Praca pt.: „Subkultura kibiców jako przestrzeń socjalizacji - w świetle wypowiedzi fanów piłki siatkowej”, to próba odpowiedzi na znaczące pytanie: w jaki sposób subkultura kibiców tworzy przestrzeń socjalizacji? Celem pracy było poznanie opinii fanów piłki siatkowej na temat funkcjonowania subkultury kibiców oraz uzyskanie wiedzy o tym, jakie mechanizmy socjalizacji mogą w niej występować. Tematyka, jaką poruszyłam, wiąże się z moim wieloletnim zainteresowaniem piłką siatkową oraz zauważeniem niedostatku badań związanych z kibicami piłki siatkowej, a także spojrzeniem na fanów piłki siatkowej przez pryzmat innych grup kibiców. Praca ta złożona jest z trzech rozdziałów. Pierwsza część to rozdział zawierający teoretyczne podstawy pracy. Omówiona jest tu istota socjalizacji, subkultur w perspektywie pedagogicznej oraz kibicowanie jako forma subkultury. Drugi rozdział jest częścią metodologiczną. Zaprezentowany w niej jest cel i problem badawczy pracy, paradygmaty w badaniach edukacyjnych oraz ilościowe i jakościowe strategie w badaniach pedagogicznych. Przedstawione są też metody stosowane w badaniach jakościowych i ta, która została wybrana do przeprowadzenia badań w mojej pracy – wywiad swobodny. W rozdziale ostatnim, czyli badawczym, znajduje się analiza przeprowadzonych badań oraz wypowiedzi respondentów. W części tej znajdują się również odpowiedzi na postawione problemy szczegółowe pracy oraz główny problem badawczy. Badania zostały przeprowadzone w paradygmacie interpretatywnym przy wykorzystaniu metody badawczej, jaką jest wywiad swobodny. Po analizie badań można stwierdzić, że subkultura kibiców tworzy przestrzeń socjalizacji dzięki temu, że występują w niej różne mechanizmy socjalizacji, a przekaz socjalizacyjny zachodzi zarówno dzięki interakcjom międzyludzkim, zwyczajom i aktywności twórczej członków grupy oraz ich postępowaniu.

Problematyka rozważań odnosi się do przestrzeni wolontariatu, którą bez wątpienia wypełnia edukacja nieformalna. Innymi słowy, podjęto tutaj próbę skorelowania wolontariatu z edukacją nieformalną ludzi dorosłych. Niektórzy mogą nie dostrzegać tej zależności, choć edukacyjny wymiar działań wolontariackich jest niezwykle ważny. To, ile wolontariusz może się nauczyć, często pozostaje nieuświadomione przez otoczenie, jak i jego samego. Co więcej, przed badaczem stoi nie lada wyzwanie, by tę całą „wiedzę wolontariacką” skategoryzować. Stąd też istotne było postawienie pytania: Jakie edukacyjne aspekty uczestnictwa w organizacjach pozarządowych wskazują dorośli wolontariusze? Na podstawie zastosowania metody badań jakościowych i wywiadów z wolontariuszami, przedstawiono różne wymiary edukacyjne wolontariatu. Wypowiedzi wolontariuszy pokazują, jak wiele człowiek dorosły może nauczyć się, angażując się w działania charytatywne. Wyniki badań tak naprawdę prezentują gros różnych aspektów edukacyjnych, nawiązując do trzech głównych wymiarów uczenia się: poznawczego, emocjonalnego i społecznego. Oprócz tego ujawniają się jeszcze inne wymiary, pokazując tym samym, że wolontariat sięga różnych poziomów edukacyjnych. Indywidulane biografie dowodzą, że obszar edukacji nieformalnej jest równie ważny, co edukacja formalna, o której pisze się zdecydowanie więcej.

Niniejsza praca zatytułowana jest: „Literatura popularna jako przestrzeń edukacyjna w świetle wypowiedzi dorosłych czytelników”. Celem tej pracy było uzyskanie odpowiedzi na pytanie: jakie edukacyjne aspekty literatury popularnej wskazują młodzi dorośli? Praca składa się z trzech rozdziałów: w pierwszym podjęłam próbę wyjaśnienia i ujednolicenia terminologii. Rozróżniłam kulturę masową od popularnej oraz ujednoliciłam termin. Następnie ukazałam potencjał literatury już na etapie socjalizacji pierwotnej po wtórną. Przedstawiłam przestrzeń kształcenia na poziomie edukacji formalnej, pozaformalnej i nieformalnej. Skupiłam się docelowo na nieformalnej, która bezpośrednio dotyczy dorosłych czytelników objętych badaniami. W drugim rozdziale dokonałam określenia celu i przedmiotu badań, ustaliłam problem badawczy oraz trzy obszary, które umożliwiły mi uzyskanie odpowiedzi na interesujące mnie zagadnienie. Dokonałam krótkiego wprowadzenia w paradygmaty, jakie występują w badaniach edukacyjnych z uwzględnieniem tego, na którym oparłam swoją pracę (paradygmat interpretatywny w perspektywie humanistycznej). Przedstawiłam strategie ilościowe i jakościowe w badaniach pedagogicznych z uwzględnieniem mocnych i słabych stron obu. W swojej pracy posługiwałam się badaniami jakościowymi. Dlatego też, opisałam metody zbierania danych strategią jakościową, skupiając się na wywiadzie swobodnym pogłębionym, za pomocą, którego prowadziłam badania. W rozdziale trzecim dokonałam przedstawienia próby badawczej, a także analizy zgromadzonego materiału. Swoimi badaniami objęłam młodych dorosłych w przedziale wiekowym 25 – 40 lat. Respondenci, których objęłam badaniami, są to młodzi dorośli, czytelnicy literatury popularnej, dobrowolnie sięgający po dzieła kultury. Na podstawie wyników badań dowiedziałam się, jakie walory dostrzegają, czego się uczą młodzi dorośli oraz czym się kierują podczas doboru literatury popularnej. Po przeprowadzeniu badań, dokonałam ich analizy, która umożliwiła mi zestawienie dotychczasowych założeń (na podstawie teoretycznego rozdziału) z danymi uzyskanymi w toku wywiadów.

Praca dotyczy alternatywnej formy życia rodzinnego, jaką jest kohabitacja. Składa się ona z trzech rozdziałów i opiera się na jakościowej analizie wywiadu swobodnego. Rozpoczynam swoje rozważania od analizy literatury dotyczącej zagadnienia rodziny (jej definicji, pełnionych przez nią funkcji, jej typów oraz przemian społecznych, które przyczyniły się do jej obecnego kształtu). Istotna część mojej pracy obejmuje teoretyczne podstawy dotyczące związków nieformalnych. Kolejny rozdział to opis metodologii niniejszego opracowania. Ostatni fragment to prezentacja wyników badań, które poparte są cytatami z wypowiedzi respondentów.

Praca dyplomowa przedstawia wyniki badań, uzyskanych metodą wywiadów narracyjnych, ukazujących potencjał edukacyjny gier fabularnych w ujęciu andragogicznym. Pierwsza, teoretyczna część pracy skupia się na zdefiniowaniu dorosłości w kontekście andragogiki, opisuje zjawisko gier oraz przybliża temat gier fabularnych, a także ukazuje ich potencjalne korzyści, zagrożenia oraz wykorzystania na gruncie pedagogiki. Druga, metodologiczna część pracy, określa cel i problematykę badań, umiejscawia je na tle paradygmatów, strategii oraz metod zbierania danych w badaniach pedagogicznych, charakteryzuje wybraną metodę badawczą, jaką jest wywiad narracyjny. W trzeciej części przedstawiona zostaje grupa badawcza wraz z wynikami przeprowadzonych badań, które zostały poddane analizie. Zakończenie jest podsumowaniem otrzymanych wyników badań i wniosków.