Tematem niniejszej pracy jest próba rekonstrukcji wyglądu wnętrza pałacowego na Śląsku na przełomie XVII/XVIII w.. Rekonstrukcja ta będzie dotyczyć głównie elementów architektonicznych wnętrza. Poza zakresem pracy pozostawiono ogromny temat, jakim są wypełniające te wnętrza meble. Rekonstrukcja ta przeprowadzona zostanie na podstawie dokumentów, ikonografii i wybranych obiektów. Praca ta ma za zadanie przybliżyć czytelnikowi dość słabo do tej pory rozpoznany temat wnętrz pałacowych i dworskich tego okresu. Żeby jednak uniknąć powielania prac i opisów dużych królewskich pałaców i sztandarowych rezydencji książęcych postanowiono skupić się na obiektach, które takowych obszernych dokumentacji nie posiadają i tym samym podjąć próbę poszerzenia wiedzy dotyczącej tego tematu. Jako punkt wyjścia obrano omówienie źródeł, dzięki którym można będzie nakreślić zasady, jakimi powinno się kierować decydując się na rekonstrukcję).

Głównym celem pracy było przedstawienie historii kościoła pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku. Jest to jedna z najstarszych parafii w regionie, gdyż jej początki sięgają XII wieku. Praca składa się z czterech części. W pierwszym rozdziale omówiono dzieje rozwoju osadnictwa na terenach dzisiejszego Rybnika oraz przynależności terytorialnej i strukturalnej miasta w kontekście przemian historycznych zachodzących na terenie Górnego Śląska. Przedstawiono także historię przekształcania małej rybnickiej osady w ważny ośrodek grodowy, a następnie w wyróżniające się rangą miasto, zaznaczając w tym procesie działania i rolę kolejnych rybnickich włodarzy. Drugi rozdział zawiera treści dotyczące uwarunkowań geograficznych Rybnika mających wpływ na jego rozwój gospodarczy i handlowy. Przedstawia charakterystykę mieszkańców rybnickiej osady, trudniących się głównie rybołówstwem, co wynikało z naturalnego uwarunkowania tych ziem – licznych stawów i rzek, ale także pracujących w innych rozwijających się zawodach i branżach, tworzących nowe pracownicze społeczności. W tym rozdziale przedstawiono także proces rozbudowy i tworzenia nowej formy przestrzennej Rybnika, który uzyskał już prawa miejskie. Rozdział trzeci poświęcony został kwestii religii chrześcijańskiej i jej rozwoju w mieście. Odnosi się także bezpośrednio do powstania parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Szczególne miejsce w tym rozdziale zajmuje opis kościoła, który powstał na terenie tejże parafii. Przedstawione są jego dzieje w poszczególnych epokach, aż do dnia dzisiejszego oraz jego architektura. W ostatnim, czwartym, rozdziale pokrótce opisano dwie podobne (pod względem architektury i historii) świątynie – kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach oraz kościół pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Rybniku – Ligocie.

Niniejsza praca stanowi pierwsze monograficzne opracowanie dotyczące protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy na Dolnym Śląsku, w większości przeprowadzonych na przestrzeni XVI i XVII wieku. We wprowadzeniu znajduje się krótkie omówienie zagadnienia nowożytnego historyzmu, jako tematu bezpośrednio związanego z fenomenem nowożytnych adaptacji, a także stan badań oraz przyjęta metodologia, dla której główną inspiracją były Beltignowskie rozumienie obrazu kultowego, stojącego w opozycji do obrazu-dzieła sztuki, a przede wszystkim jego pojęcie krytyki obrazów, które zdaniem autorki można zastosować także wobec praktyki adaptacji średniowiecznych sprzętów liturgicznych. Jednym z założeń pracy było zaprezentowanie możliwie pełnego teologicznego kontekstu, w jakim zaistniały protestanckie adaptacje retabulów, czemu służą pierwsze dwa rozdziały, skupiające się na stosunku reformacji do tradycji średniowiecznej w aspekcie teoretycznym - teologii mszy oraz eucharystii - oraz praktycznym - czyli sposobów funkcjonowania średniowiecznych ołtarzy i innych elementów wyposażenia liturgicznego w świątyniach nowego wyznania. W kolejnym rozdziale zarysowana jest specyfika produkcji ołtarzy na Śląsku w okresie późnego gotyku oraz w nowożytności, kiedy pojawiły się nowe tendencje stylowe. Dwa ostatnie rozdziały dotyczą już ściśle głównego problemu badawczego pracy - czwarty prezentuje analizę formalną protestanckich adaptacji średniowiecznych retabulów na Śląsku, piąty - analizę ikonograficzną, z wyszczególnieniem występujących w adaptacjach wątków konfesyjnych oraz fundatorskich. Badania te potwierdziły przewagę tendencji tradycjonalistycznych i zachowawczych nad polemicznymi, innowacyjnymi - przejawiają się one zarówno w cechach formalnych, jak i programach ikonograficznych protestanckich adaptacji średniowiecznych ołtarzy śląskich. Taka predylekcja znajduje uzasadnienie w łagodnym, pokojowym przebiegu reformacji na Śląsku. Integralną część pracy stanowi katalog opisanych przypadków adaptacji.

W pracy „Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich” podjęty został temat rewitalizacji założenia parkowego w Bukowcu. Całość ujęta została w analizie porównawczej pomiędzy zrewitalizowanym ogrodem angielskim w Stowe a ogrodem w Bukowcu. Analizie poddane zostały akty prawne, organizacje, sposoby finansowania oraz różnorakie aspekty prac rewitalizacyjnych.

Celem niniejszej pracy magisterskiej, której tytuł brzmi Prekolumbijski kompleks sakralno-rezydencjonalny w Chichen Itza, jest kompleksowe omówienie architektury i sztuki tego ośrodka oraz analiza ikonograficzna i stylistyczna poszczególnych budowli i ich zespołów znajdujących się na terenie miasta. W stanie badań przytoczono najważniejsze publikacje dotyczące, zarówno samej cywilizacji Majów, jak i stanowiska archeologicznego w Chichen Itza. Zawarto tam również istotne informacje na temat historii wykopalisk w omawianym mieście. Rozdział trzeci zatytułowany jest Majowie. Omówione w nim zostały takie kwestie jak podział chronologiczny i terytorialny ziem zamieszkiwanych przez Majów, a także poszczególne okresy w dziejach cywilizacji, czyli okres preklasyczny, klasyczny i postklasyczny. Opisano podstawowe elementy kultury Majów, a wśród nich kalendarz, pismo, kodeksy, rytualną grę w piłkę, a także wierzenia i niektóre rytuały, odprawiane przez starożytnych mieszkańców Mezoameryki. Rozdział czwarty zatytułowany Chichen Itza opowiada między innymi o historii samego miasta, jego organizacji politycznej oraz związkach między Chichen Itza a mitycznym Tollan i Tulą, stolicą państwa Tolteków. Główna część tego rozdziału, zatytułowana Kompleks sakralno-rezydencjonalny, poświęcona jest omówieniu i analizie poszczególnych grup architektonicznych tego kompleksu. Pierwsza z nich to Wielka Platforma Północna, w skład której wchodzą takie budowle jak El Castillo, Świątynia Wojowników wraz z przylegającą do niej Grupą Tysiąca Kolumn, Platforma Wenus, Platforma Orłów i Jaguarów, a także Wielkie Boisko wraz z jego strukturami dodatkowymi. Druga duża grupa architektoniczna omówiona w tym rozdziale to Grupa Osario przypominająca w układzie Wielką Platformę Północną. Trzecią z nich jest Grupa Południowa, zawierająca takie budowle jak El Caracol, Akab Dzib czy Las Monjas. Ostatnią opisaną w tym rozdziale grupą jest tak zwane Chichen Viejo. Znalazły się tam również informacje dotyczące upadku miasta oraz krótka charakterystyka Mayapan, który wówczas przejął hegemonię na Jukatanie. Rozdział piąty opowiada o przybyciu Hiszpanów do Ameryki Środkowej i podboju Jukatanu. Wspomina również o sytuacji ziem Majów w dobie kolonialnej, a także współczesnych Majów, wciąż zamieszkujących swoje dawne terytoria. Pracę kończy zbiór ilustracji, przedstawiających najważniejsze zespoły architektoniczne Chichen Itza, a także nieliczne rzeźby wolnostojące oraz malowidła ścienne.

Celem pracy jest analiza późnorzymskich mozaik podłogowych znalezionych na terenie prowincji Afryki Północnej. Tekst obejmuje zestawienie materiału od początku II do końca V wieku naszej ery zachowanego in situ oraz w zbiorach muzealnych, znajdujących się głównie w Muzeum Narodowym Bardo w Tunisie i Muzeum Archeologicznym w Sousse, na terenie dzisiejszej Tunezji. Analizie poddano wybrane mozaiki ze scenami z życia codziennego, a także z przedstawieniami mitologicznymi, poruszono także kwestię rozwoju warsztatów i tzw. "stylu afrykańskiego".

Tematem pracy jest pochodzący z lat 1927-29 gmach sztabu przy ulicy Gajowickiej 122-126 we Wrocławiu, zaprojektowany przez Otto Rudolfa Salvisberga, a także szeroko ujęty kontekst historyczny jego powstania. Podstawowym celem pracy jest opisanie historii budowy oraz analiza architektury tego budynku. Uznano także za konieczne przedstawienie skutków wybudowania sztabu i przeniesienia się wojska ze Starego Miasta na Przedmieście Południowe, czyli zmian architektonicznych, urbanistycznych oraz ideowych związanych z budynkiem Generalnej Komendy przy ulicy Świdnickiej oraz z placem Wolności.

Praca magisterska dotyczy ukraińskiego stylu narodowego, który zrodził się na terenach Ukrainy na przełomie XIX i XX w. W pracy przytoczone zostały wybrane przykłady budynków prezentujące ww. styl, występujące na terenie lewobrzeżnej Ukrainy oraz Lwowa.

Praca skupia się na typologii stylistycznej architektury sakralnej na terenie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego w latach 1945-1989. W niniejszej pracy autorka zamierza przeanalizować górnośląską architekturę sakralną lat 1945 -1989 pod względem stylistycznym oraz podjąć próbę ustalenia jej stylowej typologii. Ten zakres górnośląskiej architektury nie był dotychczas analizowany z punktu widzenia tendencji stylowych. Ale podobne ujęcia badawcze pojawiły się w kilku pracach dotyczących innych regionów architektury sakralnej. Autorka niniejszej pracy podjęła się analizy górnośląskiej architektury sakralnej okresu PRL-u wychodząc z założenia, iż ta sfera budownictwa była stymulowana konkretną sytuacją historyczną , wyznaczoną zarówno przez czynnik o charakterze ogólnopaństwowym, jakimi była panująca ideologia socjalistyczna, ale także bardzo ważny kontekst regionalny, kształtowany przez górnośląską tożsamość kulturową oraz religijną. Jedno z podstawowych pytań badawczych pracy, skupiających w sobie wiele problemów, brzmi - czy na ten zakres twórczości architektonicznej silniej oddziaływała kultura regionalna, czy raczej ponadregionalna potrzeba poszukiwania nowoczesności i związana nią recepcja architektury zachodniej? Za metodę badawczą przyjęto przede wszystkim analizę stylową i formalną realizacji architektonicznych, uwzględniającą także aspekty urbanistyczne. Istotną podstawę pracy stanowi także analiza źródeł – projektów, fotografii, tekstów drukowanych. W pracy został przyjęty układ chronologiczno-problemowy. Rozdział I został podzielony na trzy podrozdziały, w których omówiono konteksty polityczne i społeczne, towarzyszące powstawaniu architektury sakralnej. Rozdział II jest on wprowadzeniem do zagadnień wpływów na architekturę sakralną czynników zewnętrznych, o charakterze kulturowym i konfesyjnym. Rozdział III stanowi zasadniczą część pracy. Zawiera on analizę górnośląskiej architektury sakralnej, przeprowadzoną w układzie stylowo-typologicznym. W ostatnim rozdziale podsumowano wcześniejsze analizy oraz podjęto próbę określenia, czym jest architektura sakralna II połowy XX wieku. Poddano refleksji również to, w jaki sposób powinno postrzegać się tę architekturę oraz jak duża jest potrzeba znajomości szerokiego kontekstu politycznego i społecznego.

Jerzy Nowosielski bez wątpienia zasiada w panteonie najsłynniejszych polskich artystów XX wieku. U podstaw jego sztuki zawsze obecna była sztuka ikony prawosławnej. Można rozróżnić także inne powtarzające się motywy oraz tematy w sztuce Nowosielskiego. Będzie to na pewno sztuka abstrakcyjna, sztuka figuratywna, sztuka poświęcona postaci ludzkiej. A w szczególności - akty oraz wizerunki kobiet. W mojej pracy pochylam się nad motywem obrazowania kobiety w malarstwie oraz rysunkach polskiego artysty Jerzego Nowosielskiego. Wizerunki kobiet analizuję jednak przez pryzmat poniżenia, uprzedmiotowienia oraz bólu, jakich doszukuję się w większości dzieł oraz aktów z udziałem postaci kobiecych. Zwracam uwagę nie tylko na sposób obrazowania kobiety przez Jerzego Nowosielskiego, ale również na intencje artysty, jakie przebijają się w jego sztuce. Swoją tezę o powtarzalnej, przewijającej się podmiotowości kobiety oprę nie tylko o swoje osobiste obserwacje i przemyślenia. Posłużę się również opiniami innych krytyków, krytyczek, historyków oraz historyczek sztuki. Ważnym przedmiotem w moich rozważaniach będą także nawiązania do biografii samego artysty. Celem poniższej pracy jest reinterpretacja i ponowne przyjrzenie się postaci kobiecej w twórczości Jerzego Nowosielskiego. Zwrócenie uwagi na upokarzający, uprzedmiotawiający sposób obrazowania kobiet w malarstwie i rysunkach Jerzego Nowosielskiego. Omówienie wybranych wizerunków kobiet jako przestrzeni do badania granic ciała, zbieżności bólu i cierpienia, cielesności ujarzmionej, manifestacji erotyzmu i przemocy. Omówię wybrane akty i półakty w szerszym kontekście malarstwa Nowosielskiego. Skonfrontuję poglądy malarza na temat czystości Erosa z wyraźnym upodobaniem do sprawowania kontroli, zadawania bólu, która unaocznia się w wizerunkach uległych, poniżonych, cierpiących postaci kobiecych. Swoje rozważania uzupełniam o wątki biograficzne, wspomnienia, relacje malarza z kobietami. W swojej pracy magisterskiej chciałabym zaprezentować krytyczne spojrzenie na kobiecą figurację w twórczości plastycznej malarza Jerzego Nowosielskiego. Spróbuję udowodnić, że sposób obrazowania kobiet przez Nowosielskiego może być ściśle powiązany z tym, jaki malarz wykazywał stosunek do płci przeciwnej. W poszczególnych rozdziałach udowodnię, że kobieta w sztuce Nowosielskiego w ogromnej liczbie przypadków odgrywa rolę poniżonej, podległej mężczyźnie, cierpiącej, nadmiernie zseksualizowanej.

Praca ma na celu omówienie w jak najszerszym zakresie zagadnienia wykorzystania motywów zaczerpniętych ze sztuki ludowej we współczesnej sztuce użytkowej, wzornictwie przemysłowym oraz w tzw. etno-designie. Praca zawiera nie tylko omówienie aspektów twórczości młodych projektantów, ale także porusza problemy zjawiska etno-designu, jak prawa autorskie oraz komercjalizacja wzornictwa ludowego. Prócz części teoretycznej została zrealizowana część badawcza, polegająca na przeprowadzeniu i zanalizowaniu ankiety. Miała ona pomóc znaleźć odpowiedzi na pytania dotyczące obserwowanego wzrostu zainteresowania sztuką ludową oraz pojawianie się jej nie tylko w sztuce galeryjnej, ale przede wszystkim użytkowej.

Zgodnie z teorią Johna Ruskina, miasta stroją się i prezentują tym okazalej, im bardziej pragną ukryć swoje słabości . Stronnicy papiestwa, gwelfowie w sporze z procesarskimi gibelinami wykorzystywali obraz miasta, wedutę jak tarczę prezentującą potęgę stronnictwa papieskiego, jednocześnie skutecznie ukrywającą niedoskonałość włoskich civitatum. Poruszając się w sferze symboliki murów miejskich, bram, świętych patronów miast, prezentując dokonania gwelfickich mecenasów manifestowano i tworzono mit słusznej władzy. Sztuka malarska stała się narzędziem walki gwelfów, którzy wyprowadzili rywalizację z gibelinami daleko poza pola bitew i politykę wyrażaną par excellence w wojnach, traktatach czy ucałowaniu papieskich stóp . Malowany wizerunek miasta i jego wielkich obywateli stanowił propagandową, obrazkową wersję opowieści historycznej opłacanej przez polityków, a do realizacji przedstawień programów ideowych zatrudniano wysokiej klasy artystów. Dokonania Benedetto Bonfigli, Pinturicchio i wielu innych znakomitych malarzy okazały się równie skuteczne, jak wybudowana przez Michała Anioła brama San Miniato broniąca Florencji przed wojskami cesarskimi . W okresie rozkwitu włoskich Commune gwelfowie ze względów propagandowych zlecali realizację przedstawień programów ideowych, w których miasta i porty odznaczają się wytworną i bogatą architekturą i mają piękne i właściwe proporcje, zasługują na pochwałę . Architekturę Sieny i Perugii pokazano w ściśle określonym celu propagandowym tak, aby parafrazując Andrea Palladio i odnosząc jego traktat do czasów wcześniejszych - można było oczekiwać, że widzów spoglądających na wyimaginowane w obrazie miasto ogarnie zachwyt i podziw nad jego pięknem i urokiem . Zadaniem pracy jest przedstawienie przykładów realizacji programów ideowych przedstawień tworzonych przez gwelfów, które osadzały wątki narracyjne w krajobrazie miejskim. Na przykładzie dekoracji freskowej Kaplicy Priorów w Perugii oraz Biblioteki Piccolomini w Sienie praca ma za zadanie ukazać, że treść przedstawień, dobór bohaterów i powiązane z nimi tło przedstawień były starannie dobranym materiałem propagandowym realizującym politykę stronnictwa papieskiego i Kościoła Rzymskiego.

Praca magisterska poświęcona jest twórczości Mariny Abramović, która w dużej mierze związana jest z sytuacją społeczno-polityczną na Bałkanach. Praca zawiera kluczowe informacje na temat Jugosławii po II Wojnie Światowej oraz rozwoju sztuki performatywnej po 1950 roku. Opisane są również wątki biograficzne artystki zaczynając od 1946 roku mające związek z wychowaniem, dorastaniem Abramović oraz początkami jej twórczości artystycznej. Na tej podstawie wybrane dzieła z zakresu performansu i body artu są przedstawione chronologicznie. Praca jest próbą stworzenia klucza dzieł artystki, które w sposób bezpośredni odwołują się do jej pochodzenia (korzenie, rodzina, wychowanie, polityka, Jugosławia).

Praca poświęcona jest wybranej działalności Władysława Hasiora, w której artysta zawarł cechy o charakterze parateatralnym. Wśród omówionych prac znalazły się jego projekty scenograficzne, kilka realizacji rzeźbiarskich z wykorzystaniem ognia oraz wybrane akcje efemeryczne. W celu lepszego zrozumienia czym była parateatralność, w pracy wyjaśnione zostały między innymi takie zjawiska jak: parateatr, performans, historia ruchu polskich teatrów studenckich.

Celem pracy jest analiza aspektów urbanistycznych i architektonicznych we wrocławskim mieszkalnictwie wielkopłytowym w latach 1960-93. Pierwszy rozdział opracowania zawiera streszczenie w języku polskim. W rozdziale Podano 2 literaturę pomocniczą. Problem sytuacji geopolitycznej miasta Wrocławia po II wojnie światowej została opisany w rozdziale 3. Rozdział 4 zawiera krótką charakterystykę powojennych rozbudowy i rekonstrukcji miasta, w tym plany budowy nowych mieszkań i osiedli. Historia pracowni architektonicznej - Miastoprojekt jest ujęta w rozdziale 5 i kolejny rozdział o architekcie Witoldzie Jerzym Molickim jest z nim powiązany. Plebiscyt "Dom roku" jest temat rozdziału 6, w którym przedstawia budynki, które wygrały tę nagrodę. Rozdział 8 zawiera informacje techniczne na temat konstrukcji wielkopłytowej z podziałem na typy. Również historia włączyła się do niego konstrukcja wielkopłytowa w Polsce i Europie. Następny rozdział zawiera opis 3 osiedli wykonanych w technologii wielkopłytowej - Popowice, Szczepin i Przyjaźni, wszystkie zaprojektowane przez Witolda Molickiego w studiou Miastoprojekt. Analiza ich funkcjonalności i użyteczności po 30 i więcej latach jest tematem rozdziału 10. Rozdział podsumowujący wszystkie zalety i wady tego typu osiedli zostały opracowane.

W pracy podjęta została próba monograficznego opracowania jednego z najciekawszych nowożytnych ołtarzy na Dolnym Śląsku – ołtarza głównego w rzymsko-katolickim kościele parafialnym pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie. Celem niniejszej pracy było ukazanie walorów artystycznych ołtarza głównego z kościoła św. Jerzego w Dzierżoniowie. W pierwszym rozdziale autor ukazał zarys historyczny miasta Dzierżoniowa. W drugim rozdziale przedstawiona została historia średniowiecznego kościoła farnego przy uwzględnieniu krótkiego opis budowli sakralnej. Trzeci i czwarty rozdział przedstawia opis protestanckiego ołtarza głównego oraz dobudowanej w późniejszym czasie katolickiej, barokowej części ołtarza. Drewniany ołtarz z XVII i XVIII wieku stanowi zabytek wysokiej klasy na terenie Śląska. Jego dekoracyjność podkreślają różnobarwne polichromie, a także złocenia i srebrzenia. Formę dzieła artystycznego wzbogacają liczne zdobienia ornamentalne, obiekty z rozbudowanym wystrojem rzeźbiarskim oraz malarskim, a także łacińskie inskrypcje, dzięki, którym udało się ustalić twórców.