"Obraz katedry gotyckiej jako ważny składnik społeczeństwa średniowiecznego" to praca zawierająca szczegółowe analizy obrazów w treści których pojawia się wizerunek katedry gotyckiej oraz porusza temat społeczeństwa żyjącego w okresie średniowiecza. Zakres i problematyka pracy obejmuje epokę wieków średnich, zwłaszcza okres w którym wznoszono gotyckie katedry, od mniej więcej XIII wieku do XV wieku w Europie zachodniej. Analizy wiązały się ze zbadaniem ważnych aspektów życia człowieka doby średniowiecza. Nawiązano również do obrazów z katedrami gotyckimi stworzonymi w wieku XIX i XX aby pokazać zachwyt średniowiecznymi świątyniami gotyckimi u artystów tworzących w kolejnych stuleciach.

Praca ukazuje historię przemian architektonicznych wschodniej części ulicy Piłsudskiego (Gartenstrasse) we Wrocławiu. Jeszcze na początku XIX w. teren późniejszej ulicy Piłsudskiego był obszarem rolniczym, przy którym rozciągały się ogrody warzywnicze. Znajdowały się tu również wille wrocławskiej arystokracji otoczone rozległymi ogrodami ozdobnymi. Ruralistyczny charakter tej okolicy zmienił się za sprawą umieszczenia pierwszego dworca kolejowego we Wrocławiu w najbliższym sąsiedztwie Gartenstrasse w 1842 r. Od tej pory omawiana ulica zaczęła rozwijać się w błyskawicznym tempie. W 1856 r. przy ul. Piłsudskiego wybudowano gmach nowego dworca kolejowego - Dworca Centralnego, błyskawicznie powstawały kamienice czynszowe. Pod koniec XIX w. ulica zaczęła nabierać usługowo-handlowego charakteru - w parterach kamienic lokowano sklepy, powstawały tu hotele, etablissements, kina, a także ważne instytucje państwowe, takie jak Archiwum Państwowe, siedziby Sejmu Śląskiego i Dyrekcji Kolei. Na przykładzie analizy budowli powstających przy ul. Piłsudskiego w niniejszej pracy prześledzono przemiany stylistyczne architektury tejże ulicy, które ewoluowały od klasycyzmu, poprzez historyzm, aż po modernizm. Ze względu na to, że ulica Piłsudskiego doznała znacznych zniszczeń podczas II wojny światowej, zakres czasowy pracy zamyka 1945 rok.

Celem pracy magisterskiej jest przybliżenie postaci Dorothei Tanning oraz zbadanie jej twórczości. Sztuka tworzona przez artystkę została odkryta po jej śmierci w 2012 roku, a na jej temat powstało do tej pory niewiele publikacji. Artystka związana z Maxem Ernstem czynnie uczestniczyła w działalności grupy surrealistycznej. Jej twórczość wnosi nową perspektywę do badań nad tym nurtem sztuki oraz poszerza perspektywę dotyczącą odbioru surrealizmu w kategoriach feministycznych. Temat pracy "Od realizmu dziecięcych fantazji ku abstrakcji kobiecych uniesień" nawiązuje do transformatywnego charakteru jej dorobku twórczego.

Architektura uzdrowiskowa w Europie rozwijała się na terenach bogatych w tworzywa balneologiczne tj. wokół: leczniczych źródeł wód mineralnych, peloidów i gazów leczniczych i posiada swój odrębny, rozpoznawalny charakter. Elementem tej czytelnej rozpoznawalności są obiekty zabudowy balneologicznej i uzdrowiskowej, czyli obiekty związane z działalnością kuracyjną, takie jak: domy zdrojowe, zakłady przyrodolecznicze, łazienki borowinowe, pijalnie wód mineralnych, hale spacerowe, Rozwój architektury zdrojowej poszczególnych miejscowości determinowały także trendy w architekturze, przemiany społeczno-polityczne i odkrycia medyczne w Europie.Celem pracy była analiza procesu rozwoju i przemian architektury uzdrowiskowej w Europie. Zadano pytanie badawcze: w jakim stopniu przemiany były odzwierciedleniem ówczesnych trendów estetycznych, a w jakim przemiany te miały podłoże społeczne. Badania własne pokazały, że uzdrowiska przeszły drogę od leśnego źródła, przez elitarne letnie rezydencje dla szlachetnie urodzonych, aż do ośrodków służących wszystkim warstwom społecznym z dominującym budownictwem masowym. Architektura uzdrowiskowa tworzona była dla ludzi i zaspokajała ich potrzeby estetyczne i społeczne. Na przestrzeni lat budynki o przeznaczeniu terapeutycznym i towarzyskim przeznaczone dla wszystkich kuracjuszy, w przeciwieństwie do prywatnych obiektów dla wybranych, podkreślających status i wzorowanych na reprezentacyjnej architekturze dworskiej, stawały się powszechne, służąc „autoprezentacji” szeroko pojętej klasy mieszczańskiej, zyskując cechy funkcjonalne.

Przedmiotem pracy są małe i średnie miasta, zachodniej części Dolnego Śląska. Praca ta stanowi zestawienie pięciu wybranych przeze mnie ośrodków staromiejskich, dotkliwie zniszczonych podczas II Wojny Światowej. Celem pracy jest przedstawienie zróżnicowanego podejścia do kwestii odbudowy, oraz sposobów jej realizacji w poszczególnych miastach. Przywołane przykłady odtwarzania, zdegradowanej struktury zabudowy, postanowiłem poprzedzić historią rozwoju, interesujących nas układów urbanistycznych. Wyszczególnione przeze mnie cztery etapy następujące po sobie, począwszy od końca lat czterdziestych aż po dzień dzisiejszy, reprezentują nierzadko, skrajnie różne podejście do problemu odbudowy starych miast. Ukazują one jednocześnie nieprzerwaną i ciągle aktualną potrzebę poszukiwania najwłaściwszej drogi, którą należałoby podążyć w trakcie dalszej odbudowy zespołów staromiejskich. Zgodnie z przyjętą metodologią chronologiczno – problemową na poniższą prace składają się następujące elementy: wstęp, sześć rozdziałów, zakończenie, literatura wykorzystana i aneks ilustracji. Rozdział 1. Odbudowa miast na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten składa się z pięciu podrozdziałów: Porządkowanie miast, Pierwszy etap odbudowy miast, Drugi etap odbudowy miast – architektura zharmonizowana, Trzeci etap odbudowy miast – zabudowa modernistyczna, Czwarty etap odbudowy – retrowersja. W Rozdziele tym przedstawiłem w sposób chronologiczny, najistotniejsze etapy odbudowy miast zniszczonych podczas II Wojny Światowej na obszarze Ziem Odzyskanych. Rozdział ten stanowi punkt wyjścia dla pięciu kolejnych rozdziałów dotyczących konkretnych już przykładów miast, reprezentujących poszczególne etapy odbudowy scharakteryzowane pokrótce w rozdziale pierwszym. Rozdział 2. Bytom Odrzański. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Bytomia Odrzańskiego, Odbudowa Bytomia Odrzańskiego. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego w Bytomiu Odrzańskim. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 3. Lubin. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Lubina, Odbudowa Lubina. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszego rozwoju układu przestrzennego w Lubinie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz prób jego odbudowy. Rozdział 4. Głogów. Rozdział ten składa się z dwóch podrozdziałów: Historia rozwoju układu przestrzennego Głogowa, Odbudowa Głogowa. W rozdziale tym skupiłem się na prześledzeniu okoliczności powstania oraz dalszym rozwoju układu przestrzennego Głogowie. Druga część rozdziału dotyczy natomiast historii zespołu staromiejskiego po II Wojnie Światowej, analizy stopnia zniszczeń oraz

Praca skupia się na problemie stylu architektonicznego kaliskich budynków mieszkalnych odbudowanych po zniszczeniach I wojny światowej. Przeprowadzenie analizy dokumentacji archiwalnej i stanu obecnego kaliskich kamienic powstałych od czasu I wojny światowej do dziś pozwala podjąć próbę odpowiedzi na pytania dotyczące osób odpowiedzialnych za odbudowę miasta w obecnej formie i zastosowanych motywów stylistycznych.

Praca dotyczy niemieckiego artysty surrealistycznego – Maxa Ernsta (1891-1976), który poprzez skomplikowanie sytuacji politycznej przez II wojną światową był zmuszony do opuszczenia Europy i wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Artysta od dzieciństwa interesował się rdzennymi ludami Ameryki Północnej, lecz gdy zamieszkał w stanie Arizona, mógł z bliska obserwować sąsiadujących Indian. Celem pracy jest przybliżenie realiów życia Ernsta w Ameryce, odnalezienie wpływów nowego otoczenia na sztukę uprawianą przez artystę oraz wskazanie paraleli w stosunku do twórczości i wierzeń Indian Ameryki Północnej.

W pracy podjęta została próba monograficznego opracowania jednego z najciekawszych nowożytnych ołtarzy na Dolnym Śląsku – ołtarza głównego w rzymsko-katolickim kościele parafialnym pw. św. Jerzego w Dzierżoniowie. Celem niniejszej pracy było ukazanie walorów artystycznych ołtarza głównego z kościoła św. Jerzego w Dzierżoniowie. W pierwszym rozdziale autor ukazał zarys historyczny miasta Dzierżoniowa. W drugim rozdziale przedstawiona została historia średniowiecznego kościoła farnego przy uwzględnieniu krótkiego opis budowli sakralnej. Trzeci i czwarty rozdział przedstawia opis protestanckiego ołtarza głównego oraz dobudowanej w późniejszym czasie katolickiej, barokowej części ołtarza. Drewniany ołtarz z XVII i XVIII wieku stanowi zabytek wysokiej klasy na terenie Śląska. Jego dekoracyjność podkreślają różnobarwne polichromie, a także złocenia i srebrzenia. Formę dzieła artystycznego wzbogacają liczne zdobienia ornamentalne, obiekty z rozbudowanym wystrojem rzeźbiarskim oraz malarskim, a także łacińskie inskrypcje, dzięki, którym udało się ustalić twórców.

Celem pracy jest analiza aspektów urbanistycznych i architektonicznych we wrocławskim mieszkalnictwie wielkopłytowym w latach 1960-93. Pierwszy rozdział opracowania zawiera streszczenie w języku polskim. W rozdziale Podano 2 literaturę pomocniczą. Problem sytuacji geopolitycznej miasta Wrocławia po II wojnie światowej została opisany w rozdziale 3. Rozdział 4 zawiera krótką charakterystykę powojennych rozbudowy i rekonstrukcji miasta, w tym plany budowy nowych mieszkań i osiedli. Historia pracowni architektonicznej - Miastoprojekt jest ujęta w rozdziale 5 i kolejny rozdział o architekcie Witoldzie Jerzym Molickim jest z nim powiązany. Plebiscyt "Dom roku" jest temat rozdziału 6, w którym przedstawia budynki, które wygrały tę nagrodę. Rozdział 8 zawiera informacje techniczne na temat konstrukcji wielkopłytowej z podziałem na typy. Również historia włączyła się do niego konstrukcja wielkopłytowa w Polsce i Europie. Następny rozdział zawiera opis 3 osiedli wykonanych w technologii wielkopłytowej - Popowice, Szczepin i Przyjaźni, wszystkie zaprojektowane przez Witolda Molickiego w studiou Miastoprojekt. Analiza ich funkcjonalności i użyteczności po 30 i więcej latach jest tematem rozdziału 10. Rozdział podsumowujący wszystkie zalety i wady tego typu osiedli zostały opracowane.

Praca poświęcona jest wybranej działalności Władysława Hasiora, w której artysta zawarł cechy o charakterze parateatralnym. Wśród omówionych prac znalazły się jego projekty scenograficzne, kilka realizacji rzeźbiarskich z wykorzystaniem ognia oraz wybrane akcje efemeryczne. W celu lepszego zrozumienia czym była parateatralność, w pracy wyjaśnione zostały między innymi takie zjawiska jak: parateatr, performans, historia ruchu polskich teatrów studenckich.

Praca magisterska poświęcona jest twórczości Mariny Abramović, która w dużej mierze związana jest z sytuacją społeczno-polityczną na Bałkanach. Praca zawiera kluczowe informacje na temat Jugosławii po II Wojnie Światowej oraz rozwoju sztuki performatywnej po 1950 roku. Opisane są również wątki biograficzne artystki zaczynając od 1946 roku mające związek z wychowaniem, dorastaniem Abramović oraz początkami jej twórczości artystycznej. Na tej podstawie wybrane dzieła z zakresu performansu i body artu są przedstawione chronologicznie. Praca jest próbą stworzenia klucza dzieł artystki, które w sposób bezpośredni odwołują się do jej pochodzenia (korzenie, rodzina, wychowanie, polityka, Jugosławia).

Zgodnie z teorią Johna Ruskina, miasta stroją się i prezentują tym okazalej, im bardziej pragną ukryć swoje słabości . Stronnicy papiestwa, gwelfowie w sporze z procesarskimi gibelinami wykorzystywali obraz miasta, wedutę jak tarczę prezentującą potęgę stronnictwa papieskiego, jednocześnie skutecznie ukrywającą niedoskonałość włoskich civitatum. Poruszając się w sferze symboliki murów miejskich, bram, świętych patronów miast, prezentując dokonania gwelfickich mecenasów manifestowano i tworzono mit słusznej władzy. Sztuka malarska stała się narzędziem walki gwelfów, którzy wyprowadzili rywalizację z gibelinami daleko poza pola bitew i politykę wyrażaną par excellence w wojnach, traktatach czy ucałowaniu papieskich stóp . Malowany wizerunek miasta i jego wielkich obywateli stanowił propagandową, obrazkową wersję opowieści historycznej opłacanej przez polityków, a do realizacji przedstawień programów ideowych zatrudniano wysokiej klasy artystów. Dokonania Benedetto Bonfigli, Pinturicchio i wielu innych znakomitych malarzy okazały się równie skuteczne, jak wybudowana przez Michała Anioła brama San Miniato broniąca Florencji przed wojskami cesarskimi . W okresie rozkwitu włoskich Commune gwelfowie ze względów propagandowych zlecali realizację przedstawień programów ideowych, w których miasta i porty odznaczają się wytworną i bogatą architekturą i mają piękne i właściwe proporcje, zasługują na pochwałę . Architekturę Sieny i Perugii pokazano w ściśle określonym celu propagandowym tak, aby parafrazując Andrea Palladio i odnosząc jego traktat do czasów wcześniejszych - można było oczekiwać, że widzów spoglądających na wyimaginowane w obrazie miasto ogarnie zachwyt i podziw nad jego pięknem i urokiem . Zadaniem pracy jest przedstawienie przykładów realizacji programów ideowych przedstawień tworzonych przez gwelfów, które osadzały wątki narracyjne w krajobrazie miejskim. Na przykładzie dekoracji freskowej Kaplicy Priorów w Perugii oraz Biblioteki Piccolomini w Sienie praca ma za zadanie ukazać, że treść przedstawień, dobór bohaterów i powiązane z nimi tło przedstawień były starannie dobranym materiałem propagandowym realizującym politykę stronnictwa papieskiego i Kościoła Rzymskiego.

Praca ma na celu omówienie w jak najszerszym zakresie zagadnienia wykorzystania motywów zaczerpniętych ze sztuki ludowej we współczesnej sztuce użytkowej, wzornictwie przemysłowym oraz w tzw. etno-designie. Praca zawiera nie tylko omówienie aspektów twórczości młodych projektantów, ale także porusza problemy zjawiska etno-designu, jak prawa autorskie oraz komercjalizacja wzornictwa ludowego. Prócz części teoretycznej została zrealizowana część badawcza, polegająca na przeprowadzeniu i zanalizowaniu ankiety. Miała ona pomóc znaleźć odpowiedzi na pytania dotyczące obserwowanego wzrostu zainteresowania sztuką ludową oraz pojawianie się jej nie tylko w sztuce galeryjnej, ale przede wszystkim użytkowej.

Jerzy Nowosielski bez wątpienia zasiada w panteonie najsłynniejszych polskich artystów XX wieku. U podstaw jego sztuki zawsze obecna była sztuka ikony prawosławnej. Można rozróżnić także inne powtarzające się motywy oraz tematy w sztuce Nowosielskiego. Będzie to na pewno sztuka abstrakcyjna, sztuka figuratywna, sztuka poświęcona postaci ludzkiej. A w szczególności - akty oraz wizerunki kobiet. W mojej pracy pochylam się nad motywem obrazowania kobiety w malarstwie oraz rysunkach polskiego artysty Jerzego Nowosielskiego. Wizerunki kobiet analizuję jednak przez pryzmat poniżenia, uprzedmiotowienia oraz bólu, jakich doszukuję się w większości dzieł oraz aktów z udziałem postaci kobiecych. Zwracam uwagę nie tylko na sposób obrazowania kobiety przez Jerzego Nowosielskiego, ale również na intencje artysty, jakie przebijają się w jego sztuce. Swoją tezę o powtarzalnej, przewijającej się podmiotowości kobiety oprę nie tylko o swoje osobiste obserwacje i przemyślenia. Posłużę się również opiniami innych krytyków, krytyczek, historyków oraz historyczek sztuki. Ważnym przedmiotem w moich rozważaniach będą także nawiązania do biografii samego artysty. Celem poniższej pracy jest reinterpretacja i ponowne przyjrzenie się postaci kobiecej w twórczości Jerzego Nowosielskiego. Zwrócenie uwagi na upokarzający, uprzedmiotawiający sposób obrazowania kobiet w malarstwie i rysunkach Jerzego Nowosielskiego. Omówienie wybranych wizerunków kobiet jako przestrzeni do badania granic ciała, zbieżności bólu i cierpienia, cielesności ujarzmionej, manifestacji erotyzmu i przemocy. Omówię wybrane akty i półakty w szerszym kontekście malarstwa Nowosielskiego. Skonfrontuję poglądy malarza na temat czystości Erosa z wyraźnym upodobaniem do sprawowania kontroli, zadawania bólu, która unaocznia się w wizerunkach uległych, poniżonych, cierpiących postaci kobiecych. Swoje rozważania uzupełniam o wątki biograficzne, wspomnienia, relacje malarza z kobietami. W swojej pracy magisterskiej chciałabym zaprezentować krytyczne spojrzenie na kobiecą figurację w twórczości plastycznej malarza Jerzego Nowosielskiego. Spróbuję udowodnić, że sposób obrazowania kobiet przez Nowosielskiego może być ściśle powiązany z tym, jaki malarz wykazywał stosunek do płci przeciwnej. W poszczególnych rozdziałach udowodnię, że kobieta w sztuce Nowosielskiego w ogromnej liczbie przypadków odgrywa rolę poniżonej, podległej mężczyźnie, cierpiącej, nadmiernie zseksualizowanej.

Praca skupia się na typologii stylistycznej architektury sakralnej na terenie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego w latach 1945-1989. W niniejszej pracy autorka zamierza przeanalizować górnośląską architekturę sakralną lat 1945 -1989 pod względem stylistycznym oraz podjąć próbę ustalenia jej stylowej typologii. Ten zakres górnośląskiej architektury nie był dotychczas analizowany z punktu widzenia tendencji stylowych. Ale podobne ujęcia badawcze pojawiły się w kilku pracach dotyczących innych regionów architektury sakralnej. Autorka niniejszej pracy podjęła się analizy górnośląskiej architektury sakralnej okresu PRL-u wychodząc z założenia, iż ta sfera budownictwa była stymulowana konkretną sytuacją historyczną , wyznaczoną zarówno przez czynnik o charakterze ogólnopaństwowym, jakimi była panująca ideologia socjalistyczna, ale także bardzo ważny kontekst regionalny, kształtowany przez górnośląską tożsamość kulturową oraz religijną. Jedno z podstawowych pytań badawczych pracy, skupiających w sobie wiele problemów, brzmi - czy na ten zakres twórczości architektonicznej silniej oddziaływała kultura regionalna, czy raczej ponadregionalna potrzeba poszukiwania nowoczesności i związana nią recepcja architektury zachodniej? Za metodę badawczą przyjęto przede wszystkim analizę stylową i formalną realizacji architektonicznych, uwzględniającą także aspekty urbanistyczne. Istotną podstawę pracy stanowi także analiza źródeł – projektów, fotografii, tekstów drukowanych. W pracy został przyjęty układ chronologiczno-problemowy. Rozdział I został podzielony na trzy podrozdziały, w których omówiono konteksty polityczne i społeczne, towarzyszące powstawaniu architektury sakralnej. Rozdział II jest on wprowadzeniem do zagadnień wpływów na architekturę sakralną czynników zewnętrznych, o charakterze kulturowym i konfesyjnym. Rozdział III stanowi zasadniczą część pracy. Zawiera on analizę górnośląskiej architektury sakralnej, przeprowadzoną w układzie stylowo-typologicznym. W ostatnim rozdziale podsumowano wcześniejsze analizy oraz podjęto próbę określenia, czym jest architektura sakralna II połowy XX wieku. Poddano refleksji również to, w jaki sposób powinno postrzegać się tę architekturę oraz jak duża jest potrzeba znajomości szerokiego kontekstu politycznego i społecznego.

Praca magisterska dotyczy ukraińskiego stylu narodowego, który zrodził się na terenach Ukrainy na przełomie XIX i XX w. W pracy przytoczone zostały wybrane przykłady budynków prezentujące ww. styl, występujące na terenie lewobrzeżnej Ukrainy oraz Lwowa.

Tematem pracy jest pochodzący z lat 1927-29 gmach sztabu przy ulicy Gajowickiej 122-126 we Wrocławiu, zaprojektowany przez Otto Rudolfa Salvisberga, a także szeroko ujęty kontekst historyczny jego powstania. Podstawowym celem pracy jest opisanie historii budowy oraz analiza architektury tego budynku. Uznano także za konieczne przedstawienie skutków wybudowania sztabu i przeniesienia się wojska ze Starego Miasta na Przedmieście Południowe, czyli zmian architektonicznych, urbanistycznych oraz ideowych związanych z budynkiem Generalnej Komendy przy ulicy Świdnickiej oraz z placem Wolności.