Rodzina jest podstawową grupą społeczną, która przybiera różne funkcje, a jedną z jej podstawowych jest funkcja prokreacyjna. Moja praca dotyczy osób, które pragną założyć pełną rodzinę, lecz z przyczyn niepłodności ich droga do macierzyństwa i ojcostwa staje się bardziej skomplikowana. Swoimi przemyśleniami i zaistniałym w ich życiu problemie pary postanowiły podzielić się swoimi doświadczeniami z innymi osobami na blogu internetowym szukając wsparcia i ludzi z taką samą chorobą. Pisząc swoją pracę skupiłam się na rodzinie, która powinna składać się z pary oraz dziecka, w tym przypadku jeszcze nienarodzonego. Następnie opisałam proces leczenia niepłodności jakiego musiały doświadczyć pary bezdzietne oraz opisałam pewną alternatywę rodzicielstwa jaką jest adopcja. Kolejnym krokiem w mojej pracy był opis psychospołecznych następstw niepłodności, opisujący emocjonalne przeżycia partnerów pomiędzy sobą, a także otaczającym ich społeczeństwem. Wybrany przeze mnie materiał badawczy w postaci blogów internetowych doskonale ilustruje przeżycia osób z problemem niepłodności. Odpowiadając na pytania zadane w rozdziale metodologicznym, poprzez analizę wpisów kobiet, które nie mają możliwości zostać matkami w naturalny sposób, stworzyłam swój rozdział badawczy. Wybrałam ten temat pracy z powodu zainteresowania sytuacją osób bezdzietnych we współczesnym świecie. Podczas analizowania kilku blogów internetowych osób niepłodnych, najbardziej zaciekawiła mnie ich emocjonalna więź z jeszcze nienarodzonym potomkiem. Po dokonanej analizie mogę stwierdzić, że temat niepłodności opisany w literaturze, nie oddaje tego, co odczuwają i jak sprostają napotkanym problemom osoby niepłodne. Informacje udostępnione na blogach są źródłem wiedzy dla osób o podobnym problemie. Jest to słowo żywe, które przez cały czas zostaje aktualizowane.

Seriale paradokumentalne są dość nowym zjawiskiem w polskiej telewizji. Jednak ich teren jest niezbadany w polskiej literaturze. Z racji małej ilości materiałów dotyczących stricte paradokumentów, wydało mi się bardzo ciekawe zgłębienie tej problematyki. Również, poza oczywistym pogłębieniem swojej wiedzy naukowej, chciałabym, aby inni pedagodzy spojrzeli na seriale paradokumentalne jako na źródło inspiracji do pracy z młodzieżą i dorosłymi. W pierwszym rozdziale przedstawiam całe podłoże teoretyczne do mojej pracy. Moje rozważania wyjdą od analizy kultury, jako fenomenu trwającego od wieków w społeczeństwie, aż do narodzin kultury popularnej. Seriale telewizyjne, jako nieodłączny element współczesnej popkultury, również maja swój potencjał dydaktyczny - tak samo jak kultura popularna. Przejście przez historię seriali pozwoli mi wyklarować definicję „serialu paradokumentalnego”. Końcowy fragment pierwszego rozdziału poświęcam na zagadnienia pedagogiki krytycznej oraz kategorię ukrytego programu. W rozdziale drugim, który jest stricte teoretyczny, przedstawiam podstawy metodologiczne. Jest to płynne i dość skrótowe przejście poprzez badania ilościowe i jakościowe. Ostatni rozdział poświęcam na analizę jakościową serialu paradokumentalnego „Szkoła”. Za pomocą analizy treści spróbuję odpowiedzieć na takie kwestie, jak: „Jakie elementy »ukrytego programu« są dostrzegalne w tym serialu?”; „Jakie problemy dotykają młodzież w tym serialu?”; czy też „Gdzie uczniowie szukają pomocy, gdy problemy się już pojawią?” i inne zawarte w problemach szczegółowych. Ciekawość badawcza pozwoliła mi przeprowadzić te badania nie z perspektywy jakościowej. Zakończenie natomiast będzie klamrą spinającą całość pracy i odpowiedzią na pytanie "Jaki obraz szkoły i świata społecznego wyłania się w świetle analizy serialu paradokumentalnego »Szkoła«?".

Praca magisterska napisana jest w obrębie tematyki blogów rodziców posiadających dziecko z niepełnosprawnością intelektualną. Materiałem badawczym były blogi, czyli inaczej pamiętniki internetowe stworzone przez rodziców. Niniejsza praca składa się z trzech podstawowych części. Część teoretyczna zawiera treści dotyczące dziecka niepełnosprawnego intelektualnie w perspektywie pedagogicznej oraz jego funkcjonowania. Zatem pokrótce zaprezentowane zostały definicje, typy i stopnie niepełnosprawności intelektualnej oraz wytyczne dotyczące etiologii i diagnozy. W ujęciu teoretycznym podjętym zagadnieniem była też rodzina. Opisane zostały również jej definicje i typy. Ponadto zostało ujęte pojęcie rodziny jako grupy społecznej, a także specyfika funkcjonowania rodziny z dzieckiem z niepełnosprawnością oraz system jej wsparcia. Ostatnim elementem rozważań teoretycznych było pojęcie bloga. Zaprezentowane zostały definicje, typologia wraz z krótką charakterystyką oraz rys historyczny, powstanie blogów i ogólny przegląd tematyki. Część drugą zajmują podstawy metodologiczne pracy. Zawiera ona cel i problem badawczy, opis paradygmatów w badaniach edukacyjnych i strategii ilościowych oraz jakościowych. Kolejno opisane zostały metody zbierania danych oraz charakterystyka wybranej techniki. Trzecia część to analiza badań własnych. Po uprzednio dokonanych badaniach zostały przedstawione wyniki i wnioski z przeanalizowanych treści pod kątem problemów badawczych. Niniejsza praca zawiera także zebranie wszystkich wniosków i zakończenia, a całość została zamknięta przez zamieszczenie spisu bibliograficznego. Podjęta została tematyka niepełnosprawności intelektualnej ze względu na zainteresowania autora oraz wciąż rozwijany i nadal nie do końca zbadany zakres wspomnianej już niepełnosprawności. Rodzice jako najbliższe otoczenie dziecka stanowią najlepsze źródło informacji, dlatego ich blogi są tak rzetelnym materiałem badawczym. Autorzy blogów opisują szczegółowo życie codzienne rodziny z dzieckiem z niepełnosprawnością, podając w ten sposób odpowiedzi na postawione pytania szczegółowe, poddane następnie analizie.

Tematyka związana z telewizją dziecięcą jest w dzisiejszych czasach bardzo istotna, ponieważ medium to niezmiennie od lat pełni niezwykle atrakcyjne dla dzieci źródło rozrywki. Jak wynika z badań, dzieci poświęcają na oglądanie telewizji coraz więcej czasu. Zdecydowana większość z nich robi to ponad „higieniczno-pedagogiczną normę” dwóch godzin dziennie . Każdy przekaz odbierany przez dziecko ma wpływ na kształtowanie się jego osobowości. Z tego powodu niezmiernie ważne jest nauczenie młodego odbiorcy krytycznego podejścia do informacji nadawanych przez telewizję. Niniejsza praca stanowi próbę zanalizowania przykładowych formatów jednej z najpopularniejszych w Polsce stacji telewizyjnych – Disney Channel. Analizę oparto o postulaty pedagogiki krytycznej. Pierwszy rozdział poświęcono zagadnieniu kultury popularnej i edukacji. Na początku zostaje zdefiniowane pojęcie kultury popularnej, wywodzącej się z kultury masowej. Następnie omówiono socjalizacyjny charakter popkultury, opartej na mediach i hipermediach, która wdraża jednostki do życia w społeczeństwie. Kolejny podrozdział dotyczy edukacyjnego kontekstu kultury popularnej, bowiem może ona zachęcać dzieci i młodzież do wkraczania w świat sztuki oraz kształtować wrażliwość artystyczną, a także pomagać odnaleźć się w dorosłym życiu, przygotowując do przyszłych ról społecznych. Druga część rozdziału teoretycznego dotyczy zjawiska telewizji w społeczeństwie, a przede wszystkim jej wpływu na kształtowanie osobowości najmłodszych widzów. Jak się okazuje, telewizja jest znaczącym (o ile nie najważniejszym) składnikiem kultury medialnej, pełniącym funkcje socjalizacyjne. Za jej pośrednictwem dzieci zdobywają wiedzę o świecie społecznym, kształtują postawy i system wartości oraz przygotowują się do dorosłego życia. Poza niewątpliwymi czynnikami korzystnymi dla rozwoju młodej widowni pojawiają się także elementy niekorzystne, które ukazują nieprawdziwy obraz rzeczywistości, często implikując pojawianie się zachowań nieakceptowanych społecznie. Oprócz tego nadmierne oglądanie telewizji powoduje problemy zdrowotne oraz zaburzenia w sferach społecznej, emocjonalnej i poznawczej. Na końcu omówiono zagadnienie edukacji medialnej. Zdaniem wielu badaczy edukacja medialna jest niezwykle ważnym zagadnieniem współczesnego świata. Kształtowanie u dzieci i młodzieży kompetencji audiowizualnych stanowi nieodzowny warunek racjonalnego korzystania z mediów. Trzecia część rozdziału pierwszego traktuje o nurcie pedagogiki krytycznej. Pedagogika krytyczna zakłada, że świat społeczny potrzebuje rewolucyjnej zmiany. Jednak wszelkie interwencje są blokowane przez działania dominujących grup społecznych. Jednym z największych obszarów tych działań jest edukacja, która służy interesom elit. Paradoksalnie to właśnie ona stanowi najważniejszy czynnik zmiany społecznej, wymagającej demaskowania „fałszywej świadomości”. Kultura medialna, w tym także telewizja, wspiera zastany ład społeczny. Na przeciw temu wychodzi pedagogik