcze została użyta metoda jakościowej analizy treści. Do analizy wykorzystano łącznie pięć blogów podróżniczych, które były kompatybilne do przedmiotu badania, ale jednocześnie subiektywnym doborem.

Celem pracy jest przedstawienie edukacyjnego potencjału seriali telewizyjnych. Omówione zostały w niej zmiany jakie zaszły w myśleniu o edukacji oraz w podejściu do kultury i edukacji kulturalnej, które doprowadziły do tego, że możemy rozpatrywać elementy kultury popularnej jako nowy, wartościowy obszar edukacyjny. Techniką badawczą przyjętą w pracy jest analiza treści, której poddane zostały cztery popularne seriale: "Bill Cosby Show", "Sześć stóp pod ziemią", "Klan" oraz "Transparent". W kontekście każdego z tytułów przedstawiono konkretne problemy społeczne (m.in. wizerunek pary homoseksualnej), które zostały rozpatrzone pod kątem możliwości edukacyjnych jakie niesie ze sobą ukazanie ich w mass mediach. Przeprowadzona analiza treści pozwoliła na wysnucie wniosków o sporym potencjale edukacyjnym seriali m.in. jako narzędzia wprowadzającego do przestrzeni publicznej zjawisk uznawanych za tematy tabu.

W mojej pracy magisterskiej pod tytułem „Edukacyjny potencjał sztuki filmowej na przykładzie ujęcia starości w filmie fabularnym” w rozdziale teoretycznym przedstawiłam definicje, granice, wymiary biologiczne, psychiczne i społeczne starości, oraz stereotypy. Szczególnie skupiłam się na pedagogicznym ujęciu procesu starzenia się oraz związku starości z edukacją, uczeniu się „w”, „przez” i „do” starości. Opisałam również na czym polega wychowanie przez sztukę, oraz zaprezentowałam edukacyjny potencjał sztuki filmowej. W rozdziale metodologicznym przedstawiłam cel pracy i problemy badawcze: Celem niniejszej pracy było przedstawienie obrazu starości wyłaniającego się z wybranych filmów fabularnych poprzez odnalezienie odpowiedzi na następujące pytania: Problem główny: Jak ukazywana jest starość w filmach fabularnych? Problemy szczegółowe: 1. Jak ukazywany jest w filmach fabularnych biologiczny wymiar starzenia się? 2. Jak ukazywany jest w filmach fabularnych psychiczny wymiar starzenia się? 3. Jak ukazywany jest w filmach fabularnych społeczny wymiar starzenia się? 4. Jakie stereotypy starości obecne są w filmach fabularnych? Opisałam również istniejące paradygmaty w badaniach edukacyjnych, a najbardziej szczegółowo wybrany przeze mnie paradygmat krytyczny. Przytoczyłam strategie ilościowe i jakościowe, metody zbierania danych w badaniach jakościowych a najdokładniej stosowane w pracy przeszukiwanie archiwów oraz przestawiłam analizę treści jako technikę badawczą. W ostatnim rozdziale skupiłam się na własnych badaniach i przeanalizowałam obrazy starości przedstawiane w wybranych filmach fabularnych tj.: „Dyskretne uroki starości”, „Mężczyzna imieniem Ove”, „Pora umierać” oraz „Schmidt” a także jakie możliwości edukacyjne niosą.

Tematem podjętym w niniejszej pracy jest: Edukacyjny wymiar amatorskiej aktywności artystycznej w świetle wypowiedzi aktorów teatru „Głosy” Miejskiego Ośrodka Kultury w Głubczycach. Celem mojej pracy badawczej, jest uzyskanie wiedzy na temat edukacyjnego wymiaru amatorskiej aktywności artystycznej. Moje badania przeprowadzone zostały na grupie młodzieży, której członkowie obecnie lub w przeszłości należeli do teatru „Głosy” z Miejskiego Ośrodka Kultury w Głubczycach. Badania przeprowadziłam za pomocą metody indywidualnego wywiadu półstandardowego. Ze względów pandemicznych wywiady realizowane były za pośrednictwem platformy Teams i Zoom. Niniejsza praca magisterska składa się trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale teoretycznym, opisałam wszelkie niezbędne informacje na temat sztuki, teatru oraz edukacji. Następnie wyjaśniłam jak sztuka teatralna oraz edukacja łączą się i przenikają. Scharakteryzowałam również młodzieżowy teatr amatorski. W ostatniej części tego rozdziału opisałam teatr „Głosy”, którego członkowie brali udziału w badaniu. Drugi rozdział omawia metodologiczne tło prowadzonych przeze mnie badań. W tym rozdziale na początku zaprezentowałam, jaki jest mój cel i problemy badawcze. Trzeci rozdział, poświęcony jest analizie badań własnych. Rozdział ten, zawiera krótki opis osób badanych oraz analizę zebranego materiału badawczego. Moją analizę wypowiedzi respondentów, porządkują problemy szczegółowe. W ten sposób wyróżniam, jakie kompetencje można wykształcić dzięki działalności artystyczno- teatralnej. Omówiona została także motywacja oraz powody, dla których młodzież zdecydowała się na udział w zajęciach artystycznych teatru „Głosy”. Przedstawione są również zmiany w zakresie kompetencji społecznych i wiedzy, jakie dostrzegają u siebie młodzi aktorzy uczestniczący w zajęciach teatralnych. Wymienione zostały także umiejętności, które respondenci wykorzystują w dorosłym życiu. Uzyskałam również odpowiedzi na pytanie co udział w zajęciach teatralnych zmienia w życiu młodego dorosłego. Dzięki tym badaniom, mogłam zweryfikować jak postrzegany jest edukacyjny wymiar aktywności teatralnej, poznać pozytywne aspekty działalności artystycznej, które bezpośrednio przekładają się na umiejętności, wiedzę i kompetencje.

Praca dotyczy edukacyjnego wymiaru przekazu o szczęściu w tekstach kultury popularnej. Składa się z trzech rozdziałów- pierwszy rozdział podzielony jest na dwie części: jedna z nich koncentruje się na wyjaśnieniu pojęcia "szczęście" oraz przedstawia psychologiczną, religijną, filozoficzną i biologiczną koncepcje szczęścia; druga natomiast- dotyczy kultury popularnej i masowej oraz tekstów kultury. Zawiera również wyjaśnienie tych pojęć oraz zestawienie wad i zalet popkultury. W tej części pracy pojawia się także krótka charakterystyka kultury terapeutycznej i poradnika, jako powszechnie stosowanej formy poradnictwa zapośredniczonego. Drugi rozdział pracy to rozdział metodologiczny. Opisane są w nim jakościowe i ilościowe metody badań, paradygmaty naukowe i zastosowana w badaniach metoda: jakościowa analiza treści. Ostatni rozdział jest analizą przykładowego tekstu kultury- jest to 12 numerów miesięcznika "Charaktery" (rocznik 2016). Analiza poświęcona jest warstwie tekstowej czasopisma, szacie graficznej, a w szczególności edukacyjnemu i doradczemu przekazowi na temat szczęścia w nim zawartemu. Przeprowadzona przeze mnie analiza treści jest próbą rekonstrukcji obrazu szczęścia zawartego w czasopiśmie, czynników je warunkujących oraz kontekstów, w których szczęście jest osadzane.